Οδηγείτε μοτοσυκλέτες - Είναι ασφαλές!

Αλήθειες και ψέματα των στατιστικών
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/3/2019

Τι θα λέγατε αν μαθαίνατε πως το να οδηγείτε μοτοσυκλέτα είναι πιο ασφαλές από το κάπνισμα, την κατανάλωση αλκοόλ, ακόμη και από τις επιθέσεις από τρίτους; Αν σας έλεγαν ότι περισσότεροι άνθρωποι σκοτώνονται παγκοσμίως πέφτοντας από τις σκάλες, σε σχέση με τους θανάτους από τροχαία με μοτοσυκλέτες, σε παγκόσμια κλίμακα; Εδώ κολλάει η θεωρία του Αϊνστάιν ότι τα πάντα είναι σχετικά μεγέθη
Σίγουρα όλοι μας έχουμε ακούσει για ανθρώπους που έχουν χάσει την ζωή τους ή έχουν τραυματιστεί σοβαρά και ο καθένας έχει να διηγηθεί από τουλάχιστον μία αντίστοιχη ιστορία. Αυτό είναι μάλιστα που οδηγεί και την πλειοψηφία των πολέμιων της μοτοσυκλέτας, να δηλώνουν ότι πρέπει να απαγορευτούν οριστικά καθώς πρόκειται για παγίδες θανάτου. Στο "γαϊτανάκι" μάλιστα των αφορισμών, μπαίνουν και μεγάλα ενημερωτικά μέσα με μεγάλο κύρος και ειδικό βάρος, όπως για παράδειγμα το περιοδικό "Forbes" στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, όπου σε ένα δημοσίευμά του το 2017 είχε γράψει πως οι θάνατοι σε ατύχημα με μοτοσυκλέτα συμβαίνουν κατά 28% με μεγαλύτερη συχνότητα απ' ότι σε ατυχήματα με αυτοκίνητα. Ακόμη κι εμείς οι ίδιοι οι μοτοσυκλετιστές αναγνωρίζουμε ότι σε γενικές γραμμές είσαι πιο ασφαλής μέσα στο μεταλλικό κουτί ενός αυτοκινήτου, περιτριγυρισμένος από αερόσακους κατά την διάρκεια μιας σύγκρουσης, ενώ στην μοτοσυκλέτα είσαι σαφώς πιο εκτεθειμένος.
Εδώ όμως έρχονται τα στατιστικά και η ερμηνεία των αριθμών για να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική. Υπάρχει ένα ρητό που αποδίδεται (κατά πολλούς λανθασμένα) στον διάσημο  Αμερικανό συγγραφέα, Mark Twain, το οποίο λέει πως "υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: τα ψέματα, τα καταραμένα ψέματα και τα στατιστικά". Η αλήθεια είναι πως ανάλογα με την ερμηνεία και την χρήση των δεδομένων, υπάρχει πάντα το περιθώριο να αποδείξεις ότι αυτό που θες να πεις και να καταλήξεις είναι αλήθεια, άσχετα με το είναι σωστό ή λάθος αυτό!

"Υπάρχουν τριών ειδών ψέματα: Τα ψέματα, τα καταραμένα ψέματα και τα στατιστικά!"

Επιστρέφουμε λοιπόν στα στατιστικά που είχαν δημοσιοποιηθεί και εντοπίζουμε ότι αναφέρονται σε συγκρούσεις. Όταν μπουν τα πραγματικά νούμερα στην πραγματική τους διάσταση, ανακαλύπτουμε ότι τα αυτοκίνητα αφαιρούν περισσότερες ζωές από τις μοτοσυκλέτες, αναλογικά με τα χιλιόμετρα που διανύουν. Αυτό συμβαίνει για τον απλούστατο λόγο ότι κυκλοφορούν πολλά περισσότερα αυτοκίνητα συγκριτικά με τις μοτοσυκλέτες, οπότε βάσει στατιστικής, είναι περισσότερο πιθανό να συμβούν μοιραίες συγκρούσεις όπου θα εμπλέκονται αυτοκίνητα, απ' ότι μοτοσυκλέτες.

Μπορεί τα τροχαία ατυχήματα γενικά να είναι ψηλά στη λίστα, αλλά αυτά που αφορούν τους μοτοσυκλετιστές είναι πολύ λιγότερα

 

Αν αποφασίσετε να περιπλανηθείτε στο πέλαγος των στατιστικών, μπορείτε να πάτε το θέμα ακόμη πιο μακριά. Για παράδειγμα, είναι δεκαπλάσιος ο αριθμός αυτών που πεθαίνουν από γρίπη σε σχέση με αυτούς που χάνουν την ζωή τους σε ατυχήματα με μοτοσυκλέτες, όπως και το ότι η κατανάλωση του αλκοόλ σκοτώνει πολλαπλάσιες φορές περισσότερους. Ακόμη και η παχυσαρκία έχει περισσότερα θύματα συγκριτικά με τα μοτοσυκλετιστικά ατυχήματα, ενώ είναι τετραπλάσιες οι πιθανότητες να πεθάνει κάποιος από σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα. Οι δε πεζοί που σκοτώνονται σε τροχαία συμβάντα, έχουν διπλάσιο αριθμό από τους μοτοσυκλετιστές.

Αρκετά μικρό το ποσοστό των θανάτων μοτοσυκλετιστών, σε σχέση με τους επιβαίνοντες σε αυτοκίνητα

 

Αναφέροντας όλα τα παραπάνω, το σίγουρο είναι ότι κανείς δεν πρόκειται να σταματήσει να πίνει μια μπύρα όταν θελήσει (αν και ο συνδυασμός οδήγησης και αλκοόλ είναι απαγορευτικός!!!), ούτε θα σταματήσουμε να ανεβαίνουμε σκαλιά. Απλώς, τα αναφέρουμε ως ένα χρήσιμο μάθημα για το πώς θα πρέπει να έχουμε μια κριτική ματιά στην ανάγνωση των στατιστικών στοιχείων και το πόσο μεγάλη προσοχή χρειάζεται στην ερμηνεία τους. Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει και η πηγή από την οποία προέρχονται τα στοιχεία και –κυρίως- το τι θέλει να αποδείξει αυτή η πηγή. Πολλές φορές τα στατιστικά αποτελούν ένα εξαιρετικό εργαλείο για να θεμελιωθούν επιχειρήματα και να αποδειχθούν γεγονότα, αλλά υπάρχουν και φορές που μπορεί να χρησιμοποιηθούν για να μετατρέψουν λίγο τα δεδομένα προκειμένου να φτάσουμε στο συμπέρασμα που θέλουν…

Harley Davidson RMCR Concept - Café Racer 150 hp με έμπνευση από XLCR

Σχεδιασμένη από την ομάδα design της αμερικάνικης εταιρείας, με προοπτικές παραγωγής
Harley-Davidson RMCR
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

4/3/2026

Στα τέλη Φεβρουαρίου, στην έκθεση custom μοτοσυκλετών “Mama Tried” στο Milwaukee, η Harley-Davidson παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον concept μοντέλο, με café-racer στιλ, τον κινητήρα Revolution Max 1250 της Pan America και έμπνευση τόσο από το κλασικό XLCR της εταιρείας, όσο και από το Πρωτάθλημα Super Hooligan.

Η RMCR, δηλαδή η Revolution Max Café Racer, έχει χτιστεί γύρω από τον σύγχρονο V2 κινητήρα της γνωστής μας Pan America, ο οποίος σε μορφή παραγωγής αποδίδει 150 hp, ενώ στο Πρωτάθλημα Super Hooligan των ΗΠΑ αποδίδει 128 hp λόγω των κανονισμών της κατηγορίας.

Υπεύθυνοι για την κατασκευή της RMCR δεν είναι κάποιος ανεξάρτητος σχεδιαστικός οίκος, αλλά η εσωτερική ομάδα design της Harley-Davidson, και η παρουσίαση της μοτοσυκλέτας στο “Mama Tried” στόχο έχει να βολιδοσκοπήσει την απήχηση του κοινού, για ενδεχόμενη έλευση του μοντέλου στην παραγωγή.

Η Harley σίγουρα δεν είναι γνωστή για τις café-racer μοτοσυκλέτες της, καθώς η μοναδική απόπειρα της εταιρείας ήταν με το -σχεδιαστικά πανέμορφο- XLCR, που παρέμεινε στην παραγωγή μόλις δύο χρόνια (1977-1979) καθώς ξένισε τόσο τους hardcore φαν της εταιρείας, όσο και τους “πιουρίστες” της κατηγορίας, καθώς ούτε οι μεν ούτε οι δε ήταν έτοιμοι για ένα Café Racer της αμερικανικής εταιρείας.

RMCR - XLCR

Η RMCR πατάει στη συνταγή της XLCR, χαράζοντας παράλληλα τη δική της σχεδιαστική πορεία στο 2026. Διατηρεί το bikini-φαίρινγκ, σε πιο επιθετικό και σύγχρονο στιλ, τα κλιπ-ον έχουν τοποθετηθεί χαμηλότερα, η καπιτονέ σέλα έχει πιο έντονη καμπούρα στο πίσω μέρος, ενώ τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας δεν κάνουν ρετρό παραχωρήσεις.

RMCR

Ανεστραμμένο πιρούνι σεβαστών διαστάσεων της Ohlins, ακτινικές δαγκάνες της Brembo που πιάνουν σε δυο τεράστιους δίσκους μπροστά, στιβαρό ψαλίδι, μονό πίσω αμορτισέρ Ohlins, και σπορ ελαστικά χαμηλού προφίλ. Κατάμαυρη κι αυτή όπως η XLCR, με μοναδικές λεπτομέρειες που ξεχωρίζουν σε μεταλλικό χρώμα το σύστημα εξάτμισης της Akrapovic με τα δύο τελικά, και τα βουρτσισμένα πλαϊνά στις ζάντες -η τελευταία λεπτομέρεια αποτελεί έναν ακόμα φόρο τιμής στην XLCR.

RMCR

Τα όργανα είναι ένα ποίημα του design, αφού αποτελούνται από δυο στρογγυλά ψηφιακά “ρολόγια”, ενώ η μοτοσυκλέτα έρχεται με μπόλικα εξαρτήματα από carbon -μάσκα, πλαϊνά καπάκια, προστατευτικά ψυγείου, κάλυμμα ρεζερβουάρ, σέλα, κ.α. Στο τιμόνι ξεχωρίζει ένα μαύρο σταμπιλιζατέρ. Full-Led είναι τα φωτιστικά σώματα.

RMCR

Πέρα από το μαύρο χρώμα, η RMCR έχει και μερικές χρυσές λεπτομέρειες, στη μάσκα, την ουρά, τα πλαϊνά καπάκια, στα εμβλήματα, στην αλυσίδα, και στο ρεζερβουάρ του πίσω αμορτισέρ.

RMCR

Από πλευράς κατηγοριοποίησης, θα μπορούσαμε να πούμε πως η μοτοσυκλέτα δεν είναι ένα καθαρό Café Racer, έχοντας και Power Cruiser στοιχεία. Μένει να δούμε αν τελικά θα περάσει στην παραγωγή, και όταν περάσει ποια θα είναι τα σημαντικά του τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και η τιμή του, ώστε να μπορέσει να σταθεί επάξια απέναντι στον ανταγωνισμό -που δεν είναι και πολυπληθής στη σημερινή εποχή.

RMCR

Σίγουρα αν περάσει στην παραγωγή η RMCR δεν θα είναι φθηνή, ενώ μεγάλο τμήμα του παραδοσιακού κοινού της εταιρείας πιθανώς θα του γυρίσει την πλάτη, όπως έγινε και με το XLCR. Όμως από πλευράς σχεδιασμού, η μοτοσυκλέτα δείχνει πολύ δουλεμένη και ποθητή, και σίγουρα αποτελεί κάτι φρέσκο για την αμερικάνικη εταιρεία που τα τελευταία χρόνια αναλώνεται σε ειδικές εκδόσεις.

Ετικέτες