Ducati Streetfighter V4: Σίγουρα στο Pikes Peak και στην αγορά το 2020

Επίσημα η αποκάλυψη του πρωτότυπου
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

13/6/2019

Η ιστορία για τη δημιουργία και την επαναφορά του Streetfighter, που απουσιάζει αρκετά χρόνια απ’ τη γκάμα της Ducati, με τον πανίσχυρο V4 κινητήρα της ιταλικής εταιρείας αναδύεται στην επικαιρότητα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ξεκίνησε από την επιθυμία του κόσμου, πράγμα καθόλου τυχαίο καθώς η Streetfighter αποτελεί μιας απ’ τις πιο ποθητές μοτοσυκλέτες για τους Ducatisti, οι οποίοι χρόνια τώρα αναμένουν την αναγέννησή της. Κατέληξε με την ξεκάθαρη επιβεβαίωση από τον ίδιο τον Domenicalli, που ενημέρωσε πως το μοντέλο θα βγει στην παραγωγή, κι από εκεί και πέρα ήταν θέμα χρόνου. Πλέον η Ducati με ένα επίσημο δελτίο τύπου ανακοινώνει πως η Streetfighter V4 θα είναι διαθέσιμη στην αγορά τον Μάρτιο του 2020 και θα είναι σίγουρα πιο φθηνή απ' την custom Streetifhgter της Officine GP Design.

Παράλληλα όμως, η Ducati ξεδιαλύνει το τοπίο σχετικά με την συμμετοχή του Carlin Dune στον αγώνα της ανάβασης του Pikes Peak στην Exhibition Powesport κατηγορία αφού πλέον ανακοίνωσε το όνομα του μοντέλου με το οποίο θα λάβει μέρος. Τον Ιανουάριο του 2019 που είχε ξαναέρθει στην επιφάνεια του θέμα της Streetfighter, μέσα απ’ τη συμμετοχή του Dunne στο Pikes Peak, τότε που όλοι έσπευσαν να αναγγείλουν τον ερχομό του μοντέλου χωρίς να είναι τίποτα σκαλισμένο σε πέτρα. Βασίστηκαν στο γεγονός ότι δίπλα απ’ το όνομα του Dunne έγραφε πως το μοντέλο με το οποίο θα συμμετέχει “θα ανακοινωθεί” (TBA= To Be Announced) κι έτσι δημιούργησαν τις φήμες. Τώρα, μαζί με το δελτίο τύπου αυτό άλλαξε σε 2019 Ducati Pikes Peak Prototipo και πλέον είναι σκαλισμένο σε πέτρα πως θα το δούμε… Όχι πως δεν το είχαμε πει, αλλά αυτό ήταν βασισμένο στην αίσθηση, που με την σειρά της ισχυροποιούνταν από ειδήσεις όπως η εμφάνιση του πρωτότυπου για δοκιμή στην πίστα Pergusa, νότια της Ιταλίας.

Ένα μικρό ερωτηματικό ήταν φυσικά για τον κυβισμό του κινητήρα, και ήταν μικρό γιατί απλά δεν είχε επιβεβαιωθεί. Ήταν απίθανο η Ducati να χρησιμοποιούσε κάτι τόσο εξιδεικευμένο όπως τον χιλιάρι της έκδοσης R. Τελικά η επιβεβαίωση ήρθε και ο V4 κινητήρας θα είναι αυτός των 1.100cc, που στην Panigale V4 / S αποδίδει 214hp στις 13.000rpm και 12,6kgm ροπής. Μπορούμε να πούμε σχεδόν εκ του ασφαλούς πως η Streetfighter δεν θα βγει έκδοση R, σε περίπτωση που κάποιος έχει μία τέτοια αποροία. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι παρά τη γυμνή φύση του μοντέλου, ή μάλλον ακριβώς για αυτό, η Ducati αποφάσισε να το εξοπλίσει με αεροδυναμικά βοηθήματα, όπως έκανε πέρσι η MV Agusta στην Brutale 1000 που η ιπποδύναμή της με το αγωνιστικό κιτ αγγίζει τους 212hp.

Ο Domenicali σχετικά με την απόφαση της Ducati να παρουσιάσει επίσημα για πρώτη φορά το πρωτότυπο Streetifighter στην ανάβαση του Pikes Peaks είπε: “Η Streetfighter V4 είναι μια Panigale για να την οδηγείς στο δρόμο, οπότε δεν υπάρχει καλύτερο πεδίο δοκιμής απ’ την ανάβαση του Pikes Peak για τη μοτοσυκλέτα που πρόκειται να είναι η δυνατότερη Streetfighter παραγωγής που έχει υπάρξει.” Έκλεισε τις δηλώσεις του λέγοντας πως το μοντέλο παραγωγής θα παρουσιαστεί στη φετινή EICMA. Με βάση τα λεγόμενα του Domenicali συμπεραίνουμε πως ο κινητήρας απ’ την Panigale V4 θα μεταφερθεί αυτούσιος στην Streetfighter χωρίς ιδιαίτερες αλλαγές ώστε να φέρει έμπρακτα τον τίτλο της δυνατότερης Streetfighter μοτοσυκλέτας, ξεπερνώντας την Brutale 1000 σε ιπποδύναμη. Οι ομοιότητες με την Panigale όμως δεν σταματούν εκεί, αφού οι ζάντες είναι ίδιες, όπως και τα Stylema της Brembo και το πίσω μέρος της μοτοσυκλέτας.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.