Στόχος του Ali Abdo Ali, που εργάζεται ως μάνατζερ κοινωνικής ευθύνης στην ΙΒΜ,ήταν να προωθήσει την ατζέντα της βιώσιμης ανάπτυξης, καταλήγοντας στο Σαρμ ελ-Σέιχ της Αιγύπτου στις 7-8 Νοεμβρίου 2022 όπου διεξαγόταν η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την κλιματική αλλαγή (COP27).
Στο ταξίδι του, ο Αιγύπτιος αναβάτης διέσχισε όλη την Αίγυπτο, ξεκινώντας από το Αμπού Σίμπελστα Βόρεια, για να καταλήξει τελικά στο παραθαλάσσιο θέρετρο Σαρμ ελ-Σέιχ.
“Πιστεύω πως η γνώση μπορεί να μας σώσει”, δηλώνει στις συνεντεύξεις του ο 37χρονος Abdo. “Το πρώτο βήμα είναι να καταλάβουμε πως υπάρχει πρόβλημα. Και αυτό είναι που προσπαθώ να δείξω με το ταξίδι μου: τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής και τα μικρά θετικά βήματα που μπορούμε εμείς να κάνουμε.”
Το ταξίδι που ξεκίνησε στις 10 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε στις 8 Νοεμβρίου, υποστηρίχθηκε από το Υπουργείο Αθλητισμού και το Υπουργείο Περιβάλλοντος της Αιγύπτου, αλλά και από το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών UNDP. Παράλληλα με το ταξίδι διεξαγόταν και ο διαγωνισμός “Ride to Zero” για τις καλύτερες ιδέες καταπολέμησης της κλιματικής αλλαγής σε 5 πόλεις της Αιγύπτου.
Στο ταξίδι του, ο Abdo χρειαζόταν να περιμένει δίπλα στη μοτοσυκλέτα του τις 3-4 ώρες της κάθε φόρτισης, στον δρόμο, σε βενζινάδικα, σχολεία, τζαμιά, κ.α., συνομιλώντας με τους ντόπιους, τρώγοντας, πίνοντας τον καφέ του και… παίρνοντας και κάνα υπνάκι.
Στο τέλος του ταξιδιού του, ο Abdo μίλησε στη Διάσκεψη Cop27, δίνοντας φωνή στις τοπικές κοινότητες της Αιγύπτου στις οποίες ταξίδεψε, κάνοντας αναφορές και σε όσα έμαθε στο ταξίδι του.
Ο αναβάτης από την Αλεξάνδρια είναι φανατικός μοτοσυκλετιστής, έχοντας ήδη στην κατοχή του τρία ρεκόρ Guinness για τη διάνυση της μεγαλύτερης απόστασης με ηλεκτρική μοτοσυκλέτα σε 24 ώρες (2016-2017-2021) με το τελευταίο ρεκόρ να βρίσκεται στα 920 χιλιόμετρα.
Σημειώστε, πως μαζί με το νέο ρεκόρ για το μακρύτερο ταξίδι με ηλεκτρική μοτοσυκλέτα, ο Abdo σημείωσε και ένα ακόμα ρεκόρ, αυτό του μακρύτερου ταξιδιού με ηλεκτρική μοτοσυκλέτα μέσα σε μία μόνο χώρα, ενώ κατά τον ίδιο είναι παράλληλα ο πρώτος Άραβας που σημειώνει ρεκόρ Guinness και ο πρώτος Άραβας με ρεκόρ ηλεκτρικού οχήματος.
Χάριν προοπτικής, μην ξεχνάμε πως το ρεκόρ Guinness για το μακρύτερο ταξίδι με βενζινοκίνητη μοτοσυκλέτα βρίσκεται στα 735.000 χιλιόμετρα, με διάσχιση 214 χωρών, ένα ρεκόρ που κατέχει ο Αργεντινός Emilio Scoto από το 1985.
Σίγουρα τα δυο ταξίδια απέχουν παρασάγγας σε απόσταση, όπως όμως απέχει παρασάγγας και η βενζινοκίνηση από την ακόμα εξελισσόμενη ηλεκτροκίνηση.
Ο Abdo ήδη ετοιμάζει το επόμενο ταξίδι του, που έχει τίτλο The Ride to COP28, όπου στοχεύει να ξεκινήσει από το Cape Town για να καταλήξεθ στο Dubai, στην επόμενη Διάσκεψη για το περιβάλλον του ΟΗΕ.
MotoGP: Προσπάθεια να περιοριστεί ο αριθμός Ισπανών αναβατών - "Χρειαζόμαστε ισορροπημένη σύνθεση"
Εννιά Ισπανοί ήδη έχουν συμβόλαια για το 2027 στη μεγάλη κατηγορία, όσοι είναι και φέτος
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
24/9/2026
Η εθνική προέλευση των αναβατών και η εμπορική στρατηγική του πρωταθλήματος στο επίκεντρο, με τον Manuel González να μένει εκτός παρά την κυριαρχία του στη Moto2
Εννέα Ισπανοί αναβάτες αναμένεται να αγωνιστούν στα MotoGP το 2027, ενώ ο Manuel González, πρωταγωνιστής της φετινής Moto2, δεν θα βρει θέση στη μεγάλη κατηγορία. Σύμφωνα κάποιες φωνές, η εθνική ισορροπία του grid αποτελεί πλέον ζήτημα που συνδέεται άμεσα με τα εμπορικά συμφέροντα του πρωταθλήματος.
Ο αριθμός των Ισπανών ως επιχειρηματικό ζήτημα
Πολλοί φίλοι των MotoGP αναρωτιούνται γιατί ο πρωτοπόρος της Moto2 Manuel González δεν θα μπορέσει να ανέβει στη μεγάλη κατηγορία μετά από μια τόσο επιτυχημένη σεζόν, ενώ στο παρελθόν αναβάτες με σαφώς λιγότερο εντυπωσιακές επιδόσεις στη Moto2 είχαν εξασφαλίσει θέση στο MotoGP.
Η εξήγηση σχετίζεται με τη στρατηγική του διοργανωτή του πρωταθλήματος, MotoGP Sports Entertainment Group, ο οποίος δεν επιθυμεί να αυξηθεί περαιτέρω η ήδη καθαρή πλειοψηφία των Ισπανών αναβατών. Η ανησυχία αφορά τις πιθανές επιπτώσεις στα τηλεοπτικά έσοδα και τα δικαιώματα των διοργανωτών, αλλά και στη δυνατότητα ανάδειξης τοπικών ηρώων σε σημαντικές αγορές.
Η Μεγάλη Βρετανία, για παράδειγμα, δεν έχει αναβάτη στα MotoGP από την εποχή του Cal Crutchlow, ενώ από το 2025 η Γερμανία δεν διαθέτει αναβάτη σε καμία από τις τρεις κατηγορίες του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος. Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι οι αγώνες σε Assen, Sachsenring και Spielberg βρίσκονται σε σχετικά κοντινή απόσταση από τη μεγάλη γερμανική βάση φιλάθλων. Η εποχή των Stefan Bradl, Sandro Cortese και Jonas Folger, με δύο παγκόσμιους πρωταθλητές και δύο αναβάτες που έφτασαν στο MotoGP, έχει πλέον περάσει.
Στο grid του MotoGP για το 2027 περιλαμβάνονται οι Ισπανοί Marc και Alex Márquez, Jorge Martín, Raúl Fernández, Fermín Aldeguer, Joan Mir, Izan Guevara και Daniel Holgado, καθώς και ο David Alonso, ο οποίος διαθέτει διπλή ισπανική και κολομβιανή υπηκοότητα. Ο Alonso γεννήθηκε στη Μαδρίτη στις 25 Απριλίου 2006. Πολύ πρόσφατα μάλιστα, στο Misano οι Ισπανοί αναβάτες κατέλαβαν και τις έξι πρώτες θέσεις στον αγώνα MotoGP.
Η ιταλική παρουσία για το 2027 είναι επίσης σημαντική, με έξι αναβάτες: Marco Bezzecchi, Francesco Bagnaia, Nicolo Bulega, Fabio Di Giannantonio, Luca Marini και Enea Bastianini.
Από τους Ισπανούς, οι Alex Rins και Maverick Viñales δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν συμβόλαιο για το 2027, ενώ από την ιταλική πλευρά ο Franco Morbidelli έμεινε χωρίς θέση. Οι Holgado και Guevara θα κάνουν το ντεμπούτο τους ως Ισπανοί rookies το 2027, μια εξέλιξη που, σύμφωνα με δημοσιεύματα, δεν αντιμετωπίστηκε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό από τις Liberty Media και MotoGP Sports Entertainment Group (MPSEG).
Ο διοργανωτής του πρωταθλήματος εκφράζει την απογοήτευσή του για την αποχώρηση έμπειρων και δημοφιλών αναβατών, αλλά και νικητών αγώνων, όπως ο Brad Binder από τη Νότια Αφρική και ο Jack Miller από την Αυστραλία. Από την άλλη, ο 21χρονος Αυστραλός Senna Agius θα ανέβει στη μεγάλη κατηγορία.
Η περίπτωση του Ai Ogura
Στο paddock του MotoGP αποτελεί κοινό μυστικό ότι η Trackhouse Aprilia είχε σκοπό να υπογράψει τον Ισπανό Sergio Garcia για το 2026. Ωστόσο, ο CEO της MPSEG, Carmelo Ezpeleta, υποστήριξε την επιλογή του Ai Ogura, λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι τέσσερα Grand Prix διεξάγονται στην Ασία: Buriram, Motegi, Lombok και Sepang.
Οι μελλοντικοί σχεδιασμοί του MotoGP αναμένεται να δώσουν μεγαλύτερη έμφαση στην ποικιλομορφία ως προς την προέλευση των αναβατών, χωρίς ωστόσο να υποβαθμιστεί το επίπεδο των αγώνων.
Η ισπανική υπεροχή και τα πλεονεκτήματα της γεωγραφίας
Η ισπανική κυριαρχία στις μικρότερες κατηγορίες, Moto3 και Moto2, αποτελεί έναν από τους παράγοντες που δυσκολεύουν την προσπάθεια για μεγαλύτερη εθνική εκπροσώπηση.
Η Ισπανία φιλοξενεί πέντε Grand Prix, διαθέτει τουλάχιστον δώδεκα κατάλληλες πίστες με ευνοϊκές καιρικές συνθήκες κατά τη διάρκεια του χειμώνα, ενώ το JuniorGP διεξάγεται κυρίως στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Ως αποτέλεσμα, αναβάτες από την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη και χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία, η Ολλανδία, οι σκανδιναβικές χώρες και η Γερμανία ενδέχεται να συνεχίσουν να βρίσκονται σε μειονεκτική θέση όσον αφορά την ανταγωνιστικότητά τους.
Ένας ακόμη παράγοντας, είναι ότι οι αναβάτες από αυτές τις χώρες συχνά διαθέτουν μεγαλύτερη σωματική διάπλαση, γεγονός που μπορεί να λειτουργεί εις βάρος τους στις μικρότερες κατηγορίες.
Παρά τα παραπάνω, δεν υπάρχουν συγκεκριμένες ποσοστώσεις αναβατών βάσει της παγκόσμιας κατάταξης όπως συμβαίνει, για παράδειγμα, στο Παγκόσμιο Κύπελλο Σκι ή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ποδηλασίας. Οι ομάδες και οι χορηγοί διατηρούν παραδοσιακά την ελευθερία να επιλέγουν τους αναβάτες τους, τουλάχιστον εντός συγκεκριμένων ορίων.
Ο Carmelo Ezpeleta αναφέρθηκε στο ζήτημα κατά τη διάρκεια του αυστριακού Grand Prix. "Πρέπει να διασφαλίσουμε μια ισορροπημένη σύνθεση αναβατών. Ο όμιλος MotoGP επενδύει σημαντικά στο άθλημα, επειδή θέλουμε και πρέπει να αναπτυχθούμε. Είναι δική μας δουλειά να πείσουμε τους συνεργάτες μας για τον τρόπο λειτουργίας της επιχείρησής μας."
Οι ισπανικοί τίτλοι στη μεγάλη κατηγορία
Ο Alex Crivillé κατέκτησε το 1999 τον πρώτο παγκόσμιο τίτλο της Ισπανίας στην κορυφαία κατηγορία, οδηγώντας τη Repsol Honda στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των 500cc.
Από την έναρξη της νέας εποχής των τετράχρονων κινητήρων, το 2002, οι Ισπανοί αναβάτες έχουν κυριαρχήσει στα MotoGP. Ο Marc Márquez έχει κατακτήσει επτά τίτλους, ο Jorge Lorenzo τρεις, ο Joan Mir έναν και ο Jorge Martín άλλον έναν, ανεβάζοντας το ισπανικό σύνολο στους δώδεκα παγκόσμιους τίτλους στη μεγάλη κατηγορία.
Η Ιταλία ακολουθεί με οκτώ τίτλους, εκ των οποίων έξι ανήκουν στον Valentino Rossi και δύο στον Francesco "Pecco" Bagnaia. Οι υπόλοιποι τίτλοι της τετράχρονης εποχής κατακτήθηκαν από τον Casey Stoner το 2007 και το 2011, καθώς και από τον αμερικανό Nicky Hayden το 2006.
