Stefan Pierer KTM CEO: «Η ηλεκτροκίνηση είναι μία ανοησία»

«Προωθείται από πολιτικούς χωρίς επιστημονική κατάρτιση»
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

18/1/2022

Ο Stefan Pierer, CEO της Pierer Mobility-AG που μεταξύ άλλων ελέγχει τις KTM, Husqvarna και GASGAS τοποθετήθηκε για την ηλεκτροκίνηση λέγοντας πως οι κινητήρες εσωτερικής καύσης δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Και συνέχισε λέγοντας πως η ηλεκτροκίνηση είναι μία ανοησία (Schwachsinn η αρχική λέξη που είναι βαρύτερος χαρακτηρισμός από το ανοησία). Η τοποθέτησή του έχει διπλή αξία, τόσο γιατί αντιπροσωπεύει το Ν.1 σε πωλήσεις στην Ευρώπη με 332.881 μοτοσυκλέτες μόνο το 2021, αλλά επιπρόσθετα γιατί κατέχει και θεσμικό ρόλο. Είναι πρόεδρος του ACEM του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου Κατασκευαστών Μοτοσυκλετών αλλά και πρόεδρος της MSMA, που εκπροσωπεί όλους τους κατασκευαστές μοτοσυκλετών σε ζητήματα τεχνικών προδιαγραφών και κανονισμών σε MotoGP και WSBK.

Από τον θεσμικό του λοιπόν ρόλο, η τοποθέτηση αυτή αποκτά πολλαπλάσια βαρύτητα και ουσιαστικά αντιπροσωπεύει τις απόψεις όλων των κατασκευαστών και τουλάχιστον σίγουρα των Ευρωπαίων. Σε αυτό το σημείο πρέπει να θυμίσουμε στους αναγνώστες πως το MOTO, ενεργώντας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, έχει συνομιλήσει πρόσφατα με τα κορυφαία στελέχη των εργοστασίων, έχοντας δημοσιεύσει τις απόψεις τους σχετικά. Βασιζόμενοι σε αυτό τον βαθμό επικοινωνίας και πληροφορίας που έχουμε, μπορούμε να πούμε πως πράγματι δεν διαφέρουν και οι τοποθετήσεις των υπόλοιπων από την συγκεκριμένη του κ.Pierer, παρότι κανείς τους δεν τοποθετήθηκε τόσο αιχμηρά.

Η τοποθέτηση αυτή του κ.Pierer που έγινε στο γερμανικό Speedweek και μία περίληψή της υπάρχει εδώ, δεν είναι ωστόσο αφοριστική ως προς την ηλεκτροκίνηση συνολικά. Ας μην ξεχνάμε άλλωστε πως η KTM ήταν από τις πρώτες εταιρείες με ηλεκτρική μοτοσυκλέτα στην παραγωγή της, και παραμένει ακόμη μπροστά όσο οι υπόλοιποι μεγάλοι κατασκευαστές δεν κάνουν αντίστοιχα μεγάλο βήμα, αλλά μικρότερα με πολλά ηλεκτρικά στο στάδιο του πρωτότυπου, πλην της Harley Davidson και του φανταστικού -εντός πλαισίων- LiveWire.

Αυτό βέβαια έχει ευνοήσει και τις υπόλοιπες αμιγώς ηλεκτρικές μοτοσυκλετιστικές μάρκες, όπως η Zero, να κάνουν μεγάλα βήματα στην εξέλιξή τους δρώντας δίχως τον παραδοσιακό ανταγωνισμό. Επιπρόσθετα η Pierer Mobility-AG δραστηριοποιείται στα ηλεκτρικά ποδήλατα και ελαφρά ηλεκτροκίνητα δίκυκλα και ετοιμάζει κι άλλα μοντέλα, οπότε μάλλον η τοποθέτηση του προέδρου της γίνεται με διάθεση να μπει ένα φρένο στις προσδοκίες ή την καταστροφολογία, αποσαφηνίζοντας πως δεν πρέπει να προεξοφλεί κανείς το μέλλον. Οι υπέρμαχοι της ηλεκτροκίνησης κάνουν τα πράγματα να φαίνονται πολύ πιο κοντά και αντίστοιχα οι πολέμιοί της προεξοφλούν ένα πιο αβέβαιο μέλλον από αυτό που πραγματικά έρχεται.

«Από την θέση του προέδρου της ACEM μπορώ να πω πως σε αντίθεση με την αυτοκινητοβιομηχανία, εμείς έχουμε ένα ξεκάθαρο όραμα για το ταξίδι που έχουμε ξεκινήσει. Υπολογίζουμε πως με ηλεκτρονικά 48V στην Α1 κατηγορία που είναι μέχρι 11Kw ή 15 ίππους, πολλά μοντέλα θα γίνουν ηλεκτρικά τα επόμενα δέκα χρόνια, κυρίως στην Ευρώπη. Αυτό βρίσκει εφαρμογή στα σκούτερ και τα μικρά δίκυκλα. Όλα τα δίχρονα θα εξαφανιστούν και όλα τα μεγαλύτερης απόδοσης δίκυκλα που αφορούν μοτοσυκλέτες, θα πάνε προς την κατεύθυνση των συνθετικών καυσίμων. Αυτά είναι πολύ ξεκάθαρα πλάνα εξέλιξης για τους κατασκευαστές. Έτσι το βλέπουμε και για τα MotoGP. Στο ορατό μέλλον θα χρησιμοποιούμε συνθετικά καύσιμα στα MotoGP. Η ιδέα μου ήταν, και το έχω πει από το 2021 σε όλους τους εμπλεκόμενους, να ξεκινήσουμε πρώτα την χρήση τους με Moto3 και Moto2 για να αποκτήσουμε εμπειρία. Δεν υπάρχει ημερομηνία λήξης για τους κινητήρες εσωτερικής καύσης στα GP και δεν θα υπάρξει παρόλο που αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως η Audi, ανακοινώνουν την διακοπή της παραγωγής τέτοιων κινητήρων από το 2033. Θα έχουμε κινητήρες εσωτερικής καύσης για πάντα. Η ηλεκτροκίνηση είναι μία ανοησία που την προωθούν πολιτικοί που δεν έχουν επιστημονική κατάρτιση. Μία κατασκευασμένη ανοησία. Μία σημερινή MotoGP μοτοσυκλέτα που ολοκληρώνει έναν αγώνα χρησιμοποιώντας 20 λίτρα καυσίμου, απαιτεί συγκεκριμένη ποσότητα ενέργειας, μετρώντας απόδοση και συνολική απόσταση, την οποία μπορείς να έχεις μόνο αν χρησιμοποιήσεις μία συστοιχία μπαταριών 500 κιλών! Πρέπει πρώτα να σκεφτείς κάτι τόσο ηλίθια απλό, πριν κάνεις την οποιαδήποτε πρόταση. Σήμερα έχουμε 100.000 θεατές σε κάθε αγώνα MotoGP που έρχονται να δουν μοτοσυκλέτες με κινητήρες εσωτερικής καύσης. Και για αυτό οι MotoE αγώνες δεν θα έχουν μέλλον. Τις μπαταρίες στο paddock τις φορτίζουμε με γεννήτριες που καίνε diesel και ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα με μπόλικο CO2. Από εκεί και πέρα κανείς δεν λέει «ποτέ», αλλά δεν διαβλέπω κάποια αντικατάσταση κινητήρων εσωτερικής καύσης στα GP, τουλάχιστον μέχρι το 2035. Ακόμη κι έτσι όμως, τι θα γίνει με τους εκατομμύρια τέτοιους κινητήρες εκεί έξω; Τα συνθετικά καύσιμα είναι η λύση, όχι η ηλεκτροκίνηση. Εκεί που πραγματικά μπορείς να αφαιρέσεις CO2 από την ατμόσφαιρα. Πρέπει επίσης να συνυπολογίσει κανείς πόσες πολύτιμες πρώτες ύλες χρειάζονται για να παραχθεί ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, έναντι ενός συμβατικού».

Ο κ.Pierer από εκεί και πέρα τόνισε πως σε αντίθεση με κάθε άλλη φορά, τις αποφάσεις εδώ δεν τις καθορίζει η αγορά μόνη της και ο τελικός αγοραστής, αλλά οι πολιτικοί και η συγκεκριμένη ατζέντα που ακολουθούν.

Σε αυτό το σημείο να θυμίσουμε στους αναγνώστες πρόσφατο σχόλιο που έγινε από στέλεχος με υψηλά καθήκοντα μέσα στην BMW Motorrad, τονίζοντας σε εμένα προσωπικά πως δεν γίνονται πρόσθετες επενδύσεις για την ηλεκτροκίνηση στα δίκυκλα σε ερευνητικό επίπεδο για την ανάπτυξη της τεχνολογίας. Το τμήμα της μοτοσυκλέτας απλά ακολουθεί την εξέλιξη της τεχνολογίας από τα αυτοκίνητα κι αυτό σημαίνει πως θα είναι πάντα αρκετά βήματα πίσω γιατί η συρρίκνωση των μεγεθών κρατώντας την απόδοση είναι το επόμενο στάδιο, σε οποιοδήποτε παράδειγμα. Σε αντιστοιχία και προ διετίας δηλώσεις του κ. Eric De Seynes στο MOTO, προέδρου της Yamaha Motor Europe, πως η ανάπτυξη νέων κινητήρων εσωτερικής καύσης δεν πρόκειται να σταματήσει τουλάχιστον για την επόμενη 15ετία, ενώ πρόσφατα η Yamaha με την Kawasaki ξεκίνησαν την από κοινού εξέλιξη νέων κινητήρων με χρήση υδρογόνου για την εποχή μετά από αυτή την δεκαπενταετία. Τέλος, ο πυρήνας των αναγνωστών του περιοδικού ΜΟΤΟ, ίσως να θυμάται πως το 2008(!) είχαμε γράψει πως η ηλεκτροκίνηση είναι ένα βήμα που θα ζήσουμε σίγουρα, θα το ευχαριστηθούμε, θα δούμε νέα οχήματα που θα μας βολεύουν σε νέες κατηγορίες και τέλος θα κάνουμε την μετάβαση σιγά-σιγά σε μία νέα κοινωνία με το υδρογόνο σε ρόλο ενεργειακού νομίσματος...

Ducati Triple-X Trinity: Συλλογή με 3 Superleggera στα 275.000 ευρώ

Τρεις γενιές. Τρεις παγκόσμιες πρωτιές. Μια συλλογή.
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

24/8/2026

Η Ducati έσπασε τους κανόνες όταν ξεκίνησε να δημιουργεί τη σειρά Superleggera το 2014. Η συνταγή ήταν απλή: πήρε το ήδη κορυφαίο μοντέλο της – αρχικά την 1199 R Panigale – και βελτίωσε τις επιδόσεις της, μειώνοντας παράλληλα και το βάρος.

Πίσω στο 2014 λοιπόν, όταν η Ducati έπρεπε να καινοτομήσει για να ρίξει το βάρος του κορυφαίου της μοντέλου και η λύση ήταν ένα κράμα μαγνησίου ένα ελαφρύ σύνθετο μέταλλο που, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε χρησιμοποιηθεί ποτέ σε μοτοσυκλέτα παραγωγής. Το υλικό χρησιμοποιήθηκε εκτεταμένα σε πλαίσιο, ψαλίδι και τροχούς, ενώ τιτάνιο και ανθρακόνημα πλαισίωσαν το υπόλοιπο της μοτοσυκλέτας.

1199 Superleggera

Όπως ήταν αναμενόμενο, σειρά πήρε η αναβάθμιση του κινητήρα Superquadro, που εξοπλίστηκε με βαλβίδες εξαγωγής από τιτάνιο, ελαφρύτερο στροφαλοφόρο άξονα με αντίβαρα από βολφράμιο και πιστόνια δύο ελατηρίων. Τα τελευταία αποτέλεσαν μια ακόμη πρωτιά για μοτοσυκλέτα παραγωγής και συνέβαλαν σημαντικά ώστε η 1199 Superleggera να φτάσει την ισχύ των 200 ίππων, ενώ το ξηρό βάρος της μοτοσυκλέτας βρισκόταν στα 155 κιλά και όπως ήταν φυσικό είχε την υψηλότερη αναλογία ισχύος προς βάρος από οποιαδήποτε superbike παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ.

1299 Superleggera

Εξαιρουμένων των πρωτοτύπων, μόλις 500 αριθμημένες 1199 Superleggera έφυγαν από το εργοστάσιο της Ducati στη Μπολόνια και όπως ήταν αναμενόμενο, εξαντλήθηκαν αμέσως. Ακολούθησε η 1299 Superleggera το 2016 και η V4 Superleggera το 2020, με τις δύο τους να εισάγουν παγκόσμιες καινοτομίες για μοτοσυκλέτες παραγωγής και να περιορίζονται αυστηρά σε 500 αριθμημένα τεμάχια. Εννοείται πως κι αυτές εξαντλήθηκαν αμέσως. Η 1299 ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε ανθρακονήματα για όλα τα φέροντα δομικά στοιχεία της, γεγονός που την έκανε 40% ελαφρύτερη από την αντίστοιχη βασική έκδοση της Panigale. Με ισχύ 215 ίππους, ο κινητήρας Superquadro της ήταν επίσης ο τελευταίος και πιο ισχυρός V-twin παραγωγής που κατασκευάστηκε ποτέ από τη Ducati.

V4 Superleggera

Όπως υποδηλώνει το όνομά της, η V4 Superleggera διέθετε έναν τεράστιο νέο τετρακύλινδρο κινητήρα που απέδιδε 224 ίππους, ο οποίος εξασφάλισε για άλλη μια φορά στην εξαιρετικά ελαφριά superbike των 159 κιλών ένα ακόμη ρεκόρ αναλογίας. Για πρώτη φορά, ένας κατασκευαστής μοτοσυκλετών εγκατέστησε αεροδυναμικά πτερύγια από ανθρακονήματα, εμπνευσμένα από το MotoGP, στο μπροστινό μέρος και στο πλάι. Στην πράξη, η V4 Superleggera παρήγαγε κάθετη δύναμη 50 κιλών στα 270 χλμ./ώρα.

Συνολικά, οι τρεις αυτές Ducati αντιπροσωπεύουν το υψηλότερο ράφι, όσον αφορά τις επιδόσεις των μοτοσυκλετών παραγωγής. Τρεις πανάλαφρες superbike, η καθεμία με εκπληκτική τεχνολογία που προέρχεται από τον μηχανοκίνητο αθλητισμό – κάτι που δεν είχε ξαναδεί κανείς σε επίπεδο μαζικής παραγωγής – κατασκευάστηκαν με έναν και μοναδικό στόχο: να θέσουν νέα πρότυπα στις επιδόσεις.

Για να το κάνει ακόμα πιο ελκυστικό, η Ducati εδραίωσε τη φήμη της ως συλλεκτικού μοντέλου, περιορίζοντας την παραγωγή κάθε Superleggera σε 500 μονάδες. Αυτό όμως δεν ίσχυσε αυστηρά εδώ, αφού η ιταλική εταιρεία παρήγαγε και μοτοσυκλέτες προπαραγωγής που όμως δεν γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό τους.

Όσο σπάνιο είναι λοιπόν να βρει κανείς μια Superleggera να αγοράσει σήμερα, φανταστείτε πόσο απίθανο είναι να βρει και τις τρεις μαζί! Κι όμως, αυτό ακριβώς συμβαίνει με αυτήν την αγγελία πώλησης από την Αγγλία.

Οι τρεις συγκεκριμένες Ducati Superleggera - 1199, 1299 και V4 - αγοράστηκαν από έναν μόνο ιδιοκτήτη, ο οποίος τις διατήρησε επιμελώς σε κατάσταση βιτρίνας. Τόσο η 1199 όσο και η V4 εμφανίζουν μηδέν χιλιόμετρα στις ψηφιακές οθόνες τους (με την εργοστασιακή προστατευτική μεμβράνη ακόμα στη θέση της), ενώ η 1299 έχει διανύσει μόλις 16 χιλιόμετρα. Και οι τρεις μοτοσυκλέτες διαθέτουν τα πλήρη σετ εργοστασιακών αξεσουάρ και τα αγωνιστικά κιτ τους, τα οποία αφαιρούν τους καθρέφτες και την πινακίδα κυκλοφορίας και προσθέτουν συστήματα εξάτμισης Akrapovič.

Τυχερός λοιπόν θα είναι ο συλλέκτης που θα τις αποκτήσει, με την τσουχτερή τιμή τους να έχει οριστεί στα 275.000 ευρώ.

2014 Ducati 1199 Superleggera: 203 ίπποι – 155 κιλά

2017 Ducati 1299 Superleggera: 215 ίπποι – 156 κιλά

2020 Ducati V4 Superleggera: 224 ίπποι – 156 κιλά