Ηλεκτρικά οχήματα: Κίνδυνος θάνατος ή απλά συμπτώσεις…

Βάζοντας το δάκτυλο στην πρίζα
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

29/10/2020

Όλοι είμαστε εξοικειωμένοι με τη χρήση ηλεκτρικών συσκευών και μάλιστα με πολύ περίπλοκες λειτουργίες όπως τα Smartphone, τα PC, τα Laptop, τα Tablet, ακόμα και οι πιο φτηνές ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές θέλουν πτυχίο πανεπιστημίου για να τις χειριστείς σωστά. Οπότε η είσοδος των ηλεκτρικών οχημάτων στη ζωή μας, τα οποία μάλιστα είναι πολύ πιο απλά σε κατασκευή από τα συμβατικά οχήματα με κινητήρες εσωτερικής καύσης, θα έπρεπε να είναι εντελώς απροβλημάτιστη και απόλυτα ασφαλής. Μια μπαταρία και ένας ηλεκτροκινητήρας πάνω σε ρόδες είναι και τίποτε άλλο. Όμως αν παρακολουθήσεις τις ανακλήσεις που έχουν κάνει και συνεχίζουν να κάνουν οι κατασκευαστές τους, θα παρατηρήσεις πως η ζωή μαζί τους δεν είναι τόσο απροβλημάτιστη. Πρόσφατα η Harley Davidson εξέδωσε ανάκληση για την LiveWire, όπου το πρόβλημα αφορούσε το απότομο “σβήσιμο” της μοτοσυκλέτας. Ακριβώς για την ίδια αιτία, η Zero ανακαλεί 64 μοτοσυκλέτες που κατασκεύασε για το 2021, λέγοντας πως το πρόβλημα αφορά έναν κεντρικό ρυθμιστή για την παροχή, ο οποίος διακόπτει την παροχή ρεύματος “αναπάντεχα”. Ως εδώ θα μπορούσαμε να μιλάμε για συμπτώσεις, αλλά την ίδια στιγμή η BMW έχει βγάλει οδηγία που αφορά όλους τους κατόχους plug-in αυτοκινήτων της, τους οποίους καλεί να μην φορτίζουν τα οχήματά τους και να χρησιμοποιούν ΜΟΝΟ τον συμβατικό κινητήρα, διότι υπάρχει περίπτωση να πιάσουν φωτιά. Το πρόβλημα με τις φωτιές των ηλεκτρικών και plug-in οχημάτων συνήθως σχετίζεται με τους ταχυφορτιστές, οι οποίοι υπερθερμαίνουν τις μπαταρίες. Μέρος του προβλήματος είναι φυσικά και οι ίδιες οι μπαταρίες, καθώς στην προσπάθειά τους οι κατασκευαστές να αυξήσουν την αυτονομία και να μειώσουν το βάρος τις φτάνουν στα όρια της σημερινής τεχνολογίας. Κυρίως όμως, το βασικό πρόβλημα είναι η τεράστια ηλεκτρική ενέργεια που διαχειρίζονται τα συστήματα των ηλεκτρικών οχημάτων και δεν έχει καμία σχέση με τις υπόλοιπες ηλεκτρικές συσκευές που χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητά μας. Επίσης θα πρέπει να καταλάβουμε πως σε αντίθεση με τα μηχανικά εξαρτήματα που συνήθως “προειδοποιούν” πριν την ολική καταστροφή, τα ηλεκτρικά εξαρτήματα είτε δουλεύουν, είτε δεν δουλεύουν και ο χρόνος χρήσης δεν έχει καμία σημασία, καθώς μπορεί να χαλάσουν την πρώτη ημέρα, αλλά μπορεί και να αντέξουν δεκάδες χρόνια.

QJMOTOR IMBROS 2026, μέρος 2ο - Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έφτασε στο Τσανάκκαλε

Διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο και είδε τον Δούρειο Ίππο από την ταινία Τροία
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

12/1/2026

Ο Κωνσταντίνος Μητσάκης πέρασε 16 ώρες πάνω στην σέλα του QJMOTOR FORT 350 EVO για να φτάσει από την Αθήνα στην πόλη Κεσσάνη της γειτονικής Τουρκίας. Στην συνέχεια συνάντησε την πόλη Τσανάκκαλε (πρώην Δαρδανέλια) και διέσχισε την μακρύτερη κρεμαστή γέφυρα στον κόσμο με μήκος 2.023 μέτρα. Έπειτα είδε από κοντά τον Δούρειο Ίππο που έχουμε παρακολουθήσει στην ταινία Τροία και στην συνέχεια έφτασε στο πορθμείο Kabatepe, εκεί που τελειώνει το δεύτερο μέρος του ταξιδιωτικού του.

Αθήνα – Κήποι σε 16 ώρες: Η πρώτη ανταπόκριση

QJMOTOR

Το ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη με το FORT 350 EVO ξεκίνησε από την Αθήνα με προορισμό την Τουρκία, σε μια διαδρομή που από «εύκολη» στα χαρτιά μετατράπηκε σε δοκιμασία αντοχής, λόγω καθυστερήσεων και κυκλοφοριακών αποκλεισμών. Ακολουθεί η πρώτη ανταπόκριση, από τα ελληνοτουρκικά σύνορα έως την Τσανάκκαλε, με το πέρασμα της γέφυρας Τσανάκκαλε 1915 και τη συνέχεια προς Ίμβρο, όπως τα κατέγραψε ο ίδιος ο ταξιδευτής.

«Υπό φυσιολογικές συνθήκες, το ταξίδι από την Αθήνα ως το συνοριακό φυλάκιο των Κήπων (Τουρκία) είναι μια χαλαρή διαδρομή 850 χλμ., που τη διατρέχει κανείς σε περίπου 9 ώρες. Όμως, όταν καλείσαι να αντιμετωπίσεις καθοδόν αγροτικά μπλόκα, έντονη αστυνομική παρουσία και αδιαλλαξία, κλείσιμο εθνικών οδών και μποτιλιαρισμένες παρακαμπτήριες, τότε λογικό είναι να χρειαστείς πάνω από 13 ώρες για να βρεθείς μπροστά στη συνοριακή μπάρα...

QJMOTOR

Το ταξίδι με το ασημί QJMOTOR FORT 350 EVO μέχρι τα ελληνοτουρκικά σύνορα εξελίχθηκε σε μια απρόβλεπτη περιπέτεια δρόμου, με αρκετή ταλαιπωρία, καθυστερήσεις και άγχος -σε καμία πάντως περίπτωση δεν αγανάκτησα με τους αγρότες και τον αγώνα τους. Και το κερασάκι στην τούρτα; Στα σύνορα με περίμενε ένα κομβόι σταματημένων αυτοκινήτων που έφτανε τα 3 χλμ.! Τι ώρα έφτασα στο ξενοδοχείο μου στην παραμεθόρια πόλη Keşan; Νομίζω πως ήταν 23:45, μόλις 16 ώρες αφότου είχα αποχαιρετήσει την Αθήνα…

Το επόμενο πρωινό, κάτω από τη σκέπη ενός κατάμαυρου, μελαγχολικού ουρανού, χάραξα πορεία για την πόλη Τσανάκκαλε (120 χλμ.), που απλώνεται στην ασιατική ακτή των Στενών των Δαρδανελίων (του Ελλήσποντου των αρχαίων Ελλήνων). Το προγενέστερο όνομα της Çanakkale ήταν Δαρδανέλια και είχε δοθεί από τους Έλληνες λόγω της γειτνίασής της με την αρχαία πόλη Δάρδανο (ή Δαρδανία)…

QJMOTOR

Και φυσικά, highlight της διαδρομής αποτέλεσε το πέρασμα της κρεμαστής γέφυρας Çanakkale 1915 Köprüsü, της μακρύτερης κρεμαστής γέφυρας στον κόσμο. Είναι η πρώτη γέφυρα που κατασκευάστηκε πάνω από τα Στενά των Δαρδανελίων και συνδέει πλέον την Ευρώπη με την Ασία…

Αδυνατώντας να αντισταθώ στον πειρασμό μιας φωτογραφίας πάνω στην κρεμαστή γέφυρα, ακινητοποίησα το ασημί FORT 350 EVO στο μέσο περίπου της εντυπωσιακής Çanakkale 1915 Köprüsü και «οργίασα» φωτογραφικά. Όμως, στο τελείωμα της γέφυρας με περίμενε η αστυνομία και, με συνοπτικές διαδικασίες, μου δόθηκε πρόστιμο για την παράβαση που είχα διαπράξει. Λίγο ακριβές μού στοίχισαν τελικά (18 ευρώ) οι φωτογραφίες της γέφυρας…

QJMOTOR

Στην Çanakkale πραγματοποίησα μια σύντομη στάση για να ποζάρω με το σκούτερ μπροστά στο τεράστιο ομοίωμα του Δούρειου Ίππου που δέσποζε στον χώρο της προκυμαίας. Πρόκειται για μια ξύλινη κατασκευή που χρησιμοποιήθηκε το 2004 για τις ανάγκες της κινηματογραφικής υπερπαραγωγής «Τροία». Μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων, η εταιρεία παραγωγής δώρισε τον κινηματογραφικό Δούρειο Ίππο στην πόλη…

Από το λιμάνι της Çanakkale, ένα πλοιάριο με μετέφερε πίσω, ξανά, στις ευρωπαϊκές ακτές των Δαρδανελίων (Eceabat). Οδηγώντας κατόπιν για περίπου 10 χλμ., προσέγγισα, στις ακτές του Αιγαίου, το πορθμείο Kabatepe, όπου και επιβιβάστηκα στο πλοίο με προορισμό το νησί της Ίμβρου (Gökçeada)…»