Ducati: Ξανά στο τραπέζι η πώλησή της

Πληρώνει τα υπαρξιακά προβλήματα της VW
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

1/10/2020

Η συνέντευξη του νυν CEO του ομίλου VW στο πρακτορείο Reuters της Γερμανίας άνοιξε ξανά την κουβέντα για πώληση της Ducati. Όχι πως η κουβέντα είχε σταματήσει ποτέ μετά την αποχώρηση του οραματιστή και ιδιοφυούς Ferdinan Piech από την καρέκλα του CEO της VW.

Η Ducati είχε χαρακτηριστεί από τα αντίπαλα μέλη της οικογένεια Porsche που κατέχει δεσπόζουσα μετοχική θέση στον όμιλο VW (μέλος της οικογένειας Porsche ήταν και ο Piech) ως το προσωπικό παιχνίδι του και χρησιμοποίησαν αρκετές φορές αυτό το επιχείρημα στη διαμάχη μεταξύ τους για την αποκαθήλωση του Ferdinand Piech από την κορυφή της ηγεσίας. Καθόλου τυχαία, μετά το σκάνδαλο του Diesel Gate, το οποίο ακόμα δεν έχει τελειώσει οριστικά και δημιούργησε τεράστια οικονομική τρύπα στον όμιλο, διαρκώς επαναλαμβάνονται τα σενάρια πώλησης της Ducati, της Lamborgini και της Bugatti, δηλαδή των εταιρειών που αγόρασε ο Ferdinand Piech σε κάθε δυνατή ευκαιρία.

Η νέα ηγεσία της VW απαντά γενικόλογα πως πάντα είναι ανοιχτή σε προτάσεις και συνεργασίες, χωρίς φυσικά να σβήνει τη φωτιά, ούτε όμως και να την πυροδοτεί παραπάνω. Στο ίδιο μοτίβο κινήθηκαν και οι τελευταίες δηλώσεις του γενικού διευθυντή Herbert Diess, όταν παρουσίασε το νέο μοντέλο ανάπτυξης του ομίλου που θα βασίζεται στην ηλεκτροκίνηση και τις νέες τεχνολογίες και υπηρεσίες γύρω από την αυτόνομη οδήγηση. Ουσιαστικά είπε πως πάντα επανεξετάζουν τη θέση κάθε εταιρείας που έχουν κάτω από την ομπρέλα του ομίλου και το ίδιο θα κάνουν για τη Ducati.

Ο διευθυντής του ομίλου για τα τμήματα R&D κύριος Markus Duesmann ήταν πιο συγκεκριμένος και είπε πως δεν θα αργήσουμε να δούμε την πρώτη ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της Ducati. Αυτό σημαίνει πως μέσα στο γενικό πλάνο ανάπτυξης της ηλεκτροκίνησης έχουν κρατήσει κεφάλαια και για την Ducati, χωρίς φυσικά να αποκλείει την πώλησή της πριν ολοκληρωθεί η έρευνα και εξέλιξη της ηλεκτρικής γκάμας. Ευθεία ερώτηση για την πώληση των Hi-performance εταιρειών του ομίλου (Bugatti, Lamborgini, Ducati) δέχτηκε ο οικονομικός διευθυντής Frank Witter αλλά είπε πως δεν απαντά σε φήμες…

Το θέμα όμως είναι τί λένε οι μέτοχοι που κοιτάνε πρώτα την τσέπη τους πριν από κάθε απόφαση. Αν μιλάγαμε για ιαπωνική εταιρεία που κάνει πλάνα τουλάχιστον δεκαετίας, να είστε σίγουροι πως δεν θα υπήρχε στο τραπέζι θέμα πώλησης της Ducati. Όταν όμως μιλάς για αμερικάνικες και γερμανικές εταιρείες που διοικούνται με χρονοδιάγραμμα ημέρας (βλ. Harley Davidson) τότε τίποτα δεν είναι έκπληξη.

Η χρηματιστηριακή αξία της VW έχει πέσει στα 80δις, όταν η αντίστοιχη της Toyota είναι στα 187δις και στους μετόχους δεν αρέσει αυτό. Βέβαια η χρηματιστηριακή αξία της Tesla με μόλις δύο εργοστάσια παραγωγής είναι μεγαλύτερη της Toyota αυτή τη στιγμή, δείχνοντας πόσο φούσκα και τζόγος έχει γίνει η βιομηχανία οχημάτων, με αποτέλεσμα να μην διοικούνται πλέον από οραματιστές αλλά από χρηματιστές, που συχνά πυκνά περνάνε από τα δικαστήρια (βλ. υπόθεση Nissan-Renault).

Η πραγματικότητα είναι μία. Όταν παλεύουν τα βουβάλια στη όχθη της λίμνης, τη νύφη την πληρώνουν τα βατράχια. Η Ducati κάθε χρόνο πάει όλο και καλύτερα σε πωλήσεις και μερίδια αγοράς και αυτή τη στιγμή έχει μια ολοκαίνουρια πλατφόρμα ενός V4 κινητήρα που τις ανοίγει διάπλατα το δρόμο για το μέλλον. Η διεθνής αγορά των δικύκλων πάει εξίσου εντυπωσιακά καλά χάρη στις αγορές της Ινδίας, της Ασίας και της Κίνας που διψούν όλο και περισσότερο για μεγαλύτερες και εντυπωσιακότερες μοτοσυκλέτες με ισχυρό brand name. Την ίδια ώρα όμως η αγορά αυτοκινήτου έχει τα χάλια της παντού, λόγω της έντονης αστικοποίησης που έχει κάνει την χρήση τους μαρτύριο. Έχοντας για αφεντικό μια μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία που επηρεάζεται άμεσα από το διεθνές περιβάλλον, η Ducati θα είναι αναγκασμένη να έχει πάνω από το κεφάλι της την ταμπέλα “ΠΩΛΕΙΤΑΙ”.

Ίσως ήρθε η ώρα της ανεξαρτητοποίησης, διότι η φημολογία της πώλησης κάνει ζημιά που δεν αξίζει αυτή τη στιγμή στην ιταλική εταιρεία.    

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.