Ducati V4 Streetfighter στην παραγωγή!

Απ' το στόμα του Domenicali
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

8/3/2019

Από τότε που η Ducati έβγαλε στην παραγωγή τον V4 κινητήρα της ανανεώνοντας ριζικά το superbike της γκάμας της, έδωσε ώθηση σε ολόκληρη την κατηγορία. Η δημιουργία του μοντέλου αφενός μεν στόχευε στο να βρεθεί η Ducati στην κορυφή της κατηγορίας των superbike και αφετέρου να καταφέρει να εκθρονίσει την Kawasaki και τον Jonathan Rea απ’ τον θρόνο τους στο Motul WorldSBK. Το πρώτο σκέλος των στόχων της, το έχει καταφέρει καθώς η Panigale V4 R αποτελεί ήδη το μοντέλο με τις περισσότερες πωλήσεις στην κατηγορία της παγκοσμίως. Σχετικά με το δεύτερο σκέλος, χρειάστηκε να δημιουργήσει μια άλλη έκδοση της Panigale V4, την V4 R όπου ο κυβισμός της περιορίζεται στα 998cc, καθιστώντας την ικανή να λάβει μέρος στο παγκόσμιο πρωτάθλημα superbike. Κρίνοντας απ’ την πορεία του Bautista όπου στέφθηκε απόλυτος κυρίαρχος στο Philip Island μπορούμε να πούμε πως η Ducati βρίσκεται σε καλό δρόμο για την εκπλήρωση των στόχων της.

Ο Domenicali απ’ την πλευρά του, στην παρουσίαση του πρωτότυπου V4 κινητήρα είχε αναφέρει πως η Ducati έχει βλέψεις να δημιουργήσει μια ολόκληρη σειρά μοντέλων βασισμένη σ’ αυτόν, πυροδοτώντας μια σειρά θεωριών για τα πιθανά επερχόμενα μοντέλα. Από τα συμφραζόμενα, αλλά και με βάση την απλή λογική, οι περισσότεροι σκέφτηκαν πως η επόμενη μοτοσυκλέτα που θα έχει τον V4 κινητήρα θα είναι το Streetfighter, την στιγμή που φυσικά ακούγονται όλα τα σενάρια από την έλευση ενός νέου Diavel αλλά και Multistrada V4, χωρίς βέβαια κάποιο να κερδίζει περισσότερο έδαφος. Επειδή είναι λογικό και επόμενο η Ducati να φτιάξει ένα V4 Streetifhter, ψάχνουν όλοι ακόμη και το απειροελάχιστο σημάδι για να αναφερθούν σε αυτό, δίχως να υπάρχει καμία ένδειξη. Όπως για παράδειγμα έγινε πριν λίγες μέρες όταν τα site άρχισαν να σχολιάζουν την συμμετοχή του Carlin Dunne στην exhibition supersport κατηγορία, στον αγώνα της ανάβασης του Pikes Peak για το γεγονός πως δεν είχε ανακοινωθεί ποιο μοντέλο της Ducati θα χρησιμοποιήσει.Κι έτσι για άλλη μια φορά οι φήμες για την πρώτη εμφάνιση του V4 Streetfighter ξεκίνησαν, λέγοντας πως αυτή θα είναι η μοτοσυκλέτα που θα χρησιμοποιεί ο Dunne, χωρίς όμως να βασίζονται σε κάποια έγκυρη πηγή. Τώρα βέβαια η πηγή υπάρχει και δεν γίνεται πιο έγκυρη:

Στην παρουσίαση του Hypermotard 950 που το ΜΟΤΟ είχε βρεθεί αποκλειστικά, είχαμε μιλήσει με τον project leader του μοντέλου σχετικά με τα πλάνα της Ducati. Όταν τον είχαμε ρωτήσει για το αν θα δούμε ένα Streetfighter ή ένα Mulistrada με τον V4 κινητήρα – ενώ πήγαινε για το τέταρτο ποτήρι κρασί – η απάντησή του περιορίστηκε κοιτώντας το ταβάνι και σφυρίζοντας, με το ύφος του γεμάτο νόημα. Εκείνη την στιγμή το είχαμε βέβαια και τώρα όπως φαίνεται τα λόγια του επιβεβαιώθηκαν απ’ τον ίδιο τον Domenicali κατά την παρουσίαση της Diavel 1260S στην 89η παγκόσμια έκθεση μοτοσυκλέτας στην Γενεύη, όπου πραγματοποιείται αυτές τις ημέρες. Για την ακρίβεια, ο CEO της Ducati όταν ρωτήθηκε απ’ τον δημοσιογράφο του Acid Moto σχετικά με την παραγωγή του πολυπόθητου Streetfighter είπε πως απ’ τη στιγμή που υπάρχει ζήτηση θα τη δούμε άμεσα στην παραγωγή! Για το αν υπάρχει ζήτηση ή όχι απ’ το κοινό, μπορούμε να βασιστούμε στην άνθιση του customizing που υπάρχει αυτά τα χρόνια, καθώς μέσα απ’ αυτό δημιουργήθηκε η streetfighter κατηγορία τη δεκαετία του ’70. Τότε όσοι δεν είχαν χρήματα να επισκευάσουν τα supesport μοντέλα τους απ’ τις πτώσεις τους, τα τροποποιούσαν αφαιρώντας τα φαίρινγκ και αλλάζοντας τον προβολέα και τα clip-ons. Την ίδια τακτική ακολούθησε πρόσφατα και η Officine GP Design ξεγυμνώνοντας μια Panigale V4 με σκοπό να δημιουργήσει μια custom streetfighter περιορισμένης παραγωγής.

Με δεδομένο πλέον τη δημιουργία του μοντέλου, το μόνο που μένει να δούμε είναι το πότε θα παρουσιαστεί. Εκτός αυτού, ο Domenicali δεν παρέλειψε να αποκαλύψει πως η Ducati εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να δημιουργήσει κι ένα maxi scooter στο μέλλον, καθώς έχει βλέψεις για την επέκτασή της σ’ αυτή την κατηγορία. Γεγονός απόλυτα δικαιολογημένο αν αναλογιστούμε πως η ιταλική εταιρεία θέλει να βρεθεί στο σημείο να πουλάει όσα μοντέλα μπορεί να φτάσει η ετήσια παραγωγή της (80.000 μονάδες), ξεπερνώντας το φράγμα των 50.000 στο οποίο βρίσκεται καθηλωμένη. Όσοι είχαν την επιθυμία να δουν την Ducati να αναπτύσσει μικρότερους σε κυβικά τετρακύλινδρους V κινητήρες με σκοπό να εξοπλίσουν άλλα μοντέλα της γκάμας της, ο Domenicali ανέφερε πως κάτι τέτοιο θα ήταν ασύμφορο καθώς το κόστος εξέλιξης ενός νέου κινητήρα θα εκτόξευε το κόστος απόκτησης των μοντέλων στα ύψη. Πράγμα που το γράφουμε συνέχεια για κάθε εταιρία που ο κόσμος ονειρεύται μικρότερες εκδόσεις για μεγάλα μοντέλα, νομίζοντας πως θα έτσι θα γίνουν πιο προσιτά. Τα μισά κυβικά δεν σημαίνουν μισό κόστος, το αντίθετο, το κόστος είναι πρακτικά το ίδιο πράγμα που ακυρώνει τον μοναδικό πλεονέκτημα που θα είχαν στην αγορά... Ο Domenicali προχώρησε κι έγινε πιο ξεκάθαρος, δηλώνοντας πως οι τετρακύλινδροι V θα χρησιμοποιούνται μόνο για τα κορυφαία μοντέλα της.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.