Morbidelli MBP SC125LX - Διαθέσιμο στην Ελλάδα το 125άρι scooter με τον 16άρη εμπρός τροχό
Σε προσιτή τιμή και δυνατότητα απόκτησης με 24 άτοκες δόσεις
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
30/7/2024
Με ιστορικό όνομα στα πλαστικά του το Morbidelli MBP SC125LX θέλει να γίνει η λύση στις καθημερινές μετακινήσεις στο αστικό περιβάλλον.
Με τη συμβολή του κινέζικου κολοσσού Geely το ιστορικό όνομα της Morbidelli αναγεννήθηκε (διαβάστε περισσότερα εδώ) και ατενίζει το μέλλον πιο αισιόδοξα από ποτέ.
Στην ελληνική αγορά η Morbidelli διαθέτει και scooter με το SC125LX να έχει το δικό του ενδιαφέρον καθώς πρόκειται για ένα scooter "εργαλείο", έτοιμο να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις της καθημερινότητας στο δύσκολο αστικό περιβάλλον, αλλά χωρίς να "ξεχνά" το σχεδιαστικό στιλ και την προσοχή στη λεπτομέρεια.
Το SC125LX, που μπορεί να οδηγηθεί και από κατόχους διπλώματος αυτοκινήτου, χαρακτηρίζεται από τη σύγχρονη σχεδίαση που απευθύνεται σε αναβάτες και αναβάτριες με ευρωπαϊκά γούστα, έχει σχεδόν ποδιά και τροχούς στις 16 και 14 ίντσες εμπρός και πίσω αντίστοιχα.
Για την κινησή του φροντίζει ένας υγρόψυκτος μονοκύλινδρος κινητήρας με υποτετράγωνες διαστάσεις κύλίνδου και δύο βαλβίδες στην κεφαλή του. Σύμφωνα με την εταιρεία η απόδοση του μοτέρ βρίσκεται στους 11,2 ίππους και το 1,14 kgm ροπής στις 8.500 και 6.500 σ.α.λ. αντίστοιχα, με το βάρος, χωρίς υγρά, να φτάνει τα 145 κιλά και την τελική στα 95 χλμ./ώρα. Με το ρεζερβουάρ του scooter να έχει χωρητικότητα 9,5 λίτρων η αυτονομία του αναμένεται ανάλογα μεγάλη.
Το SC125LX έχει σχετικά μεγάλες διαστάσεις θέλοντας να βολέψει ψηλούς αλλά και πιο βραχύσωμους αναβάτες με το ύψος της σέλας να βρίσκεται στα λογικά 800 χλστ. και το μήκος του scooter στα 2.055 χλστ. -μεταξόνιο στα 1.420 χλστ. Κάτω από τη σέλα φαίνεται πως υπάρχει αρκετός χώρος για ένα τουλάχιστον κράνος και πολλά ακόμη αντικείμενα.
Για την πληροφόρηση του αναβάτη φροντίζει ένας LCD πίνακας οργάνων, ενώ στο εξοπλισμό του ανήκει το σύστημα ενεργοποίησης και εκκίνησης χωρίς κλειδί, όπως και το δικάναλο ABS.
Το scooter της Morbidelli είναι διαθέσιμο στην ελληνική αγορά στην τιμή των 2.690 ευρώ. Παράλληλα, η ελληνική αντιπροσωπεία δίνει τη δυνατότητα απόκτησης του scooter με 30% προκαταβολή και εξόφληση μέσω πιστωτικής κάρτας σε 24 άτοκες δόσεις.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:
