Ducati: Η διαδικασία εξέλιξης από τα σκίτσα στην παραγωγή

Ο Alessandro Valia δοκιμαστής της Ducati αποκαλύπτει το ρόλο του
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/10/2020

Βλέπουμε στις κατασκοπικές φωτογραφίες τους δοκιμαστές να οδηγούν τα πρωτότυπα των νέων μοντέλων, όμως σπάνια γνωρίζουμε με ακρίβεια τα στάδια εξέλιξης που ακολουθεί η κάθε εταιρεία μέχρι τι στιγμή που μια νέα μοτοσυκλέτα φτάσει στο τελικό στάδιο παραγωγής. Φως σε αυτή τη διαδικασία ρίχνει ο δοκιμαστής της Ducati για τα μοντέλα δρόμου, κύριος Alessandro Valia στην πρόσφατη συνέντευξή του στο RobbReport. “Όλα ξεκινούν με την συζήτηση της ιδέας. Αφού καταλήξουμε στα χαρακτηριστικά που θέλουμε να έχει το νέο μοντέλο, ακολουθούν τα σχέδια. Σε αυτό το στάδιο σχεδιασμού αποφασίζουμε την εμφάνιση, την εργονομία και τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά. Μετά ακολουθεί η κατασκευή των πρωτότυπων χρησιμοποιώντας εξαρτήματα από ήδη υπάρχοντα μοντέλα, π.χ. σέλα από Monster και τιμόνι από Multistrada και αρχίζουμε να δουλεύουμε τις λεπτομέρειες της εργονομίας της θέσης οδήγησης, τη θέση του κινητήρα στο πλαίσιο και όλα τα χαρακτηριστικά της γεωμετρίας του πλαισίου. Αυτά καθορίζουν τη συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας. Μετά τις πρώτες δοκιμές που κάνω, ακολουθούν τεστ και από άλλους δοκιμαστές με διαφορετικό οδηγικό επίπεδο, γούστα και σωματότυπο. Σε αυτό το στάδιο βλέπουμε αν η δική μου αρχική άποψη ήταν σωστή και τι είδους αλλαγές πρέπει να γίνουν. Δεν είναι εύκολο να τους ικανοποιήσεις όλα τα γούστα, αλλά προσπαθούμε να έχουμε όσο πιο άνετες θέσεις οδήγησης γίνεται για όλους. Πάρε για παράδειγμα την Panigale V4, που νομίζω ότι είναι από τις πιο άνετες superbike γιατί δεν βάλαμε τα μαρσπιέ υπερβολικά κοντά στη σέλα. Πλέον έχουμε και τη ρύθμιση των ηλεκτρονικών. Στο Multistrada για παράδειγμα έχουμε ημί-ενεργητικές αναρτήσεις που αλλάζουν γρήγορα τις αποσβέσεις τους, ενώ στην Panigale έχουμε τις νέες “event-base” αναρτήσεις που λειτουργούν με βάση την επιτάχυνση, το φρενάρισμα, την κλίση. Είναι δηλαδή διαφορετικής φιλοσοφίας. Με την τεχνολογία των IMU έχουμε τεράστιο εύρος πληροφοριών που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε. Η εμφάνιση των IMU άλλαξε εντελώς το σκηνικό”.

Η Ducati χρησιμοποιεί τις εγκαταστάσεις του Nardo στη νότια Ιταλία, όπου γίνονται τα τελευταία στάδια της εξέλιξης. Πέρα από την hi-speed κυκλική διαδρομή, υπάρχουν εγκαταστάσεις όπου γίνονται δοκιμές αντοχής των μηχανικών μερών σε συνθήκες υψηλής καταπόνησης, όπως η λειτουργία της μοτοσυκλέτας για πολλές ώρες σε  θάλαμο με θερμοκρασίες κάτω του μηδέν και άνω των 50⁰C.    

Honda CR125R Elsinore του 1979 με μηδέν χιλιόμετρα βγήκε σε δημοπρασία

Μάλιστα η δημοπρασία λήγει αύριο 31 Οκτώβρη
Honda CR125R
Από τον

Παύλο Καρατζά

30/10/2026

Πρόκειται για μια Honda CR125R Elsinore του 1979, η οποία παρέμενε αχρησιμοποίητη μέσα στο αρχικό εργοστασιακό κιβώτιό της από το 1979 και σήμερα είναι πιθανώς το μοναδικό κομμάτι με μηδέν χιλιόμετρα παγκοσμίως.

Η σειρά μοτοσυκλετών Elsinore της Honda από τη δεκαετία του 1970 (και τις αρχές της δεκαετίας του ’80) είναι πλέον θρυλική στην κοινότητα του vintage motocross, ενώ πήρε το όνομά της από την πίστα Grand Prix Elsinore της Νότιας Καλιφόρνιας.

Η CR125 Elsinore της Honda προήλθε από ένα μυστικό πρόγραμμα ανάπτυξης δίχρονων κινητήρων που ανέλαβαν οι μηχανικοί, παρά την αρχική αντίθεση του ιδρυτή της εταιρείας Soichiro Honda. Η CR125M του 1974, που παρουσιάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, διέθετε μονοκύλινδρο δίχρονο κινητήρα 123 κ.εκ. που απέδιδε περίπου 21 ίππους, κιβώτιο 6 ταχυτήτων και χαμηλό βάρος, χαρακτηριστικό ιδανικό για αγώνες motocross.

Honda CR125R

Η Elsinore καθιερώθηκε γρήγορα στους αγώνες motocross, με τον Marty Smith να κερδίζει το πρώτο Εθνικό Πρωτάθλημα AMA 125cc το 1974 και να κυριαρχεί ξανά το 1975. Ο ανταγωνισμός από τη Yamaha και τη Suzuki εντάθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας, ωθώντας τη Honda να αναθεωρεί συνεχώς τους κινητήρες, το πλαίσιο και τα συστήματα ανάρτησης της, προκειμένου να παραμείνει ανταγωνιστική.

Το 1979, η Honda παρουσίασε τη νέα CR125R Elsinore, η οποία διέθετε ανασχεδιασμένο σύστημα εισαγωγής, χρωμιωμένο κύλινδρο, καρμπυρατέρ Keihin 32 mm και ανάρτηση με διαδρομές 280 χιλιοστών. Το πλαίσιο ήταν επίσης βελτιωμένο και ο μπροστινός τροχός είχε διάμετρο 23 ιντσών!

Η συγκεκριμένη Honda CR125R του 1979 είναι αχρησιμοποίητη και βρίσκεται ακόμα στην κούτα της, φυσικά με μηδέν χιλιόμετρα στο κοντέρ. Αγοράστηκε από τον σημερινό ιδιοκτήτη της το 2011 και παραμένει στην ίδια κατάσταση, όμως πωλείται τώρα στο Grand Blanc του Μίσιγκαν, μέσω της Bring a Trailer.

Αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη προσφορά βρίσκεται στα 26.500 δολάρια (δηλαδή περίπου 24.000 ευρώ) και η δημοπρασία λήγει αύριο 31 Οκτώβρη, γι’ αυτό αν θέλετε να κάνετε δική σας τη σπάνια αυτή Honda, δράστε άμεσα!