Honda - Συνεχίζει την εξέλιξη νέου επαναστατικού συστήματος αερόσακου

Επιπλέον πατέντες για αερόσακο που θα αποκολλάται από το δίκυκλο, αγκαλιάζοντας τον αναβάτη
motomagHonda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

5/3/2024

Πέρυσι, είδαμε τη Honda να καταθέτει πατέντες για ένα σύστημα αερόσακου, το οποίο θα αποκολλάται από το δίκυκλο όπου θα είναι εγκατεστημένο, αγκαλιάζοντας τον αναβάτη σε περίπτωση πτώσης και προστατεύοντάς τον. Τώρα νέες πατέντες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δίνουν ακόμα περισσότερες πληροφορίες για το σωτήριο αυτό σύστημα, ενώ παράλληλα αποδεικνύουν ότι το Big H δουλεύει ακόμα πάνω σε αυτή την ιδέα.

Όπως συνέβη με το ABS και το Traction Control, οι αερόσακοι προέρχονται από τον κόσμο των αυτοκινήτων, όπου συνήθως περνάνε εντελώς απαρατήρητοι, μέχρι να χρειαστεί η συνδρομή τους. Σε αντίθεση με άλλα συστήματα ασφαλείας, τα οποία απαιτούν ενεργή συμμετοχή του οδηγού / αναβάτη, όπως για παράδειγμα να φορέσει τη ζώνη στα αυτοκίνητα, ή το κράνος στις μοτοσυκλέτες, οι αερόσακοι είναι ένα σημείο που δεν ζητά τίποτα απολύτως μέχρι την στιγμή της σύγκρουσης, όπου θα μέσα σε δέκατα του δευτερολέπτου θα φουσκώσει, προστατεύοντας τους επιβαίνοντες.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Η Honda έχει από το 2007 εξοπλίσει τα Gold Wing με αερόσακο, αντίστοιχης φιλοσοφίας με των αυτοκινήτων. Για την ώρα η Honda δεν έχει υιοθετήσει κάποια αντίστοιχη λύση στις υπόλοιπες μοτοσυκλέτες της. Πέρυσι, είδαμε τις πρώτες πατέντες της εταιρείας, όπου γινόταν λόγος για έναν αερόακο νέου είδους, ο οποίος θα αποκολλάται και θα τυλίγει τον αναβάτη. Τώρα, ο Ιάπωνας κατασκευαστής κατέθεσε πιο λεπτομερή έγγραφα, τα οποία αφορούν το ίδιο σύστημα, δείχνοντας μας ότι η εξέλιξη συνεχίζεται, με στόχο την πιθανή ένταξή του στην παραγωγή.

Ο αερόσακος αυτός δεν θα είναι ορατός, ούτε να απαιτεί κάποια ενέργεια από τον αναβάτη όσο δεν χρειάζεται η συνδρομή του. Όταν ενεργοποιηθεί, έρχεται και αγκαλιάζει τον αναβάτη, αντίθετα από ότι συμβαίνει με την αντίστοιχη λειτουργία στο Gold Wing. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, ο αερόσακος είναι τοποθετημένος στο πίσω μέρος του ρεζερβουάρ, κάτω από ένα κάλυμμα. Για την ενεργοποίησή του χρησιμοποιούνται αισθητήρες επιτάχυνσης, οι οποίοι μπορούν να ανιχνεύσουν πότε γίνεται σύγκρουση.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Μέχρι αυτό το σημείο, όλα θυμίζουν τα συστήματα αερόσακων που έχουμε συνηθίσει στα αυτοκίνητα. Υπάρχουν, ωστόσο, δύο σημαντικές διαφορές. Η πρώτη είναι το σχήμα του αερόσακου, ο οποίος δεν μοιάζει με μπαλόνι, όπως αυτός των αυτοκινήτων. Αντιθέτως έχει διαμορφωθεί σε μορφή “W”, με τα εξωτερικά τμήματα να εκτείνονται κάτω από χέρια του αναβάτη, και το κεντρικό κομμάτι να καλύπτει το στήθος του. Όταν φουσκώνει έρχεται και αγκαλιάζει τον αναβάτη, κρατώντας τον όπως ένα σωσίβιο.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Η δεύτερη διαφορά είναι ότι, άπαξ και φουσκώσει, ο αερόσακος αποκολλάται από την μοτοσυκλέτα, και οι δύο τρόμπες που χρησιμοποιεί σφραγίζουν αυτόματα, ώστε να διατηρηθεί η πίεση στο εσωτερικό του. Όλα συμβαίνουν σε λιγότερο από ένα δευτερόλεπτο, από την στιγμή που θα ανιχνευθεί η σύγκρουση, πριν ο αναβάτης φύγει από την θέση του. Οπότε, αν και όταν εκτοξευτεί από την μοτοσυκλέτα, ο αερόσακος παραμένει τυλιγμένος πάνω του και όχι στο όχημα. Θεωρητικά, το αποτέλεσμα είναι σαν να σου φορούν ένα γιλέκο με αερόσακο με... μαγικό τρόπο, ακριβώς πριν το ατύχημα, ενώ σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση το γιλέκο παραμένει αόρατο.

Η πιο πρόσφατη πατέντα της Honda γύρω από αυτό το σύστημα, ασχολείται με την περιπλοκότητα και τα ζητήματα που δημιουργεί η αποκόλληση του αερόσακου από τη μοτοσυκλέτα. Όπως βλέπουμε στα σχέδια, για να φύγει ο αερόσακος από την μοτοσυκλέτα, θα πρέπει η πίεση στο εσωτερικό του να είναι ίδια με αυτή στις δύο τρόμπες. Μην ξεχνάμε ότι το σχέδιο και η κατασκευή του θα πρέπει να έχουν σχετικά απλή μορφή, όχι μόνο για να παραμείνει το κόστος χαμηλά, αλλά και για να εξασφαλιστεί η απρόσκοπτη λειτουργία του συστήματος. Τα πολλά κινούμενα μέρη και ηλεκτρονικά, με τον χρόνο φθείρονται και ενέχουν κίνδυνο, ιδιαίτερα αν ο αερόσακος παραμείνει για πολλά χρόνια ανενεργός, να δημιουργήσουν ζητήματα ενεργοποίησής του.

Honda – Συνεχίζει την εξέλιξη για σύστημα αερόσακου

Όπως συμβαίνει συνήθως με τις πατέντες που περιλαμβάνουν τεχνικά θέματα, δεν μπορείς να μαντέψεις πόσο κοντά είναι μία ιδέα στην παραγωγή, όμως η Honda μετρά ήδη αρκετές που περιλαμβάνουν το συγκεκριμένο σύστημα. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι ασχολείται σοβαρά με την εξέλιξη του συστήματος. Τα πιθανά οφέλη στη μείωση τραυματισμών και θανάτων σε τροχαία ατυχήματα από μία τέτοια εφαρμογή θα είναι μεγάλα, βοηθώντας ταυτόχρονα το όραμα της Honda, η οποία έχει δηλώσει ότι θέλει να εξαλείψει τα θανατηφόρα ατυχήματα με αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες της μέχρι και το 2050. Μην ξεχνάμε όμως και τα εμπορικά οφέλη, που μπορούν επίσης να προκύψουν. Μία μοτοσυκλέτα που θα είναι πιο ασφαλής από τον ανταγωνισμό, θα έχει μεγάλη απήχηση στους αναβάτες που νοιάζονται για τη μέγιστη δυνατή ασφάλεια τους.

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.