Suzuki: Το σίριαλ "Turbo" καλά κρατεί!

Συνεχίζεται η αέναη εξέλιξη της turbo μοτοσυκλέτας της
Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

11/11/2019

Το 2013, η Suzuki αποφάσισε να μας αφήσει με το σαγόνι στο πάτωμα όταν παρουσίασε το Recursion. Ένα πρωτότυπο με δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα 588cc, με έναν ΕΕΚ, που τροφοδοτούνταν με τεράστιες ποσότητες αέρα απ’ το Turbo και την ιπποδύναμή του να φτάνει τους 100 ίππους. Αισθητικά, ξέφευγε απ’ την σχεδιαστική ταυτότητα της Suzuki, με  μονόμπρατσο ψαλίδι, εντυπωσιακές ζάντες και φαίρινγκ που παραπέμπουν σε neoretro café racer.

Δυστυχώς, το μόνο που κάνει η Suzuki έκτοτε είναι να εξελίσσει σταθερά τόσο τον κινητήρα (από την άλλη ευτυχώς, μιας και δεν δείχνει να παρατά τα σχέδιά της), που τον είδαμε να αυξάνεται σε κυβισμό και να αποκτά δύο επικεφαλής εκκεντροφόρους όσο και το πλαίσιο, που την τελευταία φορά ήταν ενεργό μέρος του intercooler.

Τώρα, η Suzuki κατέθεσε νέες πατέντες σχετικά με την εξέλιξη του concept και παράλληλα επιβεβαίωσε από τη μεριά της το ρεπορτάζ μας με τα μοντέλα που δεν θα δούμε το 2020, αφού δεν υπήρξε καν υπόνοια για πρωτότυπο στην EICMA. Όπως φαίνεται όμως απ’ τα σχέδιά της, συνεχίζεται η εξέλιξη καθώς υπάρχουν μεγάλες αλλαγές τόσο στον κινητήρα όσο και το πλαίσιο. Το ευτύχημα είναι πως το μονόμπρατσο ψαλίδι παραμένει, με μόνο τις ζάντες να αλλάζουν σχέδιο.

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά: Είναι η τρίτη φορά που βλέπουμε το πλαίσιο του Recursion να αλλάζει (ή καλύτερα του ΧΕ7 ή ακόμη καλύτερα του GSX700T, αφού όλα αυτά είναι τα ονόματα που έχουν χρησιμοποιηθεί για την turbo μοτοσυκλέτα της). Αρχικά ήταν αλουμινένιο, έπειτα έγινε χωροδικτύωμα με ενεργό ρόλο ως κύκλωμα του intercooler, ενώ τώρα έχει αλλάξει αρχιτεκτονική. Συγκεκριμένα παραμένει ατσάλινο σωληνωτό χωροδικτύωμα με πλάκες που συνδέουν το ψαλίδι με αυτό και δένουν στο πίσω μέρος του κινητήρα. Ωστόσο, δεν είναι ευδιάκριτο αν το νέο πλαίσιο εξακολουθεί να είναι μέρος του κυκλώματος του intercooler.

Τα υπόλοιπα σχέδια της Suzuki εστιάζουν κυρίως στην χωροταξία, τη θέση της τουρμπίνας και τη νέα θέση του καταλύτη. Το σύστημα εξαγωγής είναι εμφανώς τροποποιημένο με το turbo (βλ. #3 στα σχέδια) να βρίσκεται όσο το δυνατόν πιο κοντά στην εξαγωγή για την εξάλειψη του turbo lag και είναι μεταξύ των δύο ψυγείων. Για αυτό το λόγο μειώθηκε και το πλάτος του κάτω ψυγείου στο μισό.  Επιπλέον, χρησιμοποιείται ένας μεγάλης διαμέτρου σωλήνας σχήματος L (ανεστραμμένο βλ. #51) που στέλνει τα καυσαέρια στον καταλύτη (#50) και μετά καταλήγουν στο τελικό που βρίσκεται κάτω από τον κινητήρα για την καλύτερη συγκέντρωση των μαζών χαμηλά και στο κέντρο της μοτοσυκλέτας. Ολόκληρη η τροποποίηση του συστήματος εξαγωγής έγινε αφενός μεν όπως είπαμε για την εξάλειψη του turbo lag και αφετέρου για να φτάνει πιο γρήγορα ο καταλύτης στην απαραίτητη θερμοκρασία για τη σωστή λειτουργία του.

Τα σχέδια χωρίς τα ψυγεία μας αποκαλύπτουν περισσότερες πληροφορίες, με την εισαγωγή του turbo (βλ. #33) που έρχεται από το φίλτρο αέρα, ενώ ο σωλήνας #34 μεταφέρει τον πεπιεσμένο αέρα στο intercooler που βρίσκεται στο πάνω μέρος του κινητήρα, πριν περάσει στους αυλούς εισαγωγής. Όπως και στα παλιότερα σχέδια της Suzuki, έτσι και εδώ βλέπουμε πως έχει διατηρηθεί το υγρόψυκτο ψυγείο λαδιού (#27) που βρίσκεται δίπλα απ’ το φίλτρο (#28), το οποίο καταλαμβάνει λιγότερο χώρο απ’ τα κλασικά.

Ετικέτες

H πολυτιμότερη MV Agusta όλων των εποχών - Έπιασε 5πλάσιο ποσό από τις εκτιμήσεις σε δημοπρασία

Με πρώην ιδιοκτήτη τον John Surtees! - Παγκόσμια Πρωταθλήτρια το 1965 - Την οδήγησαν Hailwood - Agostini
MV Agusta Bonhams 2026
Από τον

Θοδωρή Ξύδη

28/4/2026

Η κορυφαία των MotoGP της εποχής της έπιασε ένα ποσό που έκανε τους ειδικούς εκτιμητές να μοιάζουν με ερασιτέχνες στον τελευταίο χτύπο του σφυριού στη δημοπρασία που διοργάνωσε ο οίκος Bohnams.

Σπάνια βλέπει κανείς εργοστασιακή αγωνιστική MV Agusta να προσφέρεται σε δημοπρασία, αφού όσες έχουν απομείνει είτε βρίσκονται σε κάποιο μουσείο, είτε σε κάποια ιδιωτική συλλογή. Η προσφορά είναι εξαιρετικά σπάνια λοιπόν και η ζήτηση τεράστια, όμως ακόμη και αυτό δεν προϊδέασε κανένα για το ποσό που χρειάστηκε τελικά να δοθεί για να αλλάξει χέρια η 500άρα αγωνιστική Agusta του 1965, για την οποία σας μιλήσαμε πριν από δύο περίπου μήνες.

Πρόκειται για τη μοτοσυκλέτα με την οποία ο Hailwood κέρδισε το τελευταίο από τα τέσσερα σερί πρωταθλήματα για την Agusta στην κορυφαία κατηγορία πριν αποχωρήσει για τη Honda, αφήνοντας το No.1 στους αναβάτες των Ιταλών στον ομόσταυλό του και ανερχόμενο τότε Agostini, τον οποίο και άφησε εκείνη τη χρονιά στη δεύτερη θέση της παγκόσμιας κατάταξης.

Η γνήσια εργοστασιακή μοτοσυκλέτα αγοράστηκε από τον Surtees τη 10ετία του 1980 όταν πωλήθηκαν τα υπάρχοντα του αγωνιστικού τμήματος της MV Agusta και ο μέχρι πρότινος ιδιοκτήτης της την έκανε δικιά του το 2005 απευθείας από τον Βρετανό θρύλο.

Τα εξαρτήματα της μοτοσυκλέτας που κατάφερε να αποσπάσει το ποσό του 1.115.594 ευρώ -το μεγαλύτερο που έχει δοθεί ποτέ για MV Agusta- έχουν άγνωστο αγωνιστικό ιστορικό, ενώ πιστεύεται ότι με αυτή αγωνίστηκε το 1965 τόσο ο Ago όσο και ο Hailwood, ενώ ως σύνολο είναι σύμφωνο με τις προδιαγραφές που χρησιμοποιούσε η εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta στα μέσα της δεκαετίας του 1960. 

Αν και είχε αποχωρίσει τέσσερα χρόνια πριν από την ομάδα ο Surtees την αγόρασε γιατί, όπως έγραψε και σε σχετική επιστολή του προς τον άνθρωπο που την αγόρασε από αυτόν πρόκειται για "...μια εξέλιξη του ίδιου τύπου μηχανής που οδηγούσα μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1960." Η συγκεκριμένη μάλιστα ήταν και η μοναδική που κράτησε το εργοστάσιο ως ολοκληρωμένη μοτοσυκλέτα από τις 4κύλινδρες εκείνης της εποχής και έπειτα πούλησε, εκτός από εκείνες που κατέληξαν στο μουσείο της Agusta, το οποίο και πιστοποίησε τη γνησιότητά της.

MV Agusta Bonhams 2026

Η μοτοσυκλέτα πέρασε από σχολαστική ανακατασκευή διατηρώντας τη συντριπτική πλειοψηφία των γνήσιων εξαρτημάτων της, εκτός από το κάλυμμα της σέλας που αντικαταστάθηκε και τα δύο αμορτισέρ που είναι αντιγραφές των αυθεντικών. Ξεχωρίζει επίσης από το τετραγωνικής διατομής ψαλίδι, το οποίο ήταν μία από τις τελευταίες αναβαθμίσεις που έκανε η MV Agusta σε αυτή τη μηχανή -το προηγούμενο ήταν οβάλ.

Στην επιστολή ο Surtees αναφέρει επίσης πως όλες οι λεπτομέρειες, όπως οι πλήμνες, οι ακτίνες, οι ζάντες, μαζί με την υπόλοιπη μοτοσικλέτα, είναι όλα πρωτότυπα.

Η μοτοσυκλέτα χρησιμοποιήθηκε από τον μοναδικό στην ιστορία Παγκόσμιο Πρωταθλητή MotoGP που έχει καταφέρει να κερδίσει και τον αντίστοιχο τίτλο στη Formula 1 σε επιδείξεις σε όλη την Ευρώπη και στη Νέα Ζηλανδία, και ότι την οδήγησε τελευταία φορά στη συνάντηση Spa Francorchamps Revival το 2006. Δεν θα πρέπει επίσης να συγχέεται με τις ρέπλικες που έφτιαξε ο Surtees έπειτα και από τη σχετική άδεια που του παραχώρησε η MV Agusta. Η μοτοσυκλέτα είναι λειτουργική αλλά θα χρειαστεί εκ νέου συντήρηση για να οδηγηθεί καθώς έμεινε ανενεργή για μεγάλη χρονική περίοδο. 

Σε κάθε περίπτωση το ποσό που έπιασε στη δημοπρασία η 4κύλινδρη Agusta δικαιώνει το προσωνύμιό "Ferrari των μοτοσυκλετών" που έχει κερδίσει από το κοινό, όχι μόνο για τα 37 Παγκόσμια Πρωταθλήματα που έχει κατακτήσει. Το κοινό πάθος που είχαν οι Domenico Agusta και Enzo Ferrari για τους αγώνες αλλά και το γεγονός ότι κατασκεύαζαν μοντέλα για τον δρόμο ώστε να τα πουλήσουν για να χρηματοδοτήσουν τα αγωνιστικά τους όνειρα ήταν ίσως το κύριο από τα συστατικά που συντέλεσαν στο χτίσιμο του μύθου της MV Agusta και την έφεραν στη συνείδηση του κοινού στο ίδιο επίπεδο με την συμπατριώτισσα της Ferrari για τα αγωνιστικά της οποίας ξοδεύονται αστρονομικά ποσά στις δημοπρασίες.