Kawasaki Z900 RS: Νέος χρωματισμός - φόρος τιμής

Εμπνευσμένη από το "Aitsu to lullaby"
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

21/8/2018

Ο συγκεκριμένος χρωματισμός της Kawasaki στη Z900 RS δεν αποτελεί απλά έναν ακόμα ελκυστικό συνδυασμό για το 2019, αλλά έναν φόρο τιμής στην anime ταινία, με τίτλο "Aitsu to lullaby". Η ταινία προβλήθηκε για πρώτη φορά το Δεκέμβριο του 1983 και το σενάριο της βασίστηκε στο ομώνυμο manga (όπως λέγονται τα κόμικς στην Ιαπωνία). Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Hishiki Kenji, ένας έφηβος μοτοσυκλετιστής που οδηγώντας ένα Z2 750, καταλήγει να κοντράρεται με τον αρχηγό μια συμμορίας μοτοσυκλετών, για τα μάτια μιας κοπέλας. Η ιστορία μπορεί να ακούγεται κοινότυπη αλλά είχε τεράστια απήχηση και η Ζ2 750, που οδηγούσε ο πρωταγωνιστής, είχε τη χαρακτηριστική διχρωμία λευκού και κόκκινου που φέτος η Kawasaki αποφάσισε να μεταφέρει από τον κόσμο των Anime στη πραγματικότητα.

Στην Ιαπωνική μοτοσυκλετιστική κουλτούρα δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Στο πρόσφατο παρελθόν είχαμε την Honda που έβγαλε στην παραγωγή το Vultus NM4 σε μια προσπάθεια να αντιγράψει τη μοτοσυκλέτα από μια άλλη γνωστή ταινία Anime, το Akira (1988). Η προσπάθεια της Honda ήταν άξια, ως προς τον τομέα της εμφάνισης, όμως το αποτέλεσμα ήταν άνευρο, δίχως να εξιτάρει οδηγικά, όπως θα περίμενε κανείς από μία μοτοσυκλέτα επηρεασμένη από τον Akira... Ωστόσο η γενναία επιλογή της Honda να φέρει στην παραγωγή μία τόσο φουτουριστική μοτοσυκλέτα ανταμείφθηκε, κατά κάποιο τρόπο, από Hollywood που την επέλεξε για την ταινία Ghost in the Shell, με την Scarlett Johanson, ενώνοντας έτσι δύο διαφορετικούς κόσμους των anime… από την άλλη βέβαια, αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους θεατές που δεν γνωρίζουν την προϊστορία της εκάστοτε μοτοσυκλέτας όπως την διαβάζετε εσείς στο ΜΟΤΟ.

Επιστρέφοντας λοιπόν στην μοτοσυκλέτα του Kenji μπορεί ίσως να παρατηρήσατε πως πρόκειται για ένα διαφορετικό σε κυβικά μοντέλο από το θρυλικό Ζ1 που έχτισε τον μύθο των "Ζήτα", γεγονός που οφείλεται στις κατηγορίες των διπλωμάτων της Ιαπωνίας, με βάση την ηλικία του πρωταγωνιστή. Με τα δύο μοντέλα να είναι απολύτως ίδια εμφανισιακά δεν είναι μεμπτό που η Kawasaki εμπνεύστηκε από την συγκεκριμένη Ζ2, το ακριβώς αντίθετο θα έλεγε κανείς. Καθώς ακόμη κι αν δεν ασχολείται κάποιος με τα ιαπωνικά κόμικ, παραμένει ένας εξαιρετικά ενδιαφέρον συνδυασμός χρωμάτων! Ο χρωματισμός θα βγει στη παραγωγή το 2019, όμως αυτό που δεν γνωστοποιήθηκε είναι αν θα εισαχθεί στην ευρωπαϊκή και αμερικάνικη αγορά. Συνεπώς το μόνο που μπορούν να κάνουν οι οπαδοί των anime, κι όλοι όσοι θα ήθελαν ένα ακριβώς ίδιο Ζήτα, είναι να περιμένουν λίγο ακόμη μέχρι τα παγκόσμια σαλόνια, που το MOTO θα είναι εκεί, να εκμεύεσει μια επίσημη απάντηση από την Kawasaki

Ετικέτες

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.