Ιταλία: Βρήκε φορτηγάκι με δύο Ducati στον… βυθό της λίμνης του Como
Κανείς δεν ξέρει πως βρέθηκαν εκεί!
Από τον
Μπάμπη Μέντη
18/6/2021
Ο βυθός της θάλασσα κρύβει πολλά μυστήρια ακόμα και οι ερευνητές ξοδεύουν εκατομμύρια για να τα ανακαλύψουν. Οι λίμνες από την άλλη μεριά είναι λιγότερο “μαγικές” για την ανθρώπινη φαντασία (πιθανόν λόγω μικρότερου μεγέθους και βάθους), οπότε η εξερεύνησή τους δεν αποτελεί από τις σημαντικές προτεραιότητες του ανθρώπινου είδους… Παρ’ όλα αυτά, οι εκπλήξεις που μπορεί να σε περιμένουν κοιτόντας πιο προσεκτικά τα νερά τους δεν είναι τόσο υποδεέστερες με εκείνες που σε περιμένουν στο βυθό της θάλασσας. Λαμπρό παράδειγμα η πρόσφατη εμπειρία του Lorenzo Venturini που κοιτούσε τον βυθό της λίμνης του Como από τη βάρκα του με ένα γυαλί.
Τα μάτια του Ιταλού φίλου μας έμειναν ορθάνοιχτα για πολύ ώρα, όταν είδε στον πάτο της λίμνης ένα φορτηγάκι, το οποίο στην καρότσα του είχε δύο, Ducati, όπου η μία από αυτές είχε φαίρινγκ στα χρώματα των εργοστασιακών MotoGP!!!!
Υπάρχουν πολλές ιστορίες για κλέφτες που πέταξαν στη λίμνη πανάκριβα και σπάνια οχήματα που είχαν κλέψει, όπως υπάρχει και η γνωστή ιστορία με την συλλεκτική Bugatti που είχαν πετάξει σε λίμνη της Ελβετίας το 1930 και βρέθηκε 50 χρόνια μετά.
Δυστυχώς (…. ή μάλλον ευτυχώς!!!!) η ιστορία τους φίλου μας δεν θα μείνει στην ιστορία όπως εκείνη της Bugatti στην Ελβετία. Το φορτηγάκι που μετέφερε τις μοτοσυκλέτες ήταν τελικά ένα Piaggio Ape και οι δύο Ducati, όχι μόνο δεν ήταν μοτοσυκλέτες των MotoGP, αλλά στην πραγματικότητα ήταν mini-bikes με δίχρονους κινητήρες 50cc για παιδάκια, όπου το ένα ήταν απομίμηση του Hypermotard 1100 και το άλλο ήταν απομίμηση της Ducati των MotoGP του 2008.
Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR
Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Από τον
Κώστα Γκαζή
4/3/2026
Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.
Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.
Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.
Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.
Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.
Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.
Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.
Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.
Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.
Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.
