Ιταλική απάντηση στα Yard Build της Yamaha

Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/1/2015

Στην Αμερική οι πιο δημοφιλείς μοτοσυκλέτες για customizing είναι οι μικρές Harley Davidson 883, ενώ στην Ευρώπη είχαμε για μια δεκαετία τα Ducati Monster 600. Όμως οι τελευταίες γενιές των Monster είχαν χάσει την σχεδιαστική απλότητά τους, που είναι το βασικό πλεονέκτημα για μια μοτοσυκλέτα στον κόσμο του customizing. Το ρόλο αυτό θέλει να τον παίξει το καινούριο Scrambler, που έχει σχεδιαστεί εξ αρχής με σκοπό να γίνει το αγαπημένο παιδί όσων ασχολούνται με τέτοιου είδους δουλειές. Μόνο που μέχρι να γίνει αυτό, η Yamaha πρόλαβε και λάνσαρε στην ιδέα του Yard Build για την σειρά των ΜΤ-07 και ΜΤ-09. Δύο μήνες μετά η Ducati κάνει ακριβώς το ίδιο, απαντώντας στην ιαπωνική πρόκληση. Έδωσε τρία Scrambler σε τρεις φημισμένους "καλλιτέχνες" και τους ζήτησε να δημιουργήσουν χωρίς περιορισμούς και να παρουσιάσουν το αποτέλεσμα της δουλειάς τους στην έκθεση της Verona.


Το συνεργείο Mr Martine ακολούθησε τον ασφαλτοστρωμένο δρόμο, φτιάχνοντας ένα Café Racer, όπως το αποκαλεί. Η αλήθεια είναι ότι το αποτέλεσμα είναι κάπως ασαφές, αφού τα στοιχεία που θυμίζουν café racer είναι μόνο το φαίρινγκ τιμονιού και το στενότερο ίσιο τιμόνι, ενώ ολόκληρη η υπόλοιπη μοτοσυκλέτα έχει μια συνηθισμένη αισθητική dirt-track.

Αντίθετα το δημιούργημα του Office Mermaid, είναι η πιο off-road έκδοση του Scrambler που έχουμε δει μέχρι σήμερα και θα μπορούσε να κερδίσει το χειροκρότημά μας αν… δεν έμοιαζε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ με Yamaha XT 500 του 1978.

Έτσι, η παράξενη αλλά εντελώς πρωτότυπη εμφάνιση της κίτρινης μοτοσυκλέτας της Deus Ex Machina, είναι σαφώς η πιο ενδιαφέρουσα εκ των τριών. Το σχεδιαστικό σκεπτικό τους είναι σαφές ότι προέρχεται από τις μοτοσυκλέτες Dirt-Track, αλλά με μια εμφανή μεταμοντέρνα διάθεση. Οι λιτές και ταυτόχρονα ανατρεπτικές σχεδιάστηκες λεπτομέρειες, όπως το ασύμμετρο φτερό του εμπρός τροχού, κάνουν σωστά την δουλειά την οποία ζήτησε η Ducati, δηλαδή προκαλούν την προσοχή του θεατή.          

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.