Λάθη είμαστε, ανθρώπους κάνουμε…! Ή μήπως το ανάποδο…; Όπως και να έχει πάντως, τα λάθη είναι ανθρώπινα και το σημαντικότερο είναι να εντοπίζονται εγκαίρως και –κυρίως- να τα παραδεχόμαστε. Γι' αυτό λοιπόν σήμερα που θα φτάσει στα χέρια σας το καινούργιο τεύχος του ΜΟΤΟ, θέλουμε να προλάβουμε τις παρανοήσεις που μπορεί να συμβούν και να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, σε ό,τι αφορά τις αναγραφόμενες τιμές δύο μοτοσυκλετών για τεστ. Δεν αποτελεί δικαιολογία, αλλά είναι γνωστό εμείς εδώ στο περιοδικό δοκιμάζουμε και γράφουμε για τις μοτοσυκλέτες χωρίς να μας επηρεάζει ο παράγοντας της τιμής, και καμιά φορά είναι πιθανό να μας ξεφύγει το συγκεκριμένο νούμερο…
Στη δοκιμή του Kawasaki ZH2 –την πρώτη στην Ελλάδα- έχει γραφτεί λάθος η τιμή στα τεχνικά χαρακτηριστικά, καθώς αντί για 27.790 ευρώ που αναγράφεται, το σωστό νούμερο είναι 19.990, ενώ με τον συγκεκριμένο χρωματισμό 20.990. Το απίστευτο γκάζι του και η αίσθηση της επιτάχυνση που είναι μοναδική (όπως θα διαβάσετε μέσα στο τεστ), μας πήρε το μυαλό και βρήκε ευκαιρία το δαιμόνιο που κατοικοεδρεύει στα τυπογραφεία να βάλει το δαχτυλάκι του για να γραφτεί το λάθος.
Η έτερη περίπτωση αφορά και πάλι τιμή, αυτή τη φορά για το Voge 500DS. Πιο συγκεκριμένα, στον πίνακα των τεχνικών χαρακτηριστικών αναγράφεται ότι κοστίζει 5.995 ευρώ, η οποία δεν είναι λάθος αλλά είναι η τιμή του μοντέλου χωρίς το top case και τις βάσεις για τις πλαϊνές βαλίτσες, που βλέπετε στην μοτοσυκλέτα της δοκιμής. Η Moto Trend, η αντιπροσωπεία της Voge στην Ελλάδα, διαθέτει δύο εκδόσεις στην αγορά: την βασική με την τιμή που προαναφέραμε και την 500DS ACC που συνοδεύεται από πλήρες σετ τριών βαλιτσών (top case και δύο πλαϊνές), η οποία κοστίζει 6.495 ευρώ.
Ζητάμε συγνώμη για αυτά τα δύο ατοπήματα –για τα οποία έχει ήδη ενεργοποιηθεί η διαδικασία μαστιγώματος των υπευθύνων σε δημόσιο χώρο- αλλά τουλάχιστον έτσι δεν θα μας πιάνει και το μάτι! Γιατί όπως θα διαπιστώσετε παίρνοντας το τεύχος στα χέρια σας, πρόκειται για ένα από τα πιο γεμάτα και… γκαζερά τεύχη του ΜΟΤΟ!
Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]
Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
22/6/2026
Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.
«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»
Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.
Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.
Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο την κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.
Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.
Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.
Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.
Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεως άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.
Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.
Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες.
Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.
Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.
