Από το

Μαύρο Σκύλο

7/3/2014

Στο τεύχος 532 που κυκλοφορεί, δημοσιεύθηκε το παρακάτω ρεπορτάζ, αλλά εκ παραδρομής δεν μπήκαν στη σελίδα οι πίνακες με τις τιμές, οπότε επανορθώνουμε εδώ δημοσιεύοντας ολοκληρωμένο το κείμενο, μαζί με τις τιμές των διοδίων που ισχύουν για τις μοτοσυκλέτες

Χωρίς αντίκρισμα

Το ακριβότερο δεν είναι πάντα και το καλύτερο. Αυτή τη στιγμή πληρώνουμε τιμές αυτοκινητόδρομων για την ΠΑΘΕ χωρίς να είναι αυτοκινητόδρομος, επιδοτώντας τα έργα τα οποία κάποτε θα γίνουν. Ένα κατασκευαστικό φαινόμενο με παγκόσμια πρωτιά!

Στις 6 Φεβρουαρίου ενεργοποιήθηκαν οι νέες τιμές των διοδίων, όπως ήταν αναμενόμενο να γίνει, προκαλώντας μια σειρά αρνητικών αντιδράσεων που έφτασαν μέχρι και την πυρπόληση ενός σταθμού. Αντίθετα με τον τρόπο που παρουσιάστηκε από διάφορα μέσα, οι αυξήσεις αυτές δεν έγιναν στον απόηχο των νέων συμβάσεων παραχώρησης, αλλά προβλέπονταν κιόλας από το 2007, από τις αρχικές συμβάσεις που τόσο ξεκάθαρα υπολόγιζαν και ρύθμιζαν το συμφέρον της κατασκευάστριας εταιρίας. Στο ΜΟΤΟ είχαμε αναφέρει ξεκάθαρα στα τεύχη 429 (2008) και 451 (2009) για την αύξηση των διοδίων και τον τρόπο που αυτή θα γίνει βάσει της πορείας των έργων. Τα έργα λοιπόν είχαν σταματήσει οπότε οι τιμές τους είχαν παγώσει, τώρα εν αναμονή της επανέναρξής τους έγιναν και οι αυξήσεις, σε μια συνήθη πρακτική που ισχύει εδώ στη χώρα μας και πουθενά αλλού στην Ευρώπη: Πρώτα πληρώνεις και μετά παίρνεις.

Βλέπετε, μπορεί ο υπουργός Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων κ. Μ. Χρυσοχοΐδης να μίλησε σε έντονους τόνους για μύθους που κατασκευάζουν οι δημοσιογράφοι που εναντιώνονται στα τέλη των διοδίων, αλλά στις πιο σοβαρές καταγγελίες δεν απάντησε ποτέ. Είπε λοιπόν ότι σε όλη την Ευρώπη τα διόδια είναι ανταποδοτικά, ωστόσο δεν μας είπε σε ποιά χώρα της Ευρώπης, αλλά και ολόκληρου το κόσμου, τα έργα αυτά προπληρώνονται, όπως εδώ. Στον απόηχο μάλιστα της δυσαρέσκειας για την αύξηση των διοδίων, ο υπουργός που κατά δήλωσή του υπέγραψε το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσει, υποστηρίζει ότι έχουμε το φθηνότερο κόστος ανά χιλιόμετρο. Μόνο που αυτό, ακόμα και αν ήταν αλήθεια, αναφέρεται σε δρόμους με πολλαπλάσια ποιότητα οδοστρώματος και όχι σε μια ΠΑΘΕ που μόνο κατά διαστήματα είναι αυτοκινητόδρομος και η πρόσφυση υποδεέστερη. Προφανώς δεν θα διάβασε και τις εκθέσεις που δείχνουν ότι το τελικό κόστος κατασκευής στην Ελλάδα, ξεπερνά πάντα το 100% της αρχικής μελέτης. Όλο σε σκληρά πετρώματα πέφτουν οι εργολάβοι... Έχοντας αναλύσει διεξοδικά τις συμβάσεις παραχώρησης στα προαναφερθέντα τεύχη, έχοντας απαντήσει και σε σχετική αλληλογραφία, δεν είναι αναγκαίο να τα αναλύσουμε για ακόμα μία φορά, από την στιγμή που δεν έχει αλλάξει τίποτα. Η μόνη αλλαγή, είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζονται όλοι όσοι δεν πληρώνουν.

Εδώ και δύο χρόνια προστέθηκε ειδική παράγραφος στον ΚΟΚ που τιμωρεί όσους δεν πληρώνουν τα διόδια:

«Απαγορεύεται η κυκλοφορία οχημάτων σε αυτοκινητοδρόμους, οδούς ταχείας κυκλοφορίας, σήραγγες και γέφυρες που διακρίνονται με ειδικές πινακίδες σήμανσης, χωρίς την καταβολή διοδίου τέλους, όταν και όπου προβλέπεται η καταβολή αυτή. Για την καταβολή του διοδίου τέλους είναι υπόχρεοι εις ολόκληρον ο κύριος και ο οδηγός του οχήματος. Η βεβαίωση της παράβασης γίνεται από τα αρμόδια αστυνομικά όργανα που τη διαπιστώνουν αυτοπροσώπως.»

Άρα μονάχα η τροχαία και μόνο αν σε πιάσουν επ’ αυτοφώρω, μπορούν να σε οδηγήσουν να πληρώσεις πρόστιμο. Ωστόσο όπως διαπιστώσαμε, μονάχα τους δύο πρώτους μήνες της αλλαγής του ΚΟΚ, υπήρχαν καθημερινά μπλόκα της τροχαίας στους σταθμούς των διοδίων. Η επιτήρηση της Εθνικής Οδού χρειάζεται αρκετούς πόρους και δεν γίνεται να συνδυαστεί με την αστυνόμευση των σταθμών. Οπότε, και καθώς οι παράνομες διελεύσεις συνεχίζονταν, τον Απρίλιο του 2012, λίγο πριν την έξοδο για τις διακοπές του Πάσχα, υπήρξε και επόμενη τροποποίηση του ΚΟΚ. Με βάση λοιπόν αυτή, η τροχαία μπορεί πλέον να στέλνει ταχυδρομικώς τα πρόστιμα στηριζόμενη σε στοιχεία που προκύπτουν από ηλεκτρονικά μέσα. Από τις δικές της δηλαδή κάμερες παρακολούθησης, αυτές που δεν έχει εγκαταστήσει ποτέ. Απεναντίας για την επιτήρηση των σταθμών χρησιμοποιούνται προς το παρόν οι κάμερες που έχουν τοποθετήσει οι εταιρίες, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει ένα νομικό κενό. Καμία παράβαση του ΚΟΚ δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί από ένα πολίτη εις βάρος ενός άλλου πολίτη, ακόμα και αν αυτό γίνεται με την παρουσίαση αποδεικτικών στοιχείων. Οι εταιρίες που διαχειρίζονται τους αυτοκινητόδρομους δεν μπορούν να ρίξουν πρόστιμα. Μπορούν μόνο να αναζητήσουν τον οδηγό που δεν πλήρωσε και σε περίπτωση που τον βρουν να εκδώσουν εντολή πληρωμής βάση του Ν. 3535 (Κύρωση Σύμβασης Παραχώρησης άρθρο 3ο, παρ.2 ΦΕΚ 41Α 23/2/2007) που αναφέρει: «Ο υπόχρεος δικαιούται να καταβάλει το οφειλόμενο τέλος, χωρίς άλλη επιβάρυνση, εντός της προθεσμίας των δεκαπέντε ημερών από την έκδοση της βεβαιώσεως του Παραχωρησιούχου με τον τρόπο που θα υποδείξει ο τελευταίος.»

Αυτό βέβαια δεν εμποδίζει τις εταιρίες να διώκουν δικαστικά όσους περνούν τα διόδια χωρίς να πληρώσουν, εφόσον υπάρχει ευκρινής φωτογραφία της πινακίδας τους, ελπίζοντας ότι η υπόθεση δεν θα καταρρεύσει στο δικαστήριο.

Πίνακας τιμών στην ΠΑΘΕ για τις μοτοσυκλέτες (μετωπικοί σταθμοί):

Ρίου (κατεύθυνση για Αθήνα) / Ζευγολατιού (κατεύθυνση για Πάτρα)	1,70
Ισθμού	1,30
Ελευσίνας	1,50
Αφιδνών	2,35
Θήβας	2,75
Τραγάνας	2,75
Αγ. Τριάδας	1,15
Πελασγίας	2,40
Μοσχωχορίου	2,80
Μακρυχωρίου	1,00
Πυργετού	1,40
Λεπτοκαρυάς	1,40
Κλειδιού	1,60
Μαλγάρων	0,80

Κόρινθος-Τρίπολη-Καλαμάτα και κλάδος Λεύκτρο-Σπάρτη

Σπαθοβουνίου	1,70
Νεστάνης	1,70
Γέφυρα Μανάρη	1,30
Βελιγοστής	0,80
Καλαμάτας	1,00

https://bit.ly/MOTO_680

Επικαιρότητα

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini

Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Mike Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε GIacomo Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον John Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ, το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta, έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood και ως σύνολο είναι σύμφωνη με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

Αν και είχε αποχωρήσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα, ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν, πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960". Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της MV Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσυκλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Ο μοναδικός στην ιστορία Παγκόσμιος Πρωταθλητής MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 χρησιμοποίησε τη συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία και την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική, αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο.

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη MV Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με τη συμπατριώτισσά της Ferrari, για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.