Μετά την βροχή εμφανίζονται τα σαλιγκάρια, κατά την διάρκεια της βροχής όμως, εμφανίζονται οι ζογκλέρ… Την φωτογραφία έστειλε σε αναγνώστη μας η Κ. από την περιοχή του Φαλήρου, καθώς της έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι ο κύριος της φωτογραφίας κινούταν σβέλτα μέσα στα αυτοκίνητα, με την πολύχρωμη ομπρέλα, χωρίς κράνος ή άλλο εξοπλισμό. Μόνη του προστασία η ομπρέλα λοιπόν.. Το πρόβλημα βέβαια είναι κι άλλο, από την στιγμή που πρόκειται για σκούτερ, αφού δεν έχει πρόσβαση στο πίσω φρένο… Παρόλο που στο φρενάρισμα είναι το εμπρός φρένο που χρειάζεσαι, στην βροχή και σε τέτοιες περιπτώσεις χαμηλής πρόσφυσης, κυρίως με τους μικρούς αυτούς τροχούς, καλό θα ήταν να χρησιμοποιείς και τα δύο φρένα και να έχεις και τα δύο χέρια στο τιμόνι, ιδιαίτερα σε αυτή την κατηγορία των μικρών σκούτερ.
Αυτές τις μέρες οι δρόμοι γλιστρούν περισσότερο από το φυσιολογικό και χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή, κράνος, μπουφάν, γάντια και μοτοσυκλετιστικό παπούτσι πρέπει να θεωρούνται αναγκαία, καθώς η μοτοσυκλέτα είναι τρόπος ζωής - και τουλάχιστον το κόστος της απόκτησής της (αν αυτό είναι το επιχείρημα για την έλλειψη του εξοπλισμού) θα πρέπει να περιλαμβάνει και όλα τα παραπάνω!
Προσοχή στους δρόμους και πάντα με κράνος λοιπόν!
Από το email μας:
Αγαπητό περιοδικό,
Σας στέλνω μια φωτογραφία που τράβηξε η φίλη μου Καλομοίρα στο Δέλτα Φαλήρου και μου την έστειλε με τρόμο για το μέγεθος της ανθρώπινης βλακείας.
Η συγκεκριμένος αναβάτης-ζογκλέρ, έχει καταφέρει κόντρα σε κάθε νόμο φύσης της λογικής :
1. Να κινείτε επιδέξεια στην δυνατή βροχή με το μικρό σκούτερ (και ομπρέλα όμως..)
2. Να μην έχει ανάγκη το κράνος (γιατί κρατάει ομπρέλα..)
3. Να μην φοράει τα άβολα ρούχα ατομικής προστασίας καιρού και μοτοσυκλέτας (αφού κρατάει ομπρέλα..)
4. Να οδηγεί άνετα με το ένα χέρι (αφού στο άλλο κρατάει την ομπρέλα..)
5. Να κρατάει σφιχτά ομπρέλα υπερνικώντας την αντίσταση της κατά την κίνηση του (γιατί δεν χρειάζεται κράνος, ρούχα προστασίας, δύο χέρια στο τιμόνι... κλπ)
Εύχομαι η φωτογραφία αυτή να μην είναι ένα τελευταίο snapshot για την ζωή του ή κάποιου άλλου.
Λυπάμαι πολύ που η ανθρώπινη βλακεία μπορεί να φτάσει σε τέτοιο σημείο αδιαφορώντας για την ζώη αθώων συνανθρώπων. Γιατί για την δική του ζωή ευτυχώς κρατάει ομπρέλα...
Ο Wayne Rainey συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για την ασφάλεια στις πίστες
Ο θρύλος του MotoGP συνεχίζει να εμπνέει και να συμβάλλει στην ασφάλεια όλων των αναβατών
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
25/9/2025
Η φιλανθρωπική εκδήλωση στη Laguna Seca στηρίζει την τοποθέτηση αεροφραχτών και μαλακών προστατευτικών που συμβάλουν τα μέγιστα, στην προστασία της ζωή, σε περίπτωση ατυχήματος
Ο τρεις φορές Παγκόσμιος Πρωταθλητής στα 500cc Wayne Rainey δεν χρειάζεται συστάσεις, είναι ένας από τους αναβάτες που έγραψαν ιστορία στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και στις αρχές του ’90, μονομαχώντας με ονόματα όπως οι Eddie Lawson και Kevin Schwantz σε μια εποχή που οι αγώνες Grand Prix ήταν αρκετά πιο ωμοί και πολύ πιο επικίνδυνοι.
Η καριέρα του, όμως, τερματίστηκε απότομα το 1993, όταν ένα βίαιο highside στο Misano τον άφησε παράλυτο από το στήθος και κάτω. Για τους περισσότερους, εκεί θα τελείωνε η ιστορία. Όχι όμως για τον Rainey, που συνέχισε να στηρίζει το άθλημα από άλλη θέση, βοηθώντας στη δημιουργία του MotoAmerica, καθοδηγώντας νέους αναβάτες και προωθώντας την ασφάλεια στις πίστες. Αυτή η ανθεκτικότητα είναι που τον καθιστά κάτι παραπάνω από θρύλο, κάνοντας τον πηγή έμπνευσης για όλους, μέσα κι έξω από τον κόσμο της μοτοσυκλέτας.
Αυτή η φιλοσοφία βρίσκεται στην καρδιά του “Rainey’s Ride To The Races”, της φιλανθρωπικής βόλτας που πραγματοποιείται για πέμπτη χρονιά και συνδυάζει μια ομαδική διαδρομή μέσα από τις ακτογραμμές της California με το αγωνιστικό τριήμερο του MotoAmerica στη θρυλική πίστα Laguna Seca. Οι αναβάτες ξεκινούν από το Baja Cantina στο Carmel, με συνοδεία της τροχαίας της California, και τερματίζουν στην πίστα, γιορτάζοντας τους αγώνες και παράλληλα ενισχύοντας έναν σκοπό που αφορά όλους, την ασφάλεια.
Η φετινή διοργάνωση συγκέντρωσε 142.000 δολάρια για το Roadracing World Action Fund, ανεβάζοντας τη συνολική προσφορά του event σε πάνω από 650.000 δολάρια. Τα χρήματα επενδύονται σε αεροφράχτες και μαλακά προστατευτικά για τις μπαριέρες, τα φουσκωτά προστατευτικά που βλέπουμε στις γρήγορες στροφές και στις ζώνες φρεναρίσματος των πιστών. Και δεν προστατεύουν μόνο τους επαγγελματίες, παραμένουν εκεί για όσους συμμετέχουν σε track days, σχολές αγώνων ή ερασιτεχνικούς θεσμούς.
Φέτος, η στιγμή έγινε ακόμα πιο προσωπική για τον ίδιο τον Rainey. Για πρώτη φορά μετά από 34 χρόνια, γύρισε ξανά γύρους στη Laguna Seca, καβαλώντας μια Yamaha XSR900GP με ειδικά διαμορφωμένα χειριστήρια. Μαζί του βρέθηκαν στην πίστα οι Kenny Roberts, Freddie Spencer, Bubba Shobert, Rick Johnson, Doug Chandler και Ben Spies, μετατρέποντας τη βόλτα σε μια μοναδική επανένωση πρωταθλητών και ζωντανή γιορτή της ιστορίας των αγώνων.
Ο ίδιος το είπε απλά “Αυτό που ξεκίνησε πριν πέντε χρόνια έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι φανταζόμουν. Η βόλτα έχει αποκτήσει δική της ζωή, κι αυτό οφείλεται σε όλους όσους τη στηρίζουν κάθε χρόνο”.
Οι μοτοσυκλέτες θα έχουν πάντα ρίσκο, κι αυτό είναι κομμάτι της μαγείας τους. Όμως η κοινότητα μπορεί να κάνει βήματα ώστε το άθλημα να είναι πιο ασφαλές χωρίς να χάσει την έντασή του. Ένα απλό προστατευτικό ίσως να μην ακούγεται σπουδαίο, αλλά αν σώσει έστω κι έναν αναβάτη, τότε αξίζει κάθε δολάριο.
To “Rainey’s Ride” μας θυμίζει ότι οι θρύλοι δείχνουν τον δρόμο με το παράδειγμά τους. Και ότι η ασφάλεια δεν είναι υπόθεση μόνο των επαγγελματιών, αλλά όλων μας. Γιατί στο τέλος, αυτό που όλοι θέλουμε είναι το ίδιο, να μπορούμε να ξανακαβαλήσουμε και να συνεχίσουμε να οδηγούμε για όσο περισσότερο γίνεται.
