Ηχορύπανση μοτοσυκλετών: Τα “ψέματα” των αριθμών

Η διπλή έρευνα που αποκαλύπτει όλη την αλήθεια

Από τον

Μπάμπη Μέντη

30/7/2020

Το τελευταίο διάστημα ήρθαν στη δημοσιότητα οι αποφάσεις της Γερμανίας, της Αυστρίας και της Ιταλίας να στοχοποιήσουν τις μοτοσυκλέτες ως τη μοναδική πηγή ηχορύπανσης σε συγκεκριμένες αλπικές περιοχές των χωρών τους. Πρόκειται για δρόμους και διαδρομές που είναι διάσημες στους κεντροευρωπαίους μοτοσυκλετιστές και αποτελούν προορισμό βόλτας κάθε Σαββατοκύριακο για χιλιάδες από αυτούς. Τα μέτρα ξεκινούν από τον περιορισμό στην ταχύτητα που κινούνται οι μοτοσυκλέτες (από 20km/h έως και 30km/h μικρότερη από εκείνη των αυτοκινήτων) στην Γερμανία και την Ιταλία και φτάνουν έως την απαγόρευση κυκλοφορίας σε μοτοσυκλέτες που παράγουν άνω των 95db στην Αυστρία. Το θέμα φυσικά απασχόλησε τη FEMA η οποία ερεύνησε σε βάθος όλα τα επίσημα στοιχεία που υπάρχουν για αυτό το πρόβλημα.

Πίνακας 1: Παραγωγή θορύβου σε σχέση με την ταχύτητα κίνησης

Όπως όλοι ξέρουμε, αν θέλεις να πεις ένα χοντρό ψέμα, τότε φτιάξε μια έρευνα και παρουσίασε τα στατιστικά όπως σε βολεύουν. Έτσι αν θέλεις να “αθωώσεις” και μάλιστα πανηγυρικά, όποιον κυκλοφορεί με εξάτμιση-μπουρί, μπορείς να το κάνεις επικαλούμενος την επίσημη έρευνα ηχομέτρησης των οχημάτων της Ε.Ε. Σε αυτή την έρευνα φαίνεται ξεκάθαρα πως τα φορτηγά και λεωφορεία, αλλά και τα αυτοκίνητα, παράγουν περισσότερα db κατά την κίνησή τους απ’ ότι τα δίκυκλα.

Όμως υπάρχει και μια δεύτερη έρευνα η οποία αποδεικνύει πως η ένταση του θορύβου δεν έχει τόση μεγάλη σημασία όσο η χροιά του! Η βασική ιδέα της έρευνας αυτής ήταν να βάλουν ένα δείγμα ανθρώπων να ακούσουν τους ήχους που παράγουν τα φορτηγά, τα αυτοκίνητα και οι μοτοσυκλέτες όταν περνάνε από μπροστά τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο πως το 74% των ερωτηθέντων της έρευνας, είπαν πως ο ήχος των μικρού κυβισμού μοτοσυκλετών τους ενοχλούσε αφάνταστα, ενώ το ποσοστό αυτό μίκρυνε θεαματικά όταν άκουγαν τον βαρύ ήχο που παράγει μια μεγάλου κυβισμού μοτοσυκλέτα.

Πίνακας 2: Ποσοστό ενόχλισης από την χροιά του ήχου κίνησης σε σχέση με την ένασή του

Στην ίδια έρευνα υπάρχουν και άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία που δείχνουν πως η ενόχληση από τον θόρυβο των οχημάτων για τους κατοίκους μια περιοχής, έχει άμεση σχέση με την συχνότατα κίνησης των οχημάτων που περνάνε από εκεί. Αν δηλαδή είναι σε δρόμους που περνούν συχνά λεωφορεία ή φορτηγά και σπάνια περνάνε μοτοσυκλέτες, τότε οι κάτοικοι στοχοποιούν τα φορτηγά και τα λεωφορεία και δεν δίνουν δεκάρα για τις μοτοσυκλέτες. Αν από την άλλη μεριά είναι δρόμος που κάθε Σαββατοκύριακο περνούν μέσα από το χωριό σου 3.300 μοτοσυκλέτες όπως συμβαίνει στους αλπικούς δρόμους της Αυστρίας στο τέλος της άνοιξης και το καλοκαίρι (σχεδόν το 70% της συνολικής κίνησης οχημάτων στην περιοχή) τότε οι μοτοσυκλέτες γίνονται το βασικό θέμα της συζήτησης. Βλέπουμε δηλαδή πως το ανθρώπινο αυτί και τα παράπονα των κατοίκων σε περιοχές με έντονη κυκλοφορία μοτοσυκλετών, δεν έχει τόσο άμεση σχέση με την ένταση του ήχου που παράγουν και πως η λήψη μέτρων για τη μείωση της ηχορύπανσης θα πρέπει να είναι σχεδιασμένη για τη συγκεκριμένη περιοχή και όχι καθολική ή οριζόντια αν στόχος είναι η αποτελεσματικότητά τους.

https://bit.ly/MOTO_678

Επικαιρότητα

Ηνωμένο Βασίλειο: Αναβάτης εναντίον δήμου - Πενταψήφια αποζημίωση μετά από ατύχημα με χαλίκια στο δρόμο

Δικαίωση για πτώση που υπέστη λόγω ελλιπούς σήμανσης

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

14/5/2026

Μοτοσυκλετιστής που τραυματίστηκε σε ατύχημα λόγω φερτών υλικών πάνω στο οδόστρωμα σε επαρχιακό δρόμο του Aberdeenshire εξασφάλισε πενταψήμια αποζημίωση, αποδεικνύοντας ότι η πτώση του προκλήθηκε από χαλίκια και ανεπαρκή προειδοποιητική σήμανση.

Ο αναβάτης απολάμβανε με έναν φίλο τη βόλτα του με μια Yamaha MT-10 στους επαρχιακούς δρόμους του Aberdeenshire στη Σκωτία, όταν βρέθηκαν σε δρόμο με αλλεπάλληλες στροφές.

Εκείνη τη στιγμή, ο Graham ακολουθούσε τον φίλο του όταν παρατήρησε ότι εκείνος χάνει στιγμιαία τη σταθερότητά του μέσα στη στροφή, γεγονός που τον έκανε να προσπαθήσει να μειώσει ταχύτητα.

Δυστυχώς, η στροφή ήταν καλυμμένη με φερτά υλικά, χαλίκια που μένουν μετά από εργασίες συντήρησης του δρόμου, με τον αναβάτη να βρίσκεται ήδη στο επικίνδυνο σημείο. Μόλις αντιλήφθηκε την κατάσταση προσπάθησε απλώς να κρατήσει τη μοτοσυκλέτα όρθια και να περάσει το σημείο χωρίς απότομες κινήσεις, όμως δεν τα κατάφερε και κατέληξε στο οδόστρωμα.

Λίγα λεπτά μετά την πτώση, κάτοικοι της περιοχής που περνούσαν από το σημείο έσπευσαν να τον βοηθήσουν, ενώ παράλληλα εμφανίστηκαν εργαζόμενοι του οδικού τμήματος του Aberdeenshire. Φοβούμενος ότι το συνεργείο θα απομάκρυνε τα χαλίκια και θα χανόταν κρίσιμο αποδεικτικό υλικό, ο αναβάτης άρχισε να βιντεοσκοπεί το οδόστρωμα που προκάλεσε την πτώση του.

Παράλληλα εξήγησε στους παρευρισκόμενους ότι δεν είχε δει καμία προειδοποιητική πινακίδα για έργα ή την κατάσταση της ασφάλτου, με τον εργαζόμενο του δήμου να παραδέχεται ότι υπήρχε μία πινακίδα που είχε πέσει και δεν ήταν ορατή, ενώ κανονικά θα έπρεπε να υπάρχουν περισσότερες.

Στο σημείο κλήθηκε και η αστυνομία. Μάλιστα, όταν το περιπολικό έφτασε στη συγκεκριμένη στροφή, γλίστρησε πάνω στα χαλίκια, με τον αστυνομικό να καταγράφει τα στοιχεία των παρευρισκόμενων και να εκφράζει δυσαρέσκεια για την κατάσταση του δρόμου.

Τις επόμενες ημέρες, ο Graham άρχισε να υποφέρει από έντονους πόνους στον αυχένα. Μετά από εξετάσεις στο νοσοκομείο, οι γιατροί διαπίστωσαν μικρά κατάγματα στην περιοχή του λαιμού.

Ο αναβάτης αναζήτησε στην συνέχεια νομική υποστήριξη, με τους δικηγόρους να του εξηγούν ότι τα χαλίκια πιθανότατα προέρχονταν από εργασίες στον δρόμο και ότι σχετικοί κανόνες καθορίζουν συγκεκριμένα με αυστηρές προδιαγραφές τα έργα, απαιτώντας πολλαπλές προειδοποιητικές πινακίδες που πρέπει να τοποθετούνται εμφανώς ώστε να ενημερώνουν τους οδηγούς για την παρουσία τυχόν φερτών υλικών (χώμα, άμμος, πέτρες, χαλίκια), ανά 100 μέτρα μέχρι το τέλος των έργων.

Ακόμη και μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, οι πινακίδες οφείλουν να παραμένουν στη θέση τους μέχρι τον τελικό καθαρισμό του δρόμου και την αποσόβηση κάθε κινδύνου.

Μετά την κατάθεση της αγωγής, οι δημοτικοί φορείς του Aberdeenshire αρνήθηκαν οποιαδήποτε ευθύνη, οδηγώντας την υπόθεση στα δικαστήρια, καθώς η νομική πλευρά του δήμου υποστήριξε ότι η μοναδική πινακίδα αποτελούσε επαρκή προειδοποίηση.

Η πλευρά του αναβάτη όμως προχώρησε σε πλήρη τεχνική διερεύνηση της υπόθεσης, εξασφαλίζοντας πραγματογνωμοσύνη από εξειδικευμένους μηχανικούς οδοποιίας, επιβεβαιώνοντας ότι ο δήμος δεν θα έπρεπε να είχε παραδώσει τον δρόμο σε αυτή την κατάσταση μετά την ολοκλήρωση των εργασιών, ενώ τα βίντεο και οι φωτογραφίες που είχε τραβήξει ο άτυχος αλλά μαχητικός αναβάτης κατατέθηκαν στην ακροαματική διαδικασία.

Τελικά, η πλευρά του δήμου κατανόησε την υπαιτιότητα και υποχώρησε σε έναν εξωδικαστικό συμβιβασμό προσφέροντας πενταψήφια αποζημίωση στον τραυματισμένο αναβάτη.

Και ενώ όλα αυτά εμφανίζονται σαν μια “λογική πορεία” επίλυσης μιας διαφοράς ενός ιδιώτη με δημόσιους φορείς που προέκυψε με αφορμή ένα ατύχημα, έχει ενδιαφέρον να αντιπαραβάλουμε την δική μας πραγματικότητα, όπου τον ενδεχόμενο της εκλογίκευσης, παραδοχής της υπαιτιότητας και συμβιβασμού του δημοσίου, μοιάζει με σενάριο επιστημονικής φαντασίας και όποια αποζημίωση πρέπει να κερδηθεί, μέσα από εξουθενωτικούς και πολυετείς δικαστικούς αγώνες.