Έφτιαξε μοτοσυκλέτα από αυτοκίνητο – στην έρημο...

Από τον

Βασίλη Καραχάλιο

19/5/2016

Αρχικά, τίποτα το περίεργο: Είμαστε στο 1993 και ο Emile Leray, ένας 43χρονος Γάλλος ηλεκτρολόγος, ξεκινάει με το 2CV του από την πόλη Tan Tan του Μαρόκου για να διασχίσει την έρημο. Κάτι δηλαδή που ακόμα και σήμερα κάνουν πολλοί Γάλλοι. Εκείνος όμως ήταν εντελώς μόνος, με κάποια τρόφιμα και νερό που υπολόγιζε να του φτάσουν για δέκα μέρες. Και έμεινε. Κάπου το τσάκισε το 2CV και δεν γινόταν να συνεχίσει. Ψύχραιμος, υπολόγισε πως με τα πόδια δεν είχε ελπίδα να γυρίσει. Τι να κάνει; Εσείς τι θα κάνατε; Θα φτιάχνατε μια μοτοσυκλέτα για να φύγετε από κει; Με λίγα βασικά εργαλεία, αυτό ακριβώς έκανε ο Emile.

Ένα σαφές πλεονέκτημα ήταν πως το 2CV μπορεί να λυθεί με λίγα απλά εργαλεία. Έτσι, έβγαλε το αμάξωμα και το χρησιμοποιούσε για καταφύγιο και ύπνο όσες μέρες δούλευε για να φτιάξει την μοτοσυκλέτα του.  Χρησιμοποιώντας ένα κομμάτι του σασί με το ένα μπροστινό ψαλίδι, είχε έτσι ανάρτηση κι ένα τροχό που έστριβε. Πίσω του, βίδωσε το ρεζερβουάρ, κι ακόμα πιο πίσω, τον κινητήρα με το κιβώτιο. Κινητήριος έγινε ο πίσω τροχός, αφού στην έξοδο του κιβωτίου βίδωσε ένα ταμπούρο που ακουμπούσε στον τροχό και τον κινούσε. Λόγω της διάταξης, η μόνη ταχύτητα με την οποία μπορούσε να πάει μπροστά ήταν η όπισθεν. Ή ανάποδα, είχε στην διάθεσή του μία ταχύτητα και τέσσερις όπισθεν. Αλλιώς θα έπρεπε να το κάνει με διεύθυνση στον πίσω τροχό, αλλά έτσι μάλλον θα ήταν ζόρικη η οδήγηση της κατασκευής στην έρημο. 

 

 

Αρχικά πίστευε πως θα του έπαιρνε τρεις μέρες, αλλά τελικά χρειάστηκε δώδεκα. Με μόλις μισό λίτρο νερό κι ένα ρεζερβουάρ βενζίνη, ξεκίνησε την επιστροφή του μέσα από την έρημο. Η εφευρετικότητά του απέδωσε: Μετά από μόλις μια μέρα οδήγησης, συνάντησε Μαροκινούς αστυνομικούς που τον μετέφεραν στο κοντινότερο χωριό, όπου και του έκοψαν ένα γενναίο πρόστιμο, αφού η άδεια δεν συμφωνούσε πια με το όχημα. Η πινακίδα που είχε θυμηθεί μέσα σε όλα να βιδώσει στο πίσω μέρος του σασί, δεν τον έσωσε.

Ο Emile δεν αναζήτησε την δημοσιότητα, δεν έκανε θέμα την διάσωσή του. Αλλά χάρη στο internet, η ιστορία του 63χρονου πια Γάλλου έγινε γνωστή. Με αφορμή την δική του κατασκευή, οι Mythbusters προσπάθησαν να κάνουν κάτι αντίστοιχο, αλλά αυτό που έφτιαξαν ήταν πολύ χειρότερο και δεν οδηγιόταν – ενώ ο Emile είχε διασχίσει την έρημο με το δικό του Ντεσεβομηχανάκι. Γειά σου Emile, σε γουστάρουμε!

 

 

 

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες