Kawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!

Στα 37 του χρόνια παρουσίας στους δρόμους, μετρά τρεις γενιές, με πιο σημαντικές αλλαγές, πέραν της εμφάνισης, την είσοδο του ψεκασμού και του ABS, στον εξοπλισμό του
motomagKawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!
Από τον

Αλέξανδρο Λαμπράκη

12/3/2024

Το KLR 650 συνεχίζει να ζει και να γράφει ιστορία, μένοντας στις γραμμές παραγωγής της Kawasaki, 37 χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση, με την αγορά της Αμερικής να απολαμβάνει τέσσερις διαφορετικές εκδόσεις του θρυλικού “πράσινου” on-off, μετρώντας μέχρι σήμερα τρεις γενιές, που αλλάζουν κατά κύριο λόγο στην εμφάνιση, με πιο πρόσφατες προσθήκες τον ψεκασμό και το ABS.

Όπως φαίνεται, οι αυστηροί περιορισμοί ρύπων που καλά κρατούν στην Ευρώπη, αφήνουν ανεπηρέαστους τους κατασκευαστές, οι οποίοι συνεχίζουν να περιλαμβάνουν στις γραμμές παραγωγής τους μοτοσυκλέτες που πλέον έχουν χαθεί από την Γηραιά Ήπειρο, χάρη των ολοένα αυστηρότερων περιβαλλοντικών, και όχι μόνο, περιορισμών. Μετά τις Suzuki και Honda, έρχεται και το τρίτο πλήγμα εξ Ιαπωνίας, με την Kawasaki να συνεχίζει να πουλάει το KLR 650 στις Η.Π.Α., ένα μοντέλο που θα ταίριαζε γάντι και στις δικές μας συνθήκες.

Kawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!

Ήταν το σωτήριο έτος 1987, όταν είδαμε για πρώτη φορά το KLR 650 από την Kawasaki, που ήρθε ως αντικαταστάτης του KLR 600. Ο τετράχρονος, υγρόψυκτος μονοκύλινδρος κινητήρας των 652 κυβικών έφτανε τους 48 ίππους στις 6.500 στροφές και τα 5,6 χιλιογραμμόμετρα ροπής στις 5.500 στροφές, με το κιβώτιο να είναι πέντε σχέσεων. Την τροφοδοσία του είχε αναλάβει ένα καρμπυρατερ Keihin CVK 40 χιλιοστών, το οποίο θα συνέχιζε να υπάρχει μέχρι και το 2021, όταν ο ηλεκτρονικός ψεκασμός ήρθε να αντικαταστήσει την μηχανική λειτουργία πλήρωσης του θαλάμου καύσης.

Μέχρι και το 2007, δεν υπήρξαν σημαντικές αλλαγές, με το KLR 650 να διατηρεί τον dual-sport χαρακτήρα του, χωρίς πολλά πλαστικά και μεγάλες ζελατίνες να προστατεύουν τον αναβάτη από τα στοιχεία της φύσης. Οι αλλαγές είχαν κυρίως περιοριστεί στα γραφικά και τα χρώματα, με μικρές πινελιές βελτίωσης, όπως ο νέος επιλογέας ταχυτήτων. Το 2001 η διαδικασία της τελικής συναρμολόγησης, έφυγε από την Ιαπωνία και εγκαταστάθηκε στην Ταϊλάνδη, με στόχο το χαμηλότερο κόστος παραγωγής και κατ’ επέκταση τελικής τιμής.

Kawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!

Το 2008, το KLR 650 άλλαξε, μεγάλωσε και ωρίμασε. Το νέο φαίρινγκ και η ψηλή ζελατίνα, έδειχναν ότι το ιστορικό μοντέλο της Kawasaki στρεφόταν περισσότερο προς την τουριστική χρήση, ενώ πλέον είχε διπλό προβολέα μπροστά. Ο πίνακας οργάνων απέκτησε ένδειξη για την στάθμη του ρεζερβουάρ, που απουσίαζε πριν. Οι διακόπτες ανασχεδιάστηκαν, ενώ τα φρένα βελτιώθηκαν με δαγκάνα δύο εμβόλων πίσω, από μονού εμβόλου πριν, μαζί με μεγαλύτερο δίσκο 240 χιλιοστών, από τα 230 προηγουμένως. Αύξηση είδε και η διάμετρος του μπροστινού τροχού, ανεβαίνοντας από τα 260 στα 280 χιλιοστά. Το πιρούνι μεγάλωσε σε διάμετρο, από τα 38 στα 41 χιλιοστά, με τον αέρα της αλλαγής να περνά και από το ψαλίδι. Η χωρητικότητα του ψυγείου αυξήθηκε, με την σχάρα να μεγαλώνει σε διαστάσεις, βοηθώντας στο φόρτωμα. Όλες οι αλλαγές, είχαν σαν αποτέλεσμα την αύξηση του βάρους κατά 7 κιλά, από τα 189 στα 196 γεμάτα ονομαστικά κιλά. Το 2018 είχε έρθει η ώρα για το τελευταίο KLR 650 να αφήσει την γραμμή παραγωγής, με την Kawasaki να τερματίζει προσωρινά την παραγωγή του.

Kawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!

Μετά την σύντομη διακοπή, το 2022 το KLR 650 εκσυγχρονίστηκε, με τον μονοκύλινδρο κινητήρα των 652 κυβικών με 2ΕΕΚ και 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, να αποκτά ψεκασμό. Η σχέση συμπίεσης αυξήθηκε ελαφρώς από τα 9,5:1 στα 9,8:1. Η μέγιστη ροπή, έχει μειωθεί ελαφρώς στα 5,4 κιλά, τα οποία ωστόσο έρχονται 1.000 στροφές πιο κάτω, στις 4.400. Η ονομαστική ιπποδύναμη, δεν ανακοινώνεται από την Kawasaki.Το ABS ήρθε ως προαιρετική επιλογή (οι κανονισμοί εκεί δεν καθιστούν υποχρεωτική την ύπαρξή του), με τον μπροστινό δίσκο να ανεβαίνει σε διάμετρο, στα 300 χιλιοστά. Οι ακτινωτοί τροχοί των 21 ιντσών, με διαστάσεις ελαστικών 90/90-21 και 130/80-17 παρέμειναν, τονίζοντας τον χαρακτήρα του μοντέλου. Η εμφάνιση δέχτηκε μικρές αλλαγές, με το χαρακτηριστικό ψηλό φτερό να βρίσκεται στην θέση του, ενώ νέο σχήμα έχουμε για το μεταλλικό ρεζερβουάρ, νέα θέση στα μασπιέ και φαρδύτερο τιμόνι. Ο εξοπλισμός ήρθε και αυτός πιο κοντά στο σήμερα, με ψηφιακά όργανα, LED φώτα και ρυθμιζόμενη σε δύο θέσεις ζελατίνα. Το ονομαστικό βάρος ανέβηκε στα 208,9 γεμάτα κιλά για την έκδοση με ABS, με την απουσία του συστήματος να ρίχνει το βάρος κατά 2 κιλά, στα 206,9.

Kawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!

Στην Αμερική, το KLR 650 έρχεται σε τέσσερις εκδόσεις, που διαφέρουν στον εξοπλισμό. Η βασική ξεκινά από τα 6.899 δολάρια (6309,83€) χωρίς τους εκάστοτε φόρους της κάθε πολιτείας. Αν επιλέξεις την έκδοση με ABS τότε ανεβαίνεις στα 7.199 δολάρια (6.584,21€). Στην συνέχεια, υπάρχει η έκδοση S, με χαμηλότερη σέλα, ενώ στον κατάλογο έχουμε και την KLR 650 Traveler ABS όπου συναντάμε κεντρική βαλίτσα και θύρα φόρτισης DC. Τέλος η έκδοση Adventure ABS, είναι η ακριβότερη - και πιο πλούσια εξοπλισμένη - στα 8.199 δολάρια (7.498,81€), όπου μεταξύ άλλων βρίσκουμε προβολάκια ομίχλης και πλαϊνές βαλίτσες.

Kawasaki KLR 650 – Το ιστορικό on-off ζει και βασιλεύει σχεδόν 40 χρόνια μετά – εννοείται στις Η.Π.Α!

Το KLR 650 έχει εμπνεύσει χιλιάδες αναβάτες, ιδιαίτερα στην χώρα της αντίπερα όχθης του Ατλαντικού, βρίσκοντας σε αυτό ένα απλό, λιτό και βασικό πακέτο για να ξεκινήσουν την ταξιδιωτική τους πορεία. Οι αλλαγές που έγιναν στο πέρασμα των χρόνων, βοήθησαν ακόμη περισσότερο σε αυτή την κατεύθυνση, με πολλούς αναβάτες να επιλέγουν την πρόταση της Kawasaki, η οποία μπορεί να υστερεί κάπως από τον ανταγωνισμό της κατηγορίας, ως αντιστάθμισμα όμως έχει αντέξει στο χρόνο, μετρώντας 37 ολόκληρα χρόνια ιστορίας, χωρίς σημαντικές αλλαγές. Δυστυχώς, αν και το KLR 650 ταιριάζει απίστευτα με τις συνθήκες που επικρατούν στις χώρες της Μεσογείου, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, δεν αναμένεται να το δούμε προς τα μέρη μας.

Ετικέτες

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”