"Κάρτα θορύβου" για μοτοσυκλέτες!

Προωθείται η επαναφορά της από το Υπουργείο
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

3/12/2019

Εδώ και μερικές μέρες έχει ξεκινήσει μια μεγάλη συζήτηση, σχετικά με μια απόφαση που προωθεί το Υπουργείο Υποδομών και Μεταφορών, που αφορά την διαμόρφωση του πλαισίου για την δημιουργία ειδικών χώρων στάθμευσης για δίκυκλα. Στα πλαίσια λοιπόν των διεργασιών που γίνονται για την τελική μορφή της υπουργικής απόφασης, ο αρμόδιος Υφυπουργός, κ. Γιάννης Κεφαλογιάννης, απάντησε σε μια σχετική ερώτηση που έθεσε η βουλευτής της Ν.Δ. κα. Φωτεινή Πιπιλή, βγάζοντας και μια παράλληλη είδηση για την επιστροφή της περίφημης "κάρτας θορύβου" στις μοτοσυκλέτες και τα μοτοποδήλατα.

Όπως δήλωσε ο ίδιος, το Υπουργείο εξετάζει το ενδεχόμενο να επανέλθει το συγκεκριμένο μέτρο, ως μια μορφή αντιμετώπισης για το θέμα της ηχορύπανσης. Αυτό σημαίνει ότι όλα τα δίκυκλα θα πρέπει να προμηθευτούν την αντίστοιχη κάρτα (κάτι παρόμοιο με την κάρτα καυσαερίων) η οποία θα μπορεί να εκδοθεί είτε από ΚΤΕΟ είτε από πιστοποιημένα συνεργεία, έχοντας ως βάση τις προδιαγραφές από την έγκριση τύπου του οχήματος. Μάλιστα, ο Υφυπουργός συμπλήρωσε στις δηλώσεις του ότι επεξεργάζονται διατάξεις που θα προβλέπουν πρόστιμα ακόμη και στους επαγγελματίες (συνεργεία κ.λ.π.) που θα "συνεργούν στην αλλοίωση των χαρακτηριστικών των οχημάτων", προκειμένου να καθοριστεί πλήρως το νομικό πλαίσιο για την εφαρμογή του νόμου. Ειδικότερα για τις "αλλοιώσεις" ανέφερε ότι αυτές μπορεί να αφορούν την αφαίρεση του φίλτρου DPF, δηλαδή του καταλύτη, ή ακόμη και την αλλαγή στην ένδειξη του ολικού χιλιομετρητή, χωρίς να περιορίζεται μόνο στις εξατμίσεις που παράγουν θόρυβο πάνω από το επιτρεπτό όριο.

Η εύλογη απορία βέβαια που δημιουργείται αυτομάτως έχει να κάνει με τους ελέγχους, αφού μια τέτοια κίνηση θα προβλέπει την σύσταση μικτών κλιμακίων που θα τους διενεργούν. Στο παρελθόν είχε ανοίξει μια μεγάλη συζήτηση σχετικά με το πόσο τεχνικά ορθά γινόντουσαν οι μετρήσεις, καθώς τα όρια προβλέπουν συγκεκριμένες συνθήκες (από την γωνία της ηχομέτρησης μέχρι και τις συνθήκες του περιβάλλοντος) και κατά συνέπεια πώς θα διασφαλίζεται ο σωστός έλεγχος. Αυτό είναι κάτι που το περιμένουμε με πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είμαστε αντίθετοι σε ένα τέτοιο μέτρο. Το πρόβλημα υφίσταται και σε πολύ μεγάλο βαθμό μάλιστα, ειδικά μέσα στον αστικό ιστό (ακόμη και από μειοψηφία επαγγελματιών που χρησιμοποιούν μοτοσυκλέτες ή μικρά μηχανάκια), όπου η όχληση διογκώνεται λόγω ρυμοτομίας και χωροταξίας. Η πλειοψηφία των courier και των delivery ευτυχώς διαθέτουν κοινωνική συνείδηση, σε αντίθεση με θερμοκέφαλους πιτσιρικάδες –και όχι μόνο…- που αρέσκονται να κάνουν τους συναγερμούς να χτυπάνε σε κάθε πέρασμά τους. Εφόσον δυστυχώς δεν υπάρχει η παιδεία και το αντίστοιχο επίπεδο μοτοσυκλετιστικής κουλτούρας, το μέτρο της "κάρτας θορύβου" θα μπορούσε να αποτελέσει ένα αποτρεπτικό μέσο. Αρκεί, θα επαναλάβουμε άλλη μια φορά, να γίνονται οι έλεγχοι μέσα σε σωστά τεχνικά πλαίσια και φυσικά να γίνεται και το αυτονόητο με την ορθή εφαρμογή του νόμου…

 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.