Royal Enfield Meteor 350: Φωτογραφήθηκε σε δοκιμές!

Ετοιμάζεται το νέο μοντέλο της εταιρείας!
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

9/4/2020

Το ενδιαφέρον γύρω από το επερχόμενο Meteor – τη νέα μοτοσυκλέτα της Royal Enfield – είχε ξεκινήσει απ’ την αρχή, όταν το project ήταν ακόμη στα σκαριά και η εταιρεία απλώς κατοχύρωσε επίσημα μονάχα το όνομά του. Τότε, υπήρχαν αρκετοί που προσπαθούσαν να μαντέψουν τόσο τον κυβισμό του νέου μοντέλου αλλά και το εάν θα αντικαθιστούσε κάποιο της γκάμας της, λόγω των αναμενόμενων προδιαγραφών BS-6 ή αν θα αποτελούσε μια ακόμη προσθήκη. Τώρα, στην Ινδία ισχύουν ήδη οι νέες προδιαγραφές ρύπων BS-6 (δεν είναι ανάλογες με τις Euro5 αλλά κοντά στο επίπεδό τους) και αυτό σημαίνει πώς τα μοντέλα της Royal Enfield θα πρέπει είτε να τις πληρούν είτε να αποσυρθούν απ’ την αγορά στην περίπτωση που δεν αναβαθμιστούν καταλλήλως.

Στο παρελθόν είχαμε δει το Classic 350 της εταιρείας να δοκιμάζεται σε δημόσιους δρόμους εν όψει των Euro5, όμως δεν υπήρχαν αντίστοιχα νέα για το Thunderbird 350, που είναι ένα απ’ τα πιο επιτυχημένα μοντέλα της Royal Enfield στις ασιατικές αγορές, όπου κυκλοφορεί αποκλειστικά. Όπως φαίνεται το Meteor 350 που φωτογραφήθηκε σε δοκιμές εξέλιξης είναι πολύ κοντά στην εμφάνιση του Thunderbird και με βάση την επιτυχία του η ανανέωσή του ήταν δεδομένη, όχι όμως και η αλλαγή του ονόματός του. Ωστόσο, το AutoCar Ινδίας αναφέρει πως η αλλαγή συσχετίζεται με το γεγονός ότι η εταιρεία δεν έχει τα πνευματικά δικαιώματα του ονόματος Thunderbird σε ολόκληρη την υφήλιο και για αυτό το μετονόμασε σε Meteor. Στο γραφείο πνευματικών δικαιωμάτων της Η.Π.Α. το Thunderbird πάντως ανήκει στην Ford, ενώ στο κόσμο των μοτοσυκλετών το ίδιο όνομα έχει χρησιμοποιηθεί και για μια μοτοσυκλέτα της Triumph.

To Royal Enfield Thunderbird 350

 

Προφανώς ο λόγος που προχώρησε σε αυτή την αλλαγή η Royal Enfield είναι επειδή ενδεχομένως σκέφτεται να διαθέσει το ανανεωμένο και μετονομασμένο Thunderbird 350 και σε άλλες αγορές πέρα απ’ τις ασιατικές. Το μόνο σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα σχεδιαστικά μοτοσυκλέτα, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται στη γκάμα της Triumph ως η μικρότερη σε κυβισμό έκδοση του Bonneville Speedmaster. Με δεδομένο μάλιστα το χαμηλό κόστος απόκτησης που χαρακτηρίζει τα περισσότερα μοντέλα της Royal Enfield, το Meteor 350 θα ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και οικονομική επιλογή για όσους Ευρωπαίους αναβάτες που θέλουν μια μικρού κυβισμού νεορετρό μοτοσυκλέτα. Στη φωτογραφία διακρίνεται πάντως ότι ο εμπρός δίσκος διαθέτει αισθητήρα για το ABS, ενώ το φινίρισμά τόσο του κινητήρα όσο και του ρεζερβουάρ είναι αρκετά προσεγμένα. Βέβαια θα πρέπει να τη δούμε από κοντά για να το επιβεβαιώσουμε και είναι κάτι που ελπίζουμε να γίνει.

 

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.