Πωλείται η τελευταία νικηφόρα Norton του Barry Sheene

Προετοιμασμένη από τον βελτιωτή Fred Walmsley
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

3/10/2022

Στη φθινοπωρινή δημοπρασία του Stafford, από τον οίκο Bonhams, πωλείται η τελευταία νικηφόρα FWD Manx Norton 500 του θρυλικού Βρετανού αγωνιζόμενου και δυο φορές Παγκόσμιου Πρωταθλητή στα 500 κ.εκ., Barry Sheene.

Λίγο πριν πεθάνει από καρκίνο, ο Barry Sheene είχε οδηγήσει τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα που είχε εξελίξει ο Fred Walmsley, παίρνοντας μαζί της τη νίκη στον τελευταίο αγώνα του, στο Goodwood Revival Meeting του 2002.

Ο Sheene, που είχε κερδίσει δυο Παγκόσμιους Τίτλους στα 500 κ.εκ. το 1976 και το 1977, είχε αποσυρθεί από την αγωνιστική δράση μοτοσυκλέτας στα τέλη της σεζόν του 1984. Στη συνέχεια, ασχολήθηκε με άλλες μορφές αγώνων, συμμετέχοντας με φορτηγά, και touring cars, πριν μεταναστεύσει στην Αυστραλία στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αναζητώντας στο θερμότερο κλίμα εκεί, λύση στο πρόβλημα της αρθρίτιδας που τον ταλαιπωρούσε. Ένα πρόβλημα που του είχαν προκαλέσει οι πολλοί τραυματισμοί στους αγώνες.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Sheene ξεκίνησε να αγωνίζεται σε αγώνες κλασικών μοτοσυκλετών, συμμετέχοντας σε event στο Phillip Island, στο Donington Park, το Scarborough και στο Goodwood. Το 2002 οδήγησε για τελευταία φορά σε ανάλογο κλασικό αγώνα στο βρετανικό event Goodwood Revival Meeting, τον Σεπτέμβριο, κερδίζοντας τον αγώνα με μια Manx Norton προετοιμασμένη από τον φίλο του και γνωστό βελτιωτή, Fred Walmsley.

Συγκεκριμένα, ο Sheene είχε τερματίσει δεύτερος το Σάββατο στο Lennox Cup, για να πάρει τη νίκη την Κυριακή, παίρνοντας έτσι και τη συνολική νίκη.

Ο Barry Sheene πέθανε το 2003 στην Αυστραλία, σε ηλικία μόλις 52 ετών, ενώ το Lennox Cup μετονομάστηκε σε Barry Sheene Memorial Trophy προς τιμήν του.

Η μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας έχει να χρησιμοποιηθεί κάποια χρόνια, και απαιτεί μηχανολογική εργασία πριν την οδηγήσει ο επόμενος ιδιοκτήτης της.

Η FW02 (FW εκ του Fred Walmsley) φέρει διαφοροποιήσεις από τη μορφή στην οποία την οδήγησε το 2002 ο Barry Sheene, τόσο σε κινητήρα, όσο και σε μπροστινό τροχό, πιρούνι, κιβώτιο, ψαλίδι και λεβιέδες.

Στην δημοπρασία περιλαμβάνεται και ένα αγωνιστικό φαίρινγκ, το οποίο φέρει το όνομα του Wayne Gardner, με τον πρώην Παγκόσμιο Πρωταθλητή να έχει αγωνιστεί κι αυτός με τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα στο Goodwood Revival του 2003, αποτίνοντας φόρο τιμής στον Sheene.

Η μοτοσυκλέτα αναμένεται να πωληθεί μεταξύ 55.000 και 75.000 βρετανικών λιρών.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.