MotoGP Αυστραλίας: To Phillip Island μόλις καθιερώθηκε ως το καλύτερο πεδίο μάχης!

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/10/2015

Εκπληκτικός αγώνας! Ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις την Κυριακή σου, που απόλυτα δικαίωσε όσους ξύπνησαν για να τον παρακολουθήσουν… Παραδοσιακά στο Phillip Island γίνεται ωραίος αγώνας, αλλά σήμερα ξεπέρασε κάθε προσδοκία! Όπως λέγαμε και χθες, θα γινόταν μάχη στην εκκίνηση, όμως παρόλο που λίγο αργότερα ο Lorenzo κατάφερε να βρεθεί μπροστά, δεν γινόταν να ακολουθήσει την συνηθισμένη πρακτική του, να εξαφανιστεί δηλαδή, και έτσι οι μάχες κράτησαν μέχρι το τέλος, κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία στιγμή! Καταλύτης ο Marquez για τον ρυθμό των υπόλοιπων, καταλύτης η επιτάχυνση της Ducati του Iannone, καταλύτης για λίγο κι ένας γλάρος, που θυσιάστηκε για να κόψει ο Iannone… Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως.

 

η στιγμή που η Ducati συγκρούεται με τον γλάρο...

 

Η Ducati έκανε μία εκπληκτική εκκίνηση, όπως ήταν το αναμενόμενο και βρέθηκε να οδηγεί την κούρσα. Ο Lorenzo ακολουθεί και σε μια από τις καλύτερες στιγμές του στον αγώνα, ο Pedrosa πραγματοποιεί ένα μαχητικό προσπέρασμα στον Marquez, που αμέσως ανταποδίδει, χαρίζοντάς μας μία μικρή μάχη ανάμεσα στις Honda. Crutchlow, Rossi και οι δύο Suzuki ακολουθούν κατά πόδας, και όλοι οι αναβάτες σχηματίζουν ένα τρενάκι χωρίς κανείς να ξεχωρίζει. Ο Lorenzo κάνει συνεχείς επιθέσεις στον Iannone, και σε ένα σημείο σχεδόν ακουμπά τον πίσω τροχό, φλερτάροντας με το χειρότερο, αλλά είναι ένας γλάρος που θυσιάζεται για να τον βοηθήσει… έστω και για λίγο. Το πτηνό στα τελευταία λεπτά της ζωής του είχε διαλέξει την πίστα για να ξεκουραστεί, όταν είδε την Ducati του Iannone να ισιώνει από την αριστερή στροφή πριν τα φρένα για την επόμενη. Πριν προλάβει να φύγει από την μέση, η Ducati το χτυπά στην απογείωση, χάνοντας ένα κομμάτι από το φαίρινγκ, και το κράνος του Iannone ολοκληρώνει την πορεία του εκτός της πίστας... Ο Lorenzo βρίσκει την ευκαιρία, από την ατυχία αυτή, και περνά μπροστά αν και για λίγο, καθώς η Ducati μόλις βρίσκει ευθεία, σβήνει κάθε διαφορά με τεράστια ευκολία. Είναι τόσο καλύτερη η επιτάχυνση της Ducati, που αργότερα θα περάσει τον Rossi αλλά και τον Marquez που βρισκόταν αρκετά πιο μπροστά, απλά βγαίνοντας στην ευθεία!

Ο Lorenzo αντιλαμβάνεται πολύ γρήγορα ότι ο μόνος τρόπος να κρατήσει πίσω τον Iannone, είναι να μαζέψει διαφορά σε όλη την πίστα, για να αντέξει την επίθεση στην ευθεία. Κι αυτό κάνει. Οδηγεί στον μέγιστο ρυθμό, και συγκεντρώνει μία μικρή διαφορά, όμως πίσω του γίνεται ένας χαμός κυριολεκτικά. Οι ταμπέλες που του βγάζουν έχουν συνεχώς διαφορετικό όνομα, καθώς Marquez, Rossi και Iannone, παλεύουν συνέχεια. Το ίδιο συμβαίνει και πιο πίσω, στις υπόλοιπες θέσεις, όμως είναι τόσο δυνατό το θέαμα μπροστά που δεν γίνεται να επικεντρωθείς στους υπόλοιπους…

Σταδιακά η μάχη περιορίζεται στην δεύτερη θέση, ανάμεσα σε Rossi και Marquez με τον Lorenzo να γυρνά λίγο πιο μπροστά, και τον Iannone λίγο πιο πίσω. Από τα αλληλοπροσπεράσματα που γίνονται, φαίνεται ότι ο Rossi  –εκείνη τη στιγμή- θα μπορούσε να γυρίσει ταχύτερα, φτάνοντας σιγά-σιγά τον Lorenzo, αλλά όχι τόσο γρηγορότερα που να μπορεί να προσπεράσει και τον Marquez. Η μεταξύ τους μάχη είναι ο καταλύτης για να πλησιάσει και πάλι ο Iannone, που εκμεταλλευόμενος την σημαντικά καλύτερη επιτάχυνση, μπαίνει ξανά στο παιχνίδι. Η έκβαση της μάχης τον αφήνει να παλεύει με τον Rossi, ενώ ο Marquez ανεβάζει ρυθμό και αρχίζει να κλείνει την διαφορά με τον Lorenzo. Έχουμε περάσει μισό αγώνα με μάχες από τους πρώτους τέσσερις, και τώρα θα ερχόταν το αποκορύφωμα… Ο Marquez μαζεύει την διαφορά με τον Lorenzo και μεταφέρει το επίκεντρο της μάχης στην πρώτη θέση. Αυτό ευνοεί τον Rossi και τον Iannone που πλησιάζουν κι αυτοί, και ξανά δημιουργείται ένα τρενάκι ανάμεσα στους τέσσερις. Ο Lorenzo καταφέρνει τελικά να ξανά βρεθεί μπροστά, την στιγμή που ο Rossi έχει μια δύσκολη δουλειά, καθώς παλεύει να κρατηθεί μπροστά από τον Iannone και ταυτόχρονα να επιτεθεί και στον Marquez. Σε κάθε κίνησή τους, η Ducati παραμονεύει και με την σημαντικά καλύτερη επιτάχυνση μπορεί να περάσει και τους δύο... Σ' ένα σημείο ο Iannone φτάνει μπροστά και επιτίθεται και στον Lorenzo, και είναι σίγουρο πως αυτό ήταν σαν μαστίγιο για τον Ισπανό. Γιατί αμέσως μετά, όπως είπε και ο ίδιος, οδήγησε στο μέγιστο ρυθμό, δημιουργώντας και μια πολύ μικρή διαφορά. Μόνο που ο Marquez δεν έχει πει την τελευταία λέξη, φτάνουμε στον τελευταίο γύρο και όλα έχουν οδηγήσει σε δύο μέτωπα. Ο Lorenzo είναι μπροστά, αλλά ο Marquez τον ακολουθεί κατά πόδας, και ο Iannone προσπαθεί να κερδίσει το βάθρο από τον Rossi, ο οποίος δεν το χρειάζεται για το γόητρο, αλλά για το προβάδισμά του στο πρωτάθλημα. Φτάνουμε στο τέλος του γύρου και ο Marquez κάνει την επίθεση στα φρένα, αφήνοντας τον Lorenzo αργότερα να παραδέχεται ότι δεν κατάλαβε που βρήκε το σθένος, να κάνει μια τέτοια επίθεση στο τέλος… Ο Marquez περνά μπροστά κερδίζοντας τον αγώνα, και τελικά ο Iannone κερδίζει το βάθρο από τον Rossi, σ’ έναν εκπληκτικό αγώνα που αξίζει να τον δει κανείς, ξανά και ξανά! Πολύ καλή παρουσία του Maverick Viñales με την Suzuki, που δείχνει ότι του χρόνου θα είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικός, καθώς θα έχει και το seamless κιβώτιο. Κατάφερε να κρατηθεί μπροστά από τον εξαιρετικό Crutchlow, παλεύοντας μέχρι τέλους με τον Pedrosa.

Στο τέλος του αγώνα, ο Lorenzo συνεχάρη και τον Iannone, έχοντας πλήρως ξεχάσει την χθεσινή τους διαφωνία, τώρα που κατάφερε να κρατήσει τον Rossi πίσω… 

Πλέον ο αγώνας στη Μαλαισία έχει πρόσθετο ενδιαφέρον, αφού η διαφορά Rossi και Lorenzo έπεσε στους 11 πόντους, και όλα δείχνουν ότι θα αξίζει άλλο ένα πρωινό ξύπνημα, στον προτελευταίο αγώνα της χρονιάς, στις 25 Οκτωβρίου! 

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.