Αν και η πρώτη θέση κρίθηκε από την αρχή, καθώς ο Lorenzo μπήκε μπροστά, και ενώ δεν δημιούργησε κατευθείαν απόσταση ασφαλείας, ο ρυθμός του έδειχνε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να τον περάσουν οι Ducati που ακολουθούσαν. Ξεκινήσαμε με τον Marquez να κάνει το λάθος αμέσως μετά την εκκίνηση, ανοίγοντας γραμμή, πράγμα που επανάλαβε λίγο αργότερα, αφού τον πέρασε ο Rossi στα φρένα με ένα μάλλον τσαμπουκαλίδικο, τρόπο, σαν να ήθελε να δει αν θα επαναληφθεί το χτύπημα από πίσω… Είχε προηγηθεί η πτώση του Pedrosa, μόνος του χωρίς επιπτώσεις στο φρεσκό-χειρουργημένο χέρι, και έτσι συνέχισε τελευταίος. Μικρές πτώσεις με πιο απογοητευτική του Crutchlow που ακολουθούσε τον Marquez όταν εκείνος έκανε το δεύτερο λάθος, λίγο μετά το προσπέρασμα του Rossi. Ο Άγγλος έπεσε από λάθος του, στα φρένα στην ανοικτή κατηφορική, όπως ο ίδιος είπε. Είχε την ευκαιρία για ένα καλό αποτέλεσμα και γρήγορα, έφυγε εκτός. Από εκεί και πέρα μπροστά σχηματίστηκαν δύο δυάδες, Yamaha-Ducati, Ducati Yamaha. Ο Lorenzo πρώτος, Dovizioso δεύτερος, Iannone και Rossi να ακολουθούν από κοντά. Το εντυπωσιακό είναι ότι πιο πίσω άλλη μια Yamaha ακολουθούσε, η δορυφορική, σχηματίζοντας ένα ενδιαφέρον τρενάκι.
Ο Rossi γρήγορα ξεμπέρδεψε με τον Iannone, που όμως το πάλεψε, δίνοντας έτσι μα ιδέα για αυτό που θα ακολουθούσε αργότερα. O Lorenzo πλέον άπιαστος μπροστά, ο Rossi ανεβαίνει δεύτερος κρατώντας πίσω τον Dovizioso, και η σειρά του έμεινε έτσι μέχρι την καρό σημαία, όμως οι θεατές ευχαριστήθηκαν θέαμα, από τον Marquez, που ξύπνησε, σταμάτησε τα λάθη και έξι γύρους πριν το τέλος πήγε να περάσει ταυτόχρονα την δορυφορική Yamaha του B. Smith και τον Iannone μαζί, με τον Ιταλό να παίρνει την σωστή γραμμή για την επόμενη στροφή και να μένει μπροστά. Από εκεί και μέχρι και το τέλος πάλευαν για την τέταρτη θέση, αν και δύο γύρους πριν το τέλος η ένταση της μάχης ελαττώθηκε από την μεριά του Iannone, που όμως έκανε μια τελευταία κίνηση λιγο πριν την σημαία, χωρίς να τα καταφέρει. Όλο αυτό το σερί της μάχης Marquez και Iannone, αξίζει να το δει κανείς σε επανάληψη πολλές φορές, αν και μάλλον η κορυφαία στιγμή αγωνίας ήταν στον τέταρτο γύρο πριν το τέλος, όταν ο Marquez φρενάρισε «μια γραμμή πέρα από το όριο» για να περάσει μπροστά.
Περιμέναμε στο Le Mans ο Rossi να μην αφήσει περιθώρια, αλλά ήταν ο Lorenzo που είχε με διαφορά τον καλύτερο ρυθμό με μηδενικά λάθη και φοβερή αυτοσυγκέντρωση. Οι Yamaha έκαναν έναν πολύ καλό αγώνα, που για τους θεατές ήταν και εντυπωσιακός με τις πτώσεις στην αρχή, τα προσπεράσματα του Rossi και στο τέλος με τις μάχες πιο πίσω!
