Καγκουρό και καμήλες στο Πήλιο: Διότι οι νόμοι είναι για τα κορόιδα

Στα πούπουλα έχουν οι εισαγγελείς τους Δημοτικούς υπαλλήλους του Πηλίου
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

11/11/2019

Η επιλεκτική εφαρμογή των νόμων και μεταβίβαση των ευθυνών στον πιο αδύναμο νομικά κρίκο (δηλαδή στους οδηγούς) είναι η πάγια τακτική των εισαγγελέων και των δικαστών σε αυτή τη χώρα, ώστε να απαλλάξουν από τις ευθύνες τους κάθε δημόσιο υπάλληλο και κάθε δημόσια υπηρεσία και οργανισμό. Η καταστροφή και η παραποίηση των σημάτων είναι ένα μόνο από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα όπου οι έλληνες εισαγγελείς κάνουν “τα στραβά μάτια”, έστω κι αν ο νόμος προβλέπει έως και δύο χρόνια φυλάκιση. Είναι τόσο προκλητική η αδιαφορία των εισαγγελέων, που όχι μόνο οι μισές πινακίδες της Αττικής και της Θεσσαλονίκης είναι κακοποιημένες με αυτοκόλλητα των συνδέσμων των ποδοσφαιρικών ομάδων (πώς να βρουν άλλωστε ποιος έβαλε σε πινακίδα STOP αυτοκόλλητο “Θύρα 7” ή “Θύρα 13” ή “θύρα 21” ή “Θύρα 4” κ.τ.λ. μόνο τα 9.000.000 των υπόλοιπων ελλήνων ξέρουν που είναι οι σύνδεσμοι των οργανωμένων οπαδών – οι εισαγγελείς όχι) αλλά πλέον φτάσαμε στο σημείο στους δρόμους του Πηλίου να υπάρχουν πινακίδες που προειδοποιούν για διελεύσεις καγκουρό και καμηλών!

Σύμφωνα μάλιστα με το ρεπορτάζ του τοπικού ειδησεογραφικού site, ο δήμος που έχει την ευθύνη (και παίρνει χρήματα από τους φορολογούμενους για να έχει αυτή την ευθύνη…) δεν ασχολήθηκε ποτέ με το θέμα. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Έτσι κι αλλιώς, όποτε γίνεται ατύχημα και τραυματιστεί κάποιος, ο εισαγγελέας θα ασκήσει ποινική δίωξη για αμέλεια στον οδηγό, ασχέτως αν η άσφαλτος είναι εκτός προδιαγραφών, αν τα σήματα του K.O.K. έχουν “κακοποιηθεί” με αυτοκόλλητα, ζωγραφιές ή σκάγια καραμπίνας (!!!!), αν έχουν σβήσει οι διαγραμμίσεις, αν τέλος πάντων οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν κάνει την δουλειά για την οποία πληρώνονται από τους φορολογούμενους να κάνουν.

Μπορεί κανείς να το δει πιο ήπια, να πει δηλαδή πως "σιγά - μωρέ" πώς κάνετε έτσι για ένα αυτοκόλλητο, όμως ακριβώς σε αυτή την συμπεριφορά έχει πατήσει όλη η χώρα, στην νοοτροπία του "ναι αλλά υπάρχουν και χειρότερα". Το χειρότερο τελικά είναι να βλέπεις το λάθος και να μην λες κάτι για αυτό.

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες