Ducati Custom Rumble: Με ελληνική συμμετοχή!

Ο νικητής θα αποφασιστεί στο Bike Shed 2020!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

14/2/2020

Οι εγγραφές για τον διαγωνισμό της καλύτερης custom Scrambler της Ducati έκλεισαν το Δεκέμβριο που μας πέρασε με συνολικά 74 μοτοσυκλέτες να παίρνουν μέρος. Μια από αυτές είναι και η δημιουργία του, παγκοσμίου φήμης πλέον, Πέτρου Χατζηροδέλη, ιδιοκτήτη της Jigsaw Customs. Την ιστορία του κατακόκκινου café racer που δημιούργησε ο Πέτρος για λογαριασμό της Kosmocar A.E., της ελληνικής αντιπροσωπείας της Ducati, μπορείτε να βρείτε εδώ, ενώ όταν ολοκληρώθηκε είχαμε και την αποκλειστική ευκαιρία να την οδηγήσουμε και να σας μεταφέρουμε τις εντυπώσεις μας.

Το Custom Rumble χωρίζεται σε πέντε κατηγορίες (Rocker, Cut-down, All-Terrain, Outsider και Bully) ώστε οι μοτοσυκλέτες να ανταγωνίζονται η μια την άλλη με ίσους όρους. Επομένως, όσοι έχουν μια café racer θα λάβουν μέρος στην Rocker –στην οποία συμμετέχει και η Kosmocar A.E.- ενώ όσοι έχουν κατασκευάσει μια bobber θα συμμετάσχουν στην Cut-down. Στην All-Terrain θα πάρουν μέρος όλες οι μοτοσυκλέτες που έχουν και off-road καταβολές, ενώ η Outsider απευθύνεται στους πιο δημιουργικούς custom builders που δεν θέλουν να περιορίζεται η φαντασία τους. Η Bully είναι η πιο premium κατηγορία, καθώς δικαίωμα συμμετοχής θα έχουν αυτοί που θα επιλέξουν ως βάση τη ναυαρχίδα των Scrambler, το 1100, και όπως στην Outsider έτσι και εδώ δεν υπάρχουν σχεδιαστικοί περιορισμοί.

Είναι η τρίτη χρονιά που πραγματοποιείται το Custom Rumble και μέχρι τις 15 Μαρτίου όσοι θέλουν μπορούν να ψηφίσουν την καλύτερη δημιουργία της κάθε κατηγορίας μέσα από εδώ, ενώ οι νικητές –ένας από κάθε κατηγορία- θα παρουσιάσουν τις μοτοσυκλέτες τους στο φετινό Bike Shed που θα πραγματοποιηθεί στις 23 Μαΐου. Εκεί, ενώπιον μιας επιτροπής από έμπειρους κριτές θα ανακοινωθεί και η απόλυτη νικήτρια του Custom Ruble.

Ο ανταγωνισμός φέτος είναι μεγάλος, τόσο στην Rocker που συμμετέχει η Kosmocar A.E. χάρη στη δημιουργία του Πέτρου Χατζηροδέλη, όσο και στις υπόλοιπες κατηγορίες. Για να κυματίσει η ελληνική σημαία και να αναδειχθεί για άλλη μια φορά το επίπεδο που έχουμε ως χώρα στο customizing, χρειάζεται η βοήθεια όλων μας.

Ετικέτες

Ο πρόεδρος της ΑΕΚ, Μάριος Ηλιόπουλος, προανήγγειλε πίστα στην Πάτρα – 30 χρόνια υποσχέσεις [Video]

Για μια φορά ακόμη εξαγγέλλεται μια πίστα διεθνών προδιαγραφών στη χώρα μας, αυτή τη φορά πάντως όχι από πολιτικό πρόσωπο
xalandritsa
Από τον

Σπύρο Τσαντήλα

22/6/2026

Ο πρόεδρος της ποδοσφαιρικής ΑΕΚ και ιδιοκτήτης της Seajets, Μάριος Ηλιόπουλος, πυροδότησε μια εκρηκτική είδηση σε εκδήλωση στην Πάτρα. Μιλώντας ενώπιον του κοινού από το βήμα ο εφοπλιστής ανακοίνωσε πως έβαλε την υπογραφή του στη θεμελίωση ενός νέου αυτοκινητοδρομίου στην πόλη της Πελοποννήσου.

«Θα αναφερθώ σε ένα μεγάλο γεγονός αγάπης, ένα γεγονός που θα κάνει σεισμό. Η έκπληξη της βραδιάς. Αυτό που αναγεννήθηκε από τη μεγάλη μου αγάπη, τον αθλητισμό και τον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Έβαλα προ ολίγων ημερών την υπογραφή μου για τον πρώτο λίθο πραγματοποίησης, για την κατασκευή του καλύτερου, διεθνών προδιαγραφών, αυτοκινητοδρομίου εδώ στην Πάτρα.»

Ο κ. Ηλιόπουλος είχε ξεκινήσει από πέρυσι να εκδηλώνει έμπρακτα το ενδιαφέρον του για την αναβίωση της πίστας στη Χαλανδρίτσα, καθώς είχε εκφράσει προφορικά την πρόθεσή του να αποκτήσει το πλειοψηφικό πακέτο μετοχών της εταιρείας Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.. Η συνέχεια σε αυτή τη διαδικασία ήρθε τώρα, καθώς εταιρεία συμφερόντων του κατέθεσε δεσμευτική πρόταση εξαγοράς προς τους μετόχους της εν λόγω εταιρείας για εξαγορά του 85% των μετοχών της.

Με αντίτιμο της τάξης των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, ο κ. Ηλιόπουλος φέρεται να έχει θέσει δύο προϋποθέσεις. Πρώτον, η συμφωνία δεν θα προχωρήσει αν δεν αφορά το 85% των μετοχών και, δεύτερον, η συναλλαγή να έχει ολοκληρωθεί το αργότερο ως την 31η Ιουλίου 2026. Παράλληλα, η εταιρεία του θα αναλάβει και όποιες άλλες υφιστάμενες οικονομικές υποχρεώσεις υπάρχουν σε εκκρεμότητα προς τρίτους.

Η κατασκευή πίστας στη Χαλανδρίτσα συνιστά μιαν ιστορία που κρατά από το μακρινό 1995, όταν και συστάθηκε ως εταιρεία η “Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών Α.Ε.”, με στόχο της κατασκευή του στη θέση Ρέντες του Δημοτικού Διαμερίσματος Χαλανδρίτσας, περίπου 20 χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα.

Διαβάστε σχετικά: Το αμαρτωλό ιστορικό της πίστας στην Χαλανδρίτσα

Το αποκορύφωμα στην πορεία της μη-κατασκευής της πίστας ήταν πιθανότατα το 2011, όταν τα ελληνικά ΜΜΕ πλημμύρισαν από μεγαλόσχημες δηλώσεις για έγκριση των προδιαγραφών της πίστας από τη FIA για αγώνα F1, ωστόσο ουσιαστικά το έργο δεν ξεκίνησε ποτέ και μάλιστα έχει κοστίσει πολλά χρήματα στους Έλληνες φορολογούμενους για να μην γίνει απολύτως τίποτα στην πορεία αυτών των 31 ετών.

Ακόμη χειρότερα, η Αυτοκινητοδρόμιο Πατρών ΑΕ φέρεται να βρίσκεται σε δεινή οικονομική θέση, καθώς η έκταση 1.145 στρεμμάτων που έχει αγοράσει από το 1998 για την κατασκευή της πίστας απειλείται ήδη από το 2013 από μεγάλες ληξιπρόθεσμες οφειλές που επιβαρύνονται με τόκους υπερημερίας σε όλο αυτό το διάστημα.

Η πρόταση του κ. Ηλιόπουλου φαντάζει αυτή τη στιγμή ως μοναδική διέξοδος για μια εταιρεία που έχει παγιδευτεί ανάμεσα στις μεγάλες της φιλοδοξίες και έναν κρατικό μηχανισμό που φαίνεται να έχει μόνο μια λειτουργική ταχύτητα, την όπισθεν. Τριάντα χρόνια αναζητείται επενδυτής, αλλά ως τώρα ουδεμία πρόταση δεν έχει καρποφορήσει.

Μπορεί λοιπόν η πρόθεση του κ. Ηλιόπουλου να είναι η καλύτερη του κόσμου, μα η μάχη με το τέρας του πολιτικού κράτους είναι εκ φύσεων άνιση, γι’ αυτό κρατάμε μικρό καλάθι.

Είναι προφανές πως στηρίζουμε κάθε πρόταση για ανάπτυξη του μηχανοκίνητου αθλητισμού στην Ελλάδα της μιάμισης πίστας και ευχόμαστε για την καλύτερη έκβαση, καθώς αναμένουμε να μάθουμε περισσότερα επί του θέματος και κυρίως ποιες είναι οι προθέσεις του κ. Ηλιόπουλου.

Μιλάμε για μια χλιδάτη πίστα προδιαγραφών F1 και MotoGP ή για κάτι άλλο; Διότι η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από μια νέα πανάκριβη Sepang ή μια Istanbul Park - η τουρκική πίστα που επανειλημμένα τσίγκλησε τα ρεφλέξ των Ελλήνων πολιτικών για μεγαλόσχημες εξαγγελίες που κατ’ επανάληψη αποδείχθηκαν κενές περιεχομένου και ατελέσφορες). Αυτό που χρειάζεται ο μηχανοκίνητος αθλητισμός στη χώρα μας είναι μερικές ακόμη Σέρρες.

Και σίγουρα δεν χρειάζεται άλλη μια θεμελίωση έργου που σε λίγα χρόνια θα την ψάχνουμε και δεν θα τη βρίσκουμε θαμμένη στα ξερόχορτα, όπως αυτή στον Ορχομενό που έγινε με φιέστες και παράτες επί της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού) το 1993, ή άλλη μια χαμένη ευκαιρία όπως το Αιγίνιο, που επίσης έχει αφεθεί ξεχασμένο στη Φύση.