Kymco Made In Italy: Ευρωπαϊκής κατασκευής το ηλεκτρικό Revonex

Ένα βήμα μπροστά

Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/12/2020

Η Kymco, δια στόματος του προέδρου της Allen Ko, αποκάλυψε πως η νέα ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της θα κατασκευάζεται επί ευρωπαίου εδάφους και μάλιστα στην γειτονική μας Ιταλία! Αυτό θα είναι το πρώτο “Made in Italy” προϊόν της Kymco και δείχνει πως η εταιρεία από την Taiwan έχει βάλει στα σοβαρά την πλώρη του καραβιού της για να γίνει μεγάλος παίκτης σε παγκόσμιο επίπεδο. Γιατί όμως η Kymco αποφάσισε να δημιουργήσει γραμμές παραγωγής για την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα RevoNex στην Ευρώπη όταν οι Ευρωπαίοι κατασκευαστές μεταφέρουν τις δικές τους γραμμές παραγωγής στην Ασία ή υπογράφουν συμβόλαια συνεργασίας με εργοστάσια-φασόν της Κίνας; Πολύ απλά, διότι εδώ δεν μιλάμε για δίκυκλα με κινητήρες εσωτερικής καύσης, αλλά για ηλεκτρική μοτοσυκλέτα. Και οι ηλεκτρικές μοτοσυκλέτες έχουν πολύ βαριές μπαταρίες.

Το πρόβλημα με τις μπαταρίες, δεν είναι μόνο ένα. Οι μπαταρίες είναι επικίνδυνες χημικές ενώσεις και σε αντίθεση με ό,τι παπαγαλίζουν οι κυβερνήσεις και τα λόμπι των ψευτο-οικολόγων, η κατασκευή, η μεταφορά και η αποθήκευσή τους ακολουθεί πρωτόκολλα αντίστοιχα των επικίνδυνων χημικών απόβλητων. Μαζί με το υπερβολικό βάρος τους, η μεταφορά οχημάτων με μπαταρίες από την Ταϊβάν στην Ευρώπη θα έχει υπερβολικό κόστος. Επιπλέον, η Kymco πιστεύει πως οι περισσότερες πωλήσεις του RevoNex θα είναι στην ευρωπαϊκή αγορά και όχι στις αγορές της Ασίας, όπου εκεί κυριαρχούν τα scooter και έχει αναπτύξει το δικό της πρωτοποριακό δίκτυο μπαταριών iONEX.

Όμως δεν είναι μόνο το κόστος μεταφοράς που θέλει να αποφύγει η Kymco κατασκευάζοντας στην Ιταλία την ηλεκτρική μοτοσυκλέτα της. Ένα άλλο πρόβλημα που θα βρουν μπροστά τους οι κατασκευαστές ηλεκτρικών οχημάτων, θα είναι η νέα νομοθεσία της Ε.Ε. σχετικά με τις προδιαγραφές και τα υλικά κατασκευής των μπαταριών. Οι υπηρεσίες της Ε.Ε. γνωρίζουν πολύ καλά πόσο εύκολο είναι να μετατραπεί σε λίγα χρόνια ολόκληρη η Ευρώπη σε χωματερή χημικών απόβλητων από τις μπαταρίες των ηλεκτρικών αυτοκινήτων, διότι το κόστος της ανακύκλωσής τους είναι υπεροβολικό και εύκολα θα βρεθούν “μονάδες ανακύκλωσης” που απλώς θα στοιβάζουν σε οικόπεδα τις παλιές μπαταρίες μολύνοντας το υπέδαφος και το νερό. Το είδαν να συμβαίνει με τις αντίστοιχες μονάδες ανακύκλωσης παλαιών αυτοκινήτων που στην πραγματικότητα έχουν γίνει μάντρες μεταχειρισμένων ανταλλακτικών και… τεμαχισμού κλεμμένων.

Ένας άλλος λόγος που θέλει η Ε.Ε. να βάλει τις δικές της προδιαγραφές στις μπαταρίες, είναι για να ωθήσει τις εταιρείες οχημάτων να επενδύσουν σε γραμμές παραγωγής εντός ευρωπαϊκού εδάφους και να χρησιμοποιούν ευρωπαϊκές πρώτες ύλες και ανθρώπινο δυναμικό. Σε κάθε περίπτωση, η Kymco θα τα αποφύγει όλα αυτά με την παραγωγής του RevoNex στην Ιταλία. Μένει να δούμε αν αυτό θα γίνει σε εντελώς δικό της εργοστάσιο ή αν θα συνεργαστεί με κάποια άλλη εταιρεία όπως η ιταλική Energica που φτιάχνει και της αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της MotoE.

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

Bγαίνει σε δημοπρασία MV Agusta 750 S του 1974 με αυθεντικούς αριθμούς πλαισίου και κινητήρα

Από τα τελευταία μοντέλα παραγωγής - Ελάχιστα χρησιμοποιημένη

Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

6/7/2026

Μία από τις πιο σπάνιες και επιθυμητές κλασικές MV Agusta πρόκειται να αλλάξει χέρια μέσω δημοπρασίας στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Πρόκειται για μία MV Agusta 750 S του 1974, από τις τελευταίες που κατασκευάστηκαν πριν ολοκληρωθεί η παραγωγή του μοντέλου το 1975, με την εκτιμώμενη αξία της να κυμαίνεται από 60.000 έως 70.000 λίρες Αγγλίας (περίπου 70.000 έως 81.000 ευρώ).

Από τις πίστες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στους δρόμους

Η MV Agusta κυριάρχησε στους αγώνες Grand Prix τη δεκαετία του 1950 και του 1960, κατακτώντας συνολικά 17 συνεχόμενους τίτλους στην κατηγορία των 500 κ.εκ. από το 1958 έως και το 1974, ένα επίτευγμα που παραμένει αξεπέραστο μέχρι σήμερα.

Η επιτυχία αυτή οδήγησε την ιταλική εταιρεία στην παρουσίαση της πρώτης τετρακύλινδρης μοτοσυκλέτας παραγωγής το 1965, της MV Agusta 600. Ωστόσο, η επιλογή του κόμη Agusta να σχεδιαστεί ως sport touring μοντέλο και όχι ως καθαρόαιμη sport μοτοσυκλέτα περιόρισε σημαντικά την εμπορική της επιτυχία.

Η απάντηση ήρθε το 1969 με την 750 S, μία μοτοσυκλέτα που αξιοποιούσε την τεχνογνωσία των αγωνιστικών της εταιρείας και απέκτησε αμέσως τη φήμη που άξιζε στο όνομα MV Agusta.

Αγωνιστική τεχνολογία για χρήση στον δρόμο

Η 750 S χρησιμοποιούσε έναν τετρακύλινδρο εν σειρά κινητήρα με σαφείς καταβολές από τις εργοστασιακές αγωνιστικές μοτοσυκλέτες της MV Agusta. Διέθετε κάρτερ και κυλινδροκεφαλή από χυτό αλουμίνιο, επικεφαλής εκκεντροφόρους που έπαιρναν κίνηση μέσω γραναζιών από τον στρόφαλο και τέσσερα καρμπιρατέρ της Dell'Orto.

Η ισχύς έφθανε τους 66 ίππους στις 8.000 στροφές ανά λεπτό, ενώ η τελική ταχύτητα ξεπερνούσε τα 190 χλμ./ώρα, τοποθετώντας την ανάμεσα στις ταχύτερες μοτοσυκλέτες παραγωγής της εποχής.

Στα τελευταία χρόνια παραγωγής της, η 750 S εξελίχθηκε περαιτέρω, αποκτώντας μεγαλύτερη απόδοση αλλά και δύο εμπρός δισκόφρενα, αντικαθιστώντας το ταμπούρο. Συνολικά κατασκευάστηκαν μόλις 583 μοτοσυκλέτες μέχρι το τέλος της παραγωγής το 1975, γεγονός που την καθιστά μία από τις πιο συλλεκτικές MV Agusta όλων των εποχών.

Ένα από τα τελευταία αντίτυπα που κατασκευάστηκαν

Η μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας παράχθηκε στις 12 Δεκεμβρίου 1974 και αποτελεί μία από τις τελευταίες 750 S που βγήκαν από τη γραμμή παραγωγής του εργοστασίου στο Cascina Costa.

Σύμφωνα με επιστολή του αείμνηστου E. P. Eacott, πρώην υπεύθυνου ανταλλακτικών της λέσχης ιδιοκτητών MV Agusta της Μεγάλης Βρετανίας, το πλαίσιο με αριθμό MV4C75 2140599 κατασκευάστηκε μαζί με τον κινητήρα 2140572, διατηρώντας μέχρι σήμερα τους εργοστασιακούς αριθμούς πλαισίου και κινητήρα, στοιχείο που αυξάνει σημαντικά τη συλλεκτική της αξία.

Η συγκεκριμένη 750 S παραδόθηκε καινούργια στη W. H. Lowe Pty. Co. Ltd. στη Μελβούρνη της Αυστραλίας, επίσημη αντιπρόσωπο τότε των Ferrari, Lancia και MV Agusta.

Από την Αυστραλία στη Βρετανία και σε ιδιωτική συλλογή

Το 1984 αγοράστηκε στο Sidney από τον Roger Thomas, ο οποίος λίγα χρόνια αργότερα τη μετέφερε μαζί του στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Από το 1994 βρίσκεται στην ίδια οικογένεια, αφού αποκτήθηκε μέσω δημοπρασίας του Sotheby's, ενώ όλα αυτά τα χρόνια χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, περνώντας το μεγαλύτερο μέρος της ζωής της ως έκθεμα σε ιδιωτική συλλογή.

Το οδόμετρο δείχνει μόλις 12.241 μίλια και, σύμφωνα με τον σημερινό ιδιοκτήτη, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα αυτή να είναι η πραγματική συνολική απόσταση που έχει διανύσει από καινούργια.

Σχεδόν απόλυτα αυθεντική, αλλά χρειάζεται επαναφορά σε λειτουργία

Η δημοπρασία αναφέρει ότι το ρεζερβουάρ έχει βαφτεί εκ νέου κάποια στιγμή στο παρελθόν, όμως κατά τα άλλα η μοτοσυκλέτα θεωρείται σε μεγάλο βαθμό αυθεντική.

Παράλληλα, λόγω της πολυετούς ακινησίας, θα χρειαστεί πλήρη επαναφορά σε λειτουργική κατάσταση πριν επιστρέψει στον δρόμο.

Η μοτοσυκλέτα συνοδεύεται από το παλαιού τύπου βρετανικό έγγραφο ταξινόμησης V5, καθώς και επιπλέον ιστορική αλληλογραφία που τεκμηριώνει την προέλευσή της.

Για τους συλλέκτες ιστορικών μοτοσυκλετών, μία 750 S, με εργοστασιακούς αριθμούς πλαισίου και κινητήρα, γνωστό ιστορικό ιδιοκτησίας και παραγωγή που περιορίστηκε σε μόλις 583 μονάδες, αποτελεί μία από τις πιο σημαντικές εμφανίσεις σε δημοπρασία των τελευταίων ετών.

Στην ίδια δημοπρασία, πέρα από την ιταλική μοτοσυκλέτα, στο Εθνικό Μουσείο Μοτοσυκλέτας της Βρετανίας στο Solihull θα διατεθεί και η γνωστή custom μοτοσυκλέτα Viper V10 του Allen Millyard.