Γερμανία - Διαφορετικά όρια σε Autobahn, για μοτοσυκλέτες και αυτοκίνητα!

Ζημιές στο οδόστρωμα οδήγησαν σε διάκριση μεταξύ δίτροχών και τετράτροχων, δημιουργώντας θέμα ασφάλειας
Νέα όρια ταχύτητας σε αυτοκινητόδρομο στη Γερμανία
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

5/9/2024

Νέα όρια ταχύτητας σε γερμανικό αυτοκινητόδρομο που έχει υποστεί ζημιές, διαχωρίζουν τη μέγιστη ταχύτητα κίνησης μοτοσυκλετών και αυτοκινήτων, προσπαθώντας να προστατέψουν τους μοτοσυκλετιστές όμως δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από όσα λύνουν.

Με μήκος που φτάνει τα 963 χιλιόμετρα, ο Bundesautobahn 7 ή αλλιώς Ομοσπονδιακός Αυτοκινητόδρομος 7, είναι ο μακρύτερος αυτοκινητόδρομος της χώρας και ξεκινά από τα σύνορα της Γερμανίας με την Αυστρία για να φτάσει έως τα σύνορα με τη Δανία.

Ο εν λόγω αυτοκινητόδρομος έχει χαμηλά όρια ταχύτητας (έως και 80 χλμ./ώρα) σε διάφορα σημεία του, λόγω του μεγάλου κυκλοφοριακού φόρτου που καλείται να διαχειριστεί. Ωστόσο από τα μέσα του περασμένου Αυγούστου οι αρχές όρισαν νέα όρια ταχύτητας σε ένα κομμάτι μήκους περίπου 40 χιλιομέτρων το οποίο έχει υποστεί σημαντικές φθορές που δεν επιδιορθώνονται απλά με "μπαλώματα", δημιουργώντας έτσι μια επικίνδυνη κατάσταση για τους χρήστες του. Το συγκεκριμένο κομμάτι του αυτοκινητόδρομου έχει φτάσει στο τέλος της ζωής του σύμφωνα με τις αρμόδιες αρχές και χρήζει ολικής "αναζωογόνησης" (βλ. στρώσιμο από την αρχή), με τις αρχές να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στο μεσοδιάστημα με μπαλώματα.

Νέα όρια ταχύτητας σε αυτοκινητόδρομο στη Γερμανία

Παράλληλα με τα μπαλώματα, στο κομμάτι του Autobahn που βρίσκεται μεταξύ των κρατιδίων της Βάδης-Βυρτεμβέργης και της Βαυαρίας, οι αρμόδιες αρχές όρισαν ως μέγιστο όριο ταχύτητας για τα αυτοκίνητα τα 120 χλμ./ώρα, ενώ για τις μοτοσυκλέτες το όριο αυτό στον ίδιο δρόμο βρίσκεται 40 χλμ. χαμηλότερα στα 80 χλμ./ώρα! Για ποιο λόγο γίνεται αυτό; Για να... προστατευτούν οι αναβάτες μοτοσυκλέτας που θεωρούνται -εν μέρει σωστά- πιο ευάλωτοι σε μπαλώματα και τρύπες στο οδόστρωμα.

Όμως στην προσπάθειά τους να προστατέψουν το κοινό, με τα διαφορετικά όρια ταχύτητας οι αρχές δημιούργησαν μια νέα δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση για τους μοτοσυκλετιστές στον δύο λωρίδων ανά κατεύθυνση αυτοκινητόδρομο. 

Για να αποφύγουν την πτώση από λακκούβα ή άλλη ανωμαλία, οι αναβάτες καλούνται να κινηθούν με σημαντικά χαμηλότερη ταχύτητα στο ίδιο κομμάτι του δρόμου με τα αυτοκίνητα. Έτσι οι αναβάτες περιορίζονται να κινούνται επί της ουσίας στη δεξιά λωρίδα του δρόμου που έχει ακόμη περισσότερες ζημιές από την αριστερή, μαζί με τα φορτηγά... Παράλληλα, η προσπέραση γίνεται επικίνδυνη λόγω της μεγάλης διαφοράς σε ταχύτητα (40 ολόκληρα χλμ/ώρα) με τα αυτοκίνητα που βρίσκονται ήδη στην αριστερή.

Στο θέμα παρενέβει η Ομοσπονδιακή Ένωση Μοτοσυκλετιστών Γερμανίας (BVDM), που ορθώς αντιτίθεται με τα διαφορετικά όρια ταχύτητας, ζητώντας επίσημα από τις αρχές να αλλάξουν εκ νέου τα όρια ταχύτητας και να τα εξισώσουν για αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.