Συνεχίζει η Suzuki την εξέλιξη turbo μοτοσυκλέτας

Νέες πατέντες για το Recursion
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

30/1/2019

Όλοι θυμόμαστε την εμφάνιση της πρωτότυπης μοτοσυκλέτας με turbo της Suzuki (Recursion) στο Tokyo Motor Show το 2013, που με την σχεδίασή της κέρδισε το ενδιαφέρον πολλών ανθρώπων. Ήταν την ίδια εποχή που η Kawasaki βρισκόταν στο εργαστήριο και ασχολούταν με την εξέλιξη του δικού της μοντέλου με κομπρέσορα, όπου δύο χρόνια αργότερα βγήκε απ’ τις πόρτες του εργοστασίου σε δύο εκδόσεις H2/R και συγκλόνισε την παγκόσμια σκηνή. Αυτή ήταν και η πιο ουσιώδης διαφορά μεταξύ των δύο πρωτότυπων: το H2/R είδε το φως της παραγωγής, σε αντίθεση με το Recursion της Suzuki που παρέμεινε στην αφάνια.

Έκτοτε έχουν περάσει σχεδόν έξι χρόνια και το μόνο που έκανε η Suzuki ήταν να κατοχυρώνει όλο και πιο αραιά πατέντες σχετικά με την εξέλιξη του μοντέλου, ενώ μέχρι πρότινος οι ενδείξεις υπονοούσαν πως ο κινητήρας με το turbo θα μείνει στο ράφι, μαζί με άλλες πρωτότυπες μοτοσυκλέτες της εταιρείας. Όμως η Suzuki δεν έχει τέτοια σχέδια, καθώς μετά τις πατέντες σχετικά με τη νέα έκδοση του Hayabusa, προχώρησε στην κατάθεση των νέων πατεντών που αφορούν το Recursion.

Παρατηρώντας την πορεία της εξέλιξης της μοτοσυκλέτας, που το 2013 είχε δικύλινδρο κινητήρα με έναν ΕΕΚ, χωρητικότητας 588cc, εφοδιασμένο με turbo και αλουμινένιο πλαίσιο, η Suzuki συνέχισε την εξέλιξή της και δημιούργησε έναν νέο κινητήρα, τον XE7 με δύο ΕΕΚ, ανεβάζοντας πιθανότατα τον κυβισμό στα 700cc -όπως υπονοεί το όνομά του- ενώ το πλαίσιο έδωσε τη θέση του σ' ένα ατσάλινο σωληνωτό. Τώρα οι νέες πατέντες φανερώνουν πως η Suzuki τόσο καιρό συνέχιζε σταθερά την εξέλιξη του μοντέλου παρά τις αραιές πληροφορίες που έβγαιναν στη δημοσιότητα. Το πλαίσιο έχει αποκτήσει ενεργό ρόλο στη λειτουργία του turbo, λειτουργώντας ως μέρος του κυκλώματος της κυκλοφορίας του αέρα.

Όπως φαίνεται απ’ τη φωτογραφία, το φίλτρο αέρος αλλά και η τουρμπίνα συνδέονται με το πλαίσιο μέσω σωλήνων. Ο σωλήνας νούμερο #42 μεταφέρει τον φιλτραρισμένο αέρα στο αριστερό τμήμα του πλαισίου και απ’ τον σωλήνα #44, καταλήγει στην τουρμπίνα. Από ‘κει εκβάλλεται στην δεξιά πλευρά του πλαισίου μέσω του σωλήνα #52 και συνεχίζει την πορεία μέχρι να καταλήξει στο intercooler -που εδράζεται πάνω στο φίλτρο αέρος- μέσω του σωλήνα #54. Εκεί αποκτά την κατάλληλη πυκνότητα και φεύγει για να φτάσει στα σώματα του ψεκασμού.

Η Suzuki προχωράει την εξέλιξη του μοντέλου και με την αλλαγή που έκανε στο πλαίσιο από αλουμινένιο σε ατσάλινο σωληνωτό, αποσκοπούσε στην επίτευξη τόσο του χαμηλότερου βάρους –καθώς τα ατσάλινα σωληνωτά πλαίσια είναι συνήθως ελαφρύτερα απ' τα αλουμινένια, ενώ ρο συγκεκριμένο πλαίσιο συμβάλλει και τη διατήρηση του μικρότερου όγκου του κυκλώματος ροής του αέρα, έχοντας ενεργό ρόλο. Για την αποτελεσματικότητά του, στα σημεία που το πλαίσιο χρησιμοποιείται ως προέκταση του κυκλώματος, η Suzuki το έχει απομονώσει απ’ το υπόλοιπο πλαίσιο, επιτυγχάνοντας έτσι μηδενικές απώλειες πίεσηςΤο σίγουρο είναι πως η λύση που σκέφτηκε η Suzuki είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη καθώς στο παρελθόν δεν έχει παρουσιαστεί κάτι τέτοιο, όμως παραμένει άγνωστο το αν θα επηρεαστούν τα χαρακτηριστικά του πλαισίου.

Όπως δείχνουν τα πράγματα, η μοτοσυκλέτα έχει ακόμη μπροστά της πολύ δρόμο εξέλιξης αφού ουσιαστικά πρόκειται για μια εντελώς διαφορετική κατασκευή, συγκριτικά με το αρχικό Recursion, λόγω του νέου πλαισίου και κινητήρα, όμως αυτό δεν αποκλείει το γεγονός στο επερχόμενο Tokyo Motor Show η Suzuki είτε να το παρουσιάσει είτε έστω να αναφερθεί σε αυτό, δίνοντας περισσότερες πληροφορίες. 

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.