Royal Enfield: “Οι λιγότερες πραγματικές βλάβες και ανακλήσεις απ’ όλους!”

Συνέντευξη στην Ελλάδα του Arun Gopal, International Business Head Europe/MEA
1
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

12/10/2023

Η Royal Enfield δεν είναι πια μια cult εταιρεία κατασκευής μοτοσυκλετών με προπολεμική τεχνολογία. Τα τελευταία πέντε χρόνια, με κάθε νέο μοντέλο που παρουσιάζει κάνει ταυτόχρονα και ένα τεράστιο άλμα προόδου στους τομείς της τεχνολογίας και της ποιότητας κατασκευής, κάτι που μπορείς να δεις με γυμνό μάτι. Αυτή η απότομη στροφή δεν προέκυψε ξαφνικά, ούτε τυχαία. Πριν ακριβώς 15 χρόνια αποφάσισαν να στρέψουν την προσοχή τους στις αγορές της Ευρώπης, των ΗΠΑ, της Ιαπωνίας και της Αυστραλίας, εκεί δηλαδή που το παιχνίδι καθορίζουν οι μεγαλύτεροι κατασκευαστές του κόσμου από την Ιαπωνία και την Ευρώπη. Πολύ πριν αρχίσουν να εξάγουν σε μεγάλες ποσότητες τις μοτοσυκλέτες τους, έφτιαξαν ένα νέο υπερσύγχρονο εργοστάσιο με ιαπωνικά ρομπότ και αναδιοργάνωσαν πλήρως το διεθνές δίκτυο πωλήσεών τους. Αυτό κάνουν όλοι πάνω-κάτω σε αντίστοιχες περιπτώσεις, μόνο που η περίπτωση της Royal Enfield έχει κάποιες σημαντικές διαφορές, οι οποίες έχουν ως αποτέλεσμα σύμφωνα με τον Arun Gopal (International Business Head Europe/MEA) αυτή τη στιγμή η Enfield να έχει τις λιγότερες βλάβες μοτοσυκλετών εντός εγγύησης απ’ όλους (!!!), η οποία εργοστασιακή εγγύηση ξεπερνά τα δύο χρόνια που επιβάλλει η ευρωπαϊκή νομοθεσία (στην Ελλάδα είναι 3 χρόνια).   

Αυτόν τον ισχυρισμό είναι δύσκολο να τον αποδεχτείς, καθώς συμπεριλαμβάνει και τα ιαπωνικά εργοστάσια που φημίζονται για τη συνολική αξιοπιστία των μοντέλων τους. Επίσης, παρά τους νόμους που αφορούν την προστασία των καταναλωτών, πρακτικά τα εργοστάσια μπορούν να έχουν όποια πολιτική θέλουν τα ίδια.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι τεράστιες διαφορές που υπάρχουν μεταξύ εργοστασίων στον τομέα των ανακλήσεων. Έχετε διαβάσει ποτέ για επίσημη ανάκληση κάποιας κινέζικης εταιρείας; Όλες οι ανακλήσεις κινέζικων εργοστασίων που γνωρίζουμε και έχουμε δημοσιεύσει εμείς τουλάχιστον, αφορούν απόσυρση από την αγορά κάποιου no-name δικύκλου και η πρωτοβουλία για την ανάκληση έχει γίνει έπειτα από έλεγχο των αρμόδιων Ευρωπαϊκών κρατικών υπηρεσιών και όχι από την ίδια την εταιρεία κατασκευής, με την πληροφόρηση να μας έρχεται από την RAPEX.

Κοιτώντας μόνο τα στατιστικά στοιχεία των εργοστασιακών ανακλήσεων, τότε θα πρέπει να πούμε πως οι κινέζικες μοτοσυκλέτες είναι οι πιο ποιοτικά κατασκευασμένες του κόσμου, αφού έχουν σχεδόν μηδενικά κατασκευαστικά σφάλμα που χρήζουν ανάκλησης… Σε κάθε περίπτωση, η άρνηση ή η αδιαφορία μιας εταιρείας να επωμιστεί το κόστος επιδιόρθωσης ενός κατασκευαστικού λάθους, δεν σημαίνει πως δεν έχει κάνει κανένα κατασκευαστικό λάθος που να απαιτεί ανάκληση.

Στο άλλο άκρο έχουμε εταιρείες όπως η BMW που δημοσιοποιούν ανακλήσεις για τα πάντα, ακόμα και για μανέτες από τη λίστα αξεσουάρ, ενώ κάπου στη μέση είναι οι Ιάπωνες, όπου σπανίως χρειάζεται να κάνουν ανακλήσεις, αλλά όταν πρέπει να τις κάνουν το σκέπτονται κάνα χρόνο ή περιμένουν να αλλάξει γενιά το μοντέλο.

Ακριβώς την ίδια "ελαστικότητα" έχουν οι κατασκευαστές και στην περίπτωση των εργοστασιακών εγγυήσεων. Υπάρχουν εταιρείες που περνάνε στην εγγύηση τα πάντα χωρίς δεύτερη κουβέντα και υπάρχουν εταιρείες που πρέπει να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας - συνήθως το χτικιό το τρώει το επίσημο συνεργείο, που όχι μόνο πληρώνεται ψίχουλα για την διαδικασία έγκρισης της εγγύησης, αλλά έχει κι από πάνω τη γκρίνια του πελάτη...

Όταν λοιπόν κάποιος ισχυρίζεται πως η εταιρεία του φτιάχνει μοτοσυκλέτες οι οποίες παρουσιάζουν τις λιγότερες κατασκευαστικές βλάβες απ’ όλους (τουλάχιστον την πρώτη τριετία που ισχύει η εγγύηση) θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα επιφυλακτικοί αν αυτός ο ισχυρισμός είναι πραγματικός ή πρόκειται για “μαγειρεμένα” στατιστικά.

Στην περίπτωση της Royal Enfield, αυτός ο ισχυρισμός έχει πολλά αποδεικτικά στοιχεία για να είναι αληθινός.

Ο κύριος Arun Gopal μας είπε πως η απόδειξη του ισχυρισμού αυτού είναι οι ίδιοι οι αντιπρόσωποι των χωρών της Ευρώπης, οι οποίοι πουλούν και άλλες μάρκες. Σύμφωνα λοιπόν με τα πραγματικά στοιχεία των συνεργείων τους, σπανίως το προσωπικό τους ασχολείται με τεχνικά προβλήματα που άπτονται εγγυήσεων ή ανακλήσεων των μοτοσυκλετών της Enfield.

2

Στο επιχείρημα αυτό, ο κύριος Arun πρόσθεσε και το γεγονός, πως στην Ινδία είναι αδύνατον να επιβιώσει εμπορικά μια εταιρεία με οχήματα χαμηλής αξιοπιστίας, καθώς οι συνθήκες που επικρατούν σε αυτή την τεράστια χώρα, απαιτούν ανθεκτικά οχήματα στις κακουχίες των δρόμων και κινητήρες που να μπορούν να λειτουργούν καταναλώνοντας χαμηλής ποιότητας βενζίνη και με βασικές εργασίες service. Γι΄αυτό σύμφωνα με τον ίδιο, τα εργοστάσια από την Κίνα δεν κατάφεραν να στεριώσουν εμπορικά όταν πήγαν στην Ινδία πριν είκοσι χρόνια και η κακή φήμη που απέκτησαν τότε, εμποδίζει την επανείσοδο των Κινέζων στην αγορά της Ινδίας (που είναι η μεγαλύτερη του κόσμου) κι ας έχουν βελτιώσει δραματικά την ποιότητα και το after sales service των μοτοσυκλετών τους.

Πράγματι η αγορά της Ινδίας έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις. Οι μοτοσυκλέτες εκεί χρησιμοποιούνται καθημερινά για “όλες τις δουλειές”, ακόμα και ως… ΔΧ φορτηγά! Η έκταση της Ινδίας και η διασπορά του πληθυσμού της, κάνει εξαιρετικά δύσκολη τη δημιουργία σημείων service. Εκτός από γεροδεμένη για να αντέχει το φόρτωμα και τις λακκούβες, μια μοτοσυκλέτα στην Ινδία θα πρέπει να μην χαλάει εύκολα και να μην χρειάζεται εξειδικευμένες γνώσεις για να την επισκευάσεις. Η ποιότητα της βενζίνης είναι αμφιλεγόμενη, οπότε και ο κινητήρας της θα πρέπει να τα “καίει” όλα χωρίς να διαμαρτύρεται. Και πάνω απ’ όλα, ο κόσμος εκεί δεν έχει την οικονομική πολυτέλεια για να αλλάζει μοτοσυκλέτες σαν τα πουκάμισα ή να τις χρησιμοποιεί μόνο για Κυριακάτικες βόλτες. Αν δεν μπορεί να επιβιώσει στο πέρασμα του χρόνου μια μοτοσυκλέτα στην Ινδία, δεν επιβιώνει ούτε εμπορικά.…

Ολόκληρη η αποκαλυπτική συνέντευξη των κυρίων Arun Gopal και T. Udayara (επικεφαλής service και ανταλλακτικών) με θέμα το παρόν και το μέλλον της Royal Enfield στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο θα δημοσιευτεί σε επόμενο τεύχος του περιοδικού ΜΟΤΟ

Ετικέτες

ETSC: Με την όπισθεν η EE στην οδική ασφάλεια - Αλλάζουν νόμους προς όφελος των κατασκευαστών

"Το σπίτι έχει πάρει φωτιά και δεν καλούμε την Πυροσβεστική", λέει το συμβούλιο - Τι θέλει για τις μοτοσυκλέτες και το ΚΤΕΟ
ETSC για την Ασφάλεια 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

24/2/2026

Βήματα εμπρός αλλά και προς τα πίσω κάνει στην οδική ασφάλεια η Ευρωπαϊκή Ένωση για να εξυπηρετήσει συμφέροντα της αυτοκινητοβιομηχανίας, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών (ETSC).  

Η ανακοίνωση του European Transport Safety Council (ETSC), του ανεξάρτητου φορέα υποστήριξης της ασφάλειας των μεταφορών στην ΕΈ, έρχεται μετά την ενδιάμεση έκθεση (mid-point progress report) της Κομισιόν προς το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για την πρόοδο που έχει γίνει σχετικά με την εφαρμογή του πλαισίου πολιτικής της Ένωσης για την οδική ασφάλεια που έχει σαν στόχο τα μηδενικά ή σχεδόν μηδενικά θανατηφόρα τροχαία ατυχήματα έως το 2050.

Το ETSC, αναγνωρίζει την πρόοδο που έχει γίνει σε κρίσιμους τομείς όπως είναι η εφαρμογή των αυστηρότερων κανονισμών για τις υποδομές και τα ηλεκτρονικά συστήματα υποβοήθησης των οχημάτων το 2022 και 2024. Χαιρετίζει επίσης τη βελτίωση στον τρόπο που συλλέγονται πλέον δεδομένα που αφορούν την οδική ασφάλεια και τη χάραξη πολιτικής προς τον στόχο "Vision Zero". 

Ωστόσο, το Συμβούλιο ισχυρίζεται ότι τα επιτεύγματα σε επίπεδο νομοθεσίας "ανήκουν σε προηγούμενη πολιτική εποχή" και ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει στασιμότητα στη βελτίωση της οδικής ασφάλειας όπου "ανθρώπινες ζωές ανταλλάζονται με ευκολίες προς την αυτοκινητοβιομηχανία και το εμπόριο", σύμφωνα με τον Antonio Avenoso, εκτελεστικό διευθυντή του ETSC.

Ο Avenoso αναφέρει επίσης ότι σύμφωνα με την έκθεση της Κομισιόν είναι πλέον επιτακτική η ανάγκη για τη δημιουργία μιας υπηρεσίας στην ΕΕ, η οποία θα ασχολείται αποκλειστικά με την βελτίωση της οδικής ασφάλειας. "Ζητούμε εδώ και χρόνια να γίνει κάτι τέτοιο. Όμως το να παραδέχεσαι ότι το σπίτι έχει πιάσει φωτιά και εσύ να αρνείσαι να καλέσεις την Πυροσβεστική δεν είναι στρατηγική.", πρόσθεσε ο εκτελεστικός διευθυντής του Συμβουλίου στη σχετική ανακοίνωση του ETSC.

Το ETSC αναφέρει και πέντε τομείς κρίσιμης σημασίας για τους οποίους ισχυρίζεται πως τον τελευταίο καιρό οι αλλαγές που έχουν γίνει -ή πρόκειται να γίνουν- στη σχετική νομοθεσία υπονομεύουν την οδική ασφάλεια.

Ο πρώτος αφορά το επίπεδο ενεργητικής ασφάλειας της νέας κατηγορίας μικρών, προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων για αστική χρήση (Small Electric Vehicle -M1E), η οποία ενσωματώθηκε στην κύρια κατηγορία (M1) των επιβατικών αυτοκινήτων με μία όμως σημαντική εξαίρεση. Η εξαίρεση αφορά την απαλλαγή αυτών των προσιτών ηλεκτρικών αυτοκινήτων για μία ολόκληρη 10ετία από το να εξοπλίζονται με ίδιας τεχνολογίας συστήματα υποβοήθησης για τον οδηγό τους με αυτά που φέρουν και τα επιβατικά της κύριας κατηγορίας ! 

Από τη μία, και τα μοντέλα αυτής της νέας κατηγορίας θα πρέπει να πληρούν τις ίδιες προδιαγραφές ασφαλείας με τα επιβατικά της Μ1 και αυτό είναι κάτι πραγματικά καλό, έχοντας ως δεδομένη την πρόοδο συστημάτων που έχουν σημειώσει μέχρι σήμερα συστήματα όπως είναι το Αυτοματοποιημένο Σύστημα Πέδησης Έκτακτης Ανάγκης (Automated emergency braking system -AEB), το οποίο σε ταχύτητες πόλης αναγνωρίζει τους ευάλωτους χρήστες του δρόμους (μοτοσυκλετιστές, ποδηλάτες και πεζοί) και στην περίπτωση που κάποιος βρεθεί "ξαφνικά" μπροστά στο όχημα, τότε το σύστημα ενεργοποιεί τα φρένα και έτσι αποτρέπει ή έστω μειώνει σημαντικά τον αντίκτυπο από την επαφή του μοτοσυκλετιστή με το αυτοκίνητο.

Σήμερα, ως -λίγο- πιο προσιτή λύση για κίνηση στο αστικό περιβάλλον έχουμε τα ηλεκτρικά και μη microcars -κάποια ανήκουν στην κατηγορία των μοτοδοπηλάτων, οδηγούνται από 16χρονους και πιάνουν έως 45 χλμ./ώρα. Είναι αστικής φύσεως μοντέλα που πωλούνται αυτή τη στιγμή στις ευρωπαϊκές αγορές -και στην ελληνική- και δεν έχουν στον εξοπλισμό τους πολλά βασικά πλέον συστήματα που είναι υποχρεωτικά στα κανονικά αυτοκίνητα, όπως για παράδειγμα οι αερόσακοι και το ABS. Μάλιστα δύο από αυτά δοκιμάστηκαν από την DEKRA που ανέφερε ότι παρά τα μόλις 45 χλμ./ώρα της τελικής τους, με την οποία έγινε το crash test, οι οδηγοί θα σκοτώνονταν και στις δύο περιπτώσεις αφού δεν υπήρχε αερόσακος! Φυσικά αυτά τα μοντέλα δεν έφεραν ούτε πιο προηγμένα συστήματα όπως είναι το AEB αλλά και το σύστημα προειδοποίησης διερχόμενου οχήματος στους καθρέπτες Blind Spot Monitoring (BSM), καθώς και τα δύο απαιτούν την ύπαρξη ραντάρ για τη λειτουργία τους.

Η ΕΕ θέλει να δημιουργήσει μια κατηγορία, η οποία θα είναι λογικά πάνω από αυτά τα μοντέλα, που θα είναι αμιγώς ηλεκτρική και πιο προσιτή στο ευρύ κοινό από τα κανονικά αυτοκίνητα, ώστε αυτή η κατηγορία να εμπορική απήχηση και να συμβάλλει έτσι στη μείωση των εκπεμπόμενων ρύπων στα αστικά κέντρα. Όμως όπως έχουμε δει μέχρι τώρα ηλεκτρικό και προσιτό δεν πάνε μαζί -ειδικά χωρίς επιδοτήσεις- και με τις τιμές στα αυτοκίνητα, (άσχετα αν είναι με ηλεκτρικό ή κινητήρα εσωτερικής καύσης) να έχουν ανέβει 20-30% από την πανδημία του Covid και μετά. 

Ας γυρίσουμε όμως στο θέμα μας με την ΕΕ να υποκύπτει στην πίεση των κατασκευαστών σύμφωνα με το ETSC και για να μειώσει το κόστος επιτρέπει το "πάγωμα" στις τεχνολογίες των συστημάτων ασφάλειας που θα φέρουν αυτά τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία θα κινούνται στο 99% της ζωής τους στο αστικό περιβάλλον. Θα αγοράζει δηλαδή κάποιος για παράδειγμα αυτοκίνητο αυτής της κατηγορίας το 2032 και αυτό θα έχει πάνω συστήματα του 2026 για να κυκλοφορεί στην πόλη. Εκεί που γίνονται και τα περισσότερα τροχαία ατυχήματα συνολικά και φυσικά η πλειοψηφία των ατυχημάτων με μοτοσυκλετιστές, ποδηλάτες και πεζούς.

Επόμενο σημείο είναι η νομοθεσία που σχετίζεται με τα "longer and heavier vehicles -LHVs", τα λεγόμενα και megatrucks, φορτηγά που μεταφέρουν αγαθά και κινούνται μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών έχοντας μήκος που ξεπερνά τα 25 μέτρα και βάρος στους 60 τόνους. Το συμβούλιο αναφέρει ότι είναι πάρα πολλοί οι δρόμοι, τα τούνελ και οι γέφυρες στην Ευρώπη που δεν σχεδιάστηκαν ποτέ για τόσο βαριά οχήματα. 

To ETSC προειδοποιεί παράλληλα ότι χωρίς αυστηρή νομοθεσία και έλεγχο για την καταλληλόλητα όλων των δρόμων που θα επιτρέπεται να κινούνται αυτά τα φορτηγά, η εξάπλωσή τους θα γίνει χωρίς έλεγχο προς όφελος της πιο αποδοτικής μεταφοράς των αγαθών και εις βάρος των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων. Το ETSC τονίζει ότι δεν θα πρέπει να ξεκινήσει καν διάλογος για την εξάπλωσή των LHVs αν δεν γίνει πρώτα αυτή η μελέτη για την καταλληλότητα των δρόμων. Εμείς να συμπληρώσουμε σε αυτό το σημείο και το νομοθετικό πλαίσιο που θα πρέπει να υπάρχει και να ορίζει τις προδιαγραφές και τα συστήματα που αυτών των οχημάτων των 60 τόνων, ώστε να μην μπορεί οποιοδήποτε φορτηγό που μπορεί να διαχειριστεί αυτό το φορτίο να παίζει αυτόν τον ρόλο.

Επόμενο σημείο που θίγει το ETSC είναι η εμπορική συμφωνία που έχουν πρόθεση να συνάψουν ΕΕ-ΗΠΑ με την οποία θα υπάρξει "αλληλοσεβασμός" και αμοιβαία αναγνώριση στα στάνταρ ασφάλειας με τα οποία η καθεμιά κατασκευάζει αυτοκίνητα! Αυτό σημαίνει ότι αν εγκριθεί θα ξεκινήσουν να εισάγονται στην Ευρώπη αυτοκίνητα που έχουν σχεδιαστεί για τις ΗΠΑ, όπως είναι για παράδειγμα τα τεράστια "αγροτικά" και SUVs που έχουν στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, τα οποία παράλληλα στερούνται συστημάτων που έχουν τα ευρωπαϊκά -όπως το AEB που προαναφέραμε!

Τελευταίος τομέας για τον οποίο προειδοποιεί το ETSC είναι οι περιοδικοί έλεγχοι στα δίκυκλα κάτω των 125 κ.εκ. Τα δίκυκλα αντιστοιχούν σε ένα στα πέντε θανατηφόρα τροχαία στην ΕΕ. Με το 70% του στόλου να είναι κάτω από 125 κ.εκ., το συμβούλιο θέλει να γίνουν υποχρεωτικοί οι έλεγχοι σε αυτούς τους κυβισμούς και μάλιστα ετήσιοι. Το συμβούλιο επικαλείται μελέτες που έχουν γίνει οι οποίες δείχνουν συχνές τροποποιήσεις από τους αναβάτες των μικρού κυβισμού μοτοποδηλάτων, σκούτερ και μοτοσυκλετών αλλά και συχνές αστοχίες στα φρένα και τα ελαστικά τους. 

Μέλος του ETSC είναι και η FIM που υποστηρίζει μαζί με τη FEMA το δικαίωμα κάθε κράτους-μέλους να επιλέγει το ίδιο αν οι μοτοσυκλέτες και τα λοιπά δίκυκλα που έχουν ταξινομηθεί στην επικράτειά του θα περνούν ή όχι από περιοδικό τεχνικό έλεγχο -ΚΤΕΟ. Μάλιστα έχουν συγκεντρώσει αποδεικτικά στοιχεία που δείχνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία των τροχαίων ατυχημάτων στους δρόμους της ΕΕ οφείλεται στις υποδομές και τη συμπεριφορά του αναβάτη και των υπόλοιπων χρηστών των δρόμων και σχεδόν ποτέ σε μηχανική αστοχία του δίκυκλου. Οπότε να προτείνουμε στο συμβούλιο να ζητήσει και την άποψη του πλέον εξιδεικευμένου μέλους του πριν συμπεριλάβει το ΚΤΕΟ στους κρίσιμους για την οδική ασφάλεια τομείς για τις μοτοσυκλέτες καθώς φαίνεται ότι υπάρχει μια ασυμφωνία απόψεων με κίνδυνο να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο οικονομικά ο εκάστοτε αναβάτης χωρίς να υπάρχει προφανής λόγος.