KTM Adventure Rally Bosnia 2019: Ζήσαμε μία επική περιπέτεια στα Βαλκάνια!

1000+ Φωτογραφίες!
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

27/6/2019

Συμμετείχαμε φέτος στο Adventure Rally της Βοσνίας, με τις πρώτες εντυπώσεις μας να αποτυπώνονται εδώ, γεμίζοντας τέσσερις ημέρες μονάχα με χώμα! Ταξιδεύοντας οδικώς με το 790 Adventure της KTM είχαμε αποφασίσει να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία κάνοντας έναν κύκλο στα Βαλκάνια, και μιας και ο χρόνος ήταν περιορισμένος, για το πριν και το μετά, η απόφαση ήρθε εύκολα, τα χιλιόμετρα αυτά θα γινόντουσαν δίχως στάση!

Αυθημερόν λοιπόν στην Σερβία και το Βελιγράδι χρησιμοποιώντας τους αυτοκινητόδρομους, κι από εκεί στην Βοσνία την επόμενη ημέρα μέσα από χωριά και άσχημο δίκτυο δρόμων. Επιστροφή μετά το Rally κατευθείαν από την Βοσνία, από την χειρότερη διαδρομή που μπορεί κανείς να επιλέξει για την Αθήνα δίχως καθόλου αυτοκινητόδρομους μέχρι την Λαμία, ολοταχώς προς τις Ημέρες Μοτοσυκλέτας παρκάροντας το γενναίο και ακούραστο 790 Adventure στο περίπτερο του ΜΟΤΟ μετά από 15 ώρες συνεχούς οδήγησης. Μετατρέψαμε έτσι το πριν και το μετά του Adventure Rally σε μία περιπέτεια που παρακολουθούσατε μαζί μας μέσα από την σελίδα του ΜΟΤΟ στο Facebook. Και εκτός από περιπέτεια ήταν και μία μεγάλη δοκιμή για τις ταξιδιωτικές δυνατότητες του 790, όπως θα διαβάσετε στο επόμενο τεύχος του ΜΟΤΟ, παράλληλα με την δοκιμή και την σύγκριση με την έκδοση R που οδηγήσαμε στην Βοσνία!

Η συμμετοχή στο Adventure Rally ήταν μία μοναδική εμπειρία, ως οι μόνοι δημοσιογράφοι από την Ελλάδα, παράλληλα με το γαλλικό MOTO Magazine και το γερμανικό MOTORRAD αλλά κι άλλους συναδέλφους από την Σλοβακία ή την Τσεχία, χώρες δηλαδή που είχαν μια κάπως πιο εύκολη πρόσβαση από εμάς, οδικώς για την Βοσνία. Μονάχα τα σύνορα υπολογίζοντας, χώρια το οδικό δίκτυο και τις ενδιάμεσες χώρες, το να φτάσεις στην Βοσνία από νότια είναι χειρότερο από τα βόρεια σύνορά της, ή την εντελώς ευρωπαϊκή πλέον Κροατία. Με πλοηγούς τον κ.Sauer Joachim, υψηλόβαθμο στέλεχος της KTM στην Αυστρία με την θέση του Senior Product Manager Offroad, πολυπρωταθλητής στο Enduro με τίτλους σε Six Days ανάμεσα σε άλλους, και παράλληλα τον Chris Birch και την Laia Sanz, τα πράγματα μονάχα απλή βόλτα δεν μπορείς να τα χαρακτηρίσεις! Ο κ.Jogi, όπως τον αποκαλούσαμε, είχε τρομερή όρεξη να οδηγήσει στα χώματα, σαν να μην το κάνει συχνά ως μέρος της δουλειάς του στην KTM, στην εταιρία όπου όλοι οδηγούν μοτοσυκλέτες και τις οδηγούν και γρήγορα, ανεξάρτητα από την θέση τους. Αυτό σημαίνει πως οπουδήποτε υπήρχαν δύο διαδρομές για τις GPS συσκευές διαλέγαμε πάντοτε την “hard” δίχως δεύτερη σκέψη, ακόμη κι αν οι κατά περιόδους καταιγίδες συντελούσαν στην διάνοιξη παγίδων και την δημιουργία των κατηφορικών κομματιών σε σκαρφάλωμα χειμάρρου.

δεν είναι εύκολη υπόθεση να αλλάξουν ελαστικά τόσες μοτοσυκλέτες μέσα σε λίγες ώρες, αλλά οι άνθρωποι της KTM δεν σταματούσαν ούτε λεπτό...

Σε ένα Rally ανοικτό για τους πελάτες με τα μεγάλα δικύλινδρα Adventure, όπου ναι υπήρχαν πολλά 790, περιμένεις πως οι διαδρομές θα εξαντληθούν σε φλαταδούρες με μερικά ψήγματα λίγο πιο άσχημων χωματόδρομων. Δεν ήταν αυτή η περίπτωση. Οι Αυστριακοί είχαν σχεδιάσει μία διαδρομή που μπορούσε να προσαρμοστεί σε τρία και κατά περίπτωση τέσσερα επίπεδα δυσκολίας. Ξεκινούσες από το εύκολο, υπήρχε το δύσκολο και παράλληλα οι διαγωνιζόμενοι στο “Ultimate Race” είχαν την δική τους διαδρομή ξεκινώντας πολύ νωρίτερα από τους υπόλοιπους, περίπου 45 λεπτά, σε μία πορεία με Roadbook που ένωνε τα «δύσκολα» περάσματα της δικής μας χωματερής βόλτας, με ακόμη πιο δύσκολα. Και φυσικά ο κ.Jogi είχε σημειωμένα και ορισμένα “extreme” κομμάτια για κάθε διαδρομή, που ευελπιστούσε να ενσωματώνει με την πρώτη ευκαιρία στο χρονοδιάγραμμα. Φυσικά οι φωτογράφοι που μετακινούνταν με αυτοκίνητο, δεν ήταν δυνατό να ακολουθήσουν τις μοτοσυκλέτες παρά να τις συναντήσουν σε σημεία με πιο εύκολη πρόσβαση. Στις τρεις όμως ημέρες καθαρής οδήγησης το Adventure Rally της KTM ανάγκασε σχεδόν το σύνολο των συμμετεχόντων να αγγίξει κάποιο από τα όριά του, είτε αντοχής, είτε σε δυσκολία οδήγησης.

Τίποτα από όλα αυτά δεν ήρθε δίχως τίμημα, κι ευτυχώς όχι μεγάλο. Ούτε οι πτώσεις ήταν λίγες, ούτε και τα ατυχήματα. Σπασμένα πόδια και κλείδες υπήρχαν ανάμεσά μας κάθε ημέρα, με την διοργάνωση να έχει καταφέρει να μπορεί ο κάθε ένας να βρεθεί εντός λίγης ώρας στα χέρια γιατρού. Από την μέση του πουθενά κυριολεκτικά, εκεί που ο χάρτης δεν δείχνει δρόμους αλλά μία τεράστια πράσινη κουκίδα, οι άνθρωποι της KTM είχαν καταφέρει εντός μισής ώρας από ατύχημα με σπασμένο πόδι, να βρίσκεται ο αναβάτης σε φορείο με γιατρό και νοσηλευτές πάνω από το κεφάλι του. Τόσος χρόνος χάνεται στο κέντρο της Αθήνας, όχι στο κέντρο της Βοσνίας σε πάνω από 1.500 υψόμετρο…

Αντίστοιχα εντυπωσιακή ήταν και η αντίδραση των αναβατών που τραυματίστηκαν όπου μέρες μετά ακόμη ποστάρουν στις κλειστές ομάδες των συμμετεχόντων στα κοινωνικά δίκτυα, λέγοντας πως πέρασαν τέλεια και πως του χρόνου θα είναι πιο τυχεροί! Γνήσια πορτοκαλί αντιμετώπιση αυτή…

Στο KTM Adventure Rally έπαιρνε μέρος ολόκληρη η σειρά Adventure από το 1997 έως τώρα, από τα 640 κι 690, μέχρι τα 790, 950 και 990, τα 1050, 1090, 1190 και 1290! Εξαιρετικά πολλά τα 1190 – 1290, πράγμα που σημαίνει πως δεν ασπάζονται όλοι μία σχετικά νέα φιλοσοφία πως οι μεγάλες μοτοσυκλέτες δεν κάνουν για χώμα, διότι η αλήθεια είναι πως οι μοτοσυκλέτες μια χαρά μπορούν, απλά νομίζουμε πως πρέπει να γίνουμε όλοι μας Chris Birch. Η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική, και με βάση το παράδειγμα του Iker, του Ισπανού με το 1290 που έριξε στα αυτιά στον ίδιο τον Chris Birch, θα αναπτυχθούμε σε επόμενο άρθρο στο motomag.gr ας μην ξεχνάμε όμως πως κανείς μας στο περιοδικό δεν είναι σαν τον Chris Birch και κάθε χρόνο εδώ και 25 χρόνια από τα 34 της ιστορίας μας, πραγματοποιούμε την περιπέτεια του Mega Test! Σίγουρα ξέρουμε να καβαλάμε, και πολύ καλά μάλιστα, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως είμαστε ημί-θεοι σαν τον Chris, διάθεση και όρεξη να έχει ο καθένας να ερευνήσει τα όριά του. Άλλωστε σε ένα τέτοιο Rally σίγουρα θα τα βρεις και αναγκαστικά θα τα επεκτείνεις. Είτε γιατί ο διπλανός σου είναι κάτω από το μηχανάκι του και ζητά βοήθεια, είτε γιατί εκεί μέσα που πήγες και έπεσες δεν θα σε βρουν εύκολα για να σε βγάλουν…

Όλες οι εταιρίες κάνουν εκδηλώσεις για το κοινό τους, συνήθως με μπύρες και συναυλίες. Η KTM όμως πρεσβεύει κι άλλα πράγματα εκτός από αυτό, και το Adventure Rally εκφράζει απόλυτα την Ready to Race νοοτροπία τους. Πόσο πιο έτοιμος για αγώνα να είναι κανείς, όταν απλά αλλάζει ελαστικά μετά από 1.500 χιλιόμετρα ταξιδιού και ορμά για τρεις και τέσσερις ημέρες στο χώμα, για να συνεχίσει ακάθεκτος στην επιστροφή; Στο τεύχος Ιουλίου συμπυκνώνουμε όλη μας την εμπειρία με το KTM 790 Adventure στο δρόμο του ταξιδιού και τα βουνά της Βοσνίας, συγκριτικά με την δοκιμή της έκδοσης R που την οδηγήσαμε στην Ελλάδα παρέα με τον Chris Birch – ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ- και στην Βοσνία κυνηγώντας τον στα πλαίσια του Rally…

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΛΟΥΣΙΑ ΣΥΛΛΟΓΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ – ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΑΠΟ 1.000!!!

 

Ετικέτες

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”