Κράνη με έγκριση της FIM

Για τα λεφτά ή την ασφάλεια;
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

18/10/2017

Η FIM ανακοίνωσε ότι από το 2019, οι αναβάτες που θα συμμετέχουν σε αγώνες που διοργανώνει η ίδια (και πιθανότατα οι ομοσπονδίες που λειτουργούν υπό την επίβλεψή τους) θα πρέπει να φοράνε κράνη τα οποία να έχουν περάσει με επιτυχία τις δικές τις δοκιμασίες ασφαλείας. Τι σημαίνει αυτό; Πολύ απλά, αν το κράνος του αγωνιζόμενου αναβάτη είναι μόνο αμερικάνικων προδιαγραφών (Snell) ή μόνο ευρωπαϊκών (ECE) ή μόνο ιαπωνικών (SG/JIS) δεν θα επιτρέπεται η χρήση του στην πίστα.

Ουσιαστικά η FIM ακολουθεί κατά γράμμα την τακτική της FIA στα αυτοκίνητα, όπου και εκεί απαγορεύεται η χρήση κράνους που δεν έχει το ειδικό αυτοκόλλητο έγκρισης τύπου. Για να μπορέσει ένας κατασκευαστής κρανών να πάρει αυτό το αυτοκόλλητο, θα πρέπει να περάσει με επιτυχία την διαδικασία των τεστ της FIM. Προς το παρόν δεν έχει ανακοινωθεί με λεπτομέρεια τι είδους δοκιμές θα κάνει η FIM για να ελέγξει την αντοχή των κρανών και κυρίως αν αυτές οι δοκιμές θα είναι αυστηρότερες ή όχι από τις ήδη υπάρχουσες. Στα αυτοκίνητα για παράδειγμα, η FIA δοκιμάζει την αντοχή των κρανών στη φωτιά, αλλά και την αντοχή τους στη διάτρηση από αιχμηρά αντικείμενα. Επίσης τα παιδικά αγωνιστικά κράνη για kart, δεν πρέπει να ξεπερνάνε το 1 κιλό σε βάρος. Όμως για τις μοτοσυκλέτες μας φαίνεται κάπως δύσκολο να φανταστούμε τι παραπάνω σε θέματα ασφάλειας θα προσφέρει η έγκριση της FIM.

Πιθανότατα πρόκειται για μια νέα πηγή εσόδων. Το λέμε αυτό, διότι όπως τα κράνη των αυτοκινήτων με έγκριση της FIA, έτσι και τα αντίστοιχα με έγκριση της FIM θα επιβαρυνθούν από το κόστος που θα πληρώνουν οι κατασκευαστές τους για να συμμετέχουν στα τεστ και να πάρουν το ειδικό αυτοκόλλητο. Μιλάμε για τουλάχιστον 100-150 ευρώ επιβάρυνση στην τελική τιμή λιανικής. Η FIA ακολουθεί την ίδια τακτική για όλο τον ρουχισμό του οδηγού, αλλά και για τις ζώνες ασφαλείας, τους πυροσβεστήρες, τα roll-bar κ.ο.κ. Οπότε αν γίνει η αρχή με τα κράνη, είναι βέβαιο ότι θα ακολουθήσουν οι φόρμες, τα γάντια, οι μπότες, αλλά και βασικά εξαρτήματα των μοτοσυκλετών, όπως τα μαρσπιέ, τα κλιπ-ον κ.τ.λ.    

 

UPDATE:

 

Δεν θα φοράμε τα ίδια με τους…Θεούς της μοτοσυκλέτας

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.