Τα χρέη της Norton στους πιστωτές της!

Από τον

Πάνο Καραβοκύρη

1/4/2020

Όσο ξεδιπλώνεται το κουβάρι της υπόθεσης με την χρεωκοπία της Norton, τόσο περισσότερα “άπλυτα” βγαίνουν στη φόρα και όπως αποδεικνύεται η ιστορία έχει πολύ ζουμί ακόμη. Πρόσφατα το SuperBike Magazine δημοσίευσε μια ανάλυση της εταιρείας που έχει αναλάβει τη διαχείριση της Norton με στόχο την πώλησή της, Binder Dijker Otte (BDO), όπου αναφέρονται λεπτομερώς όλα τα χρέη της αγγλικής εταιρείας μοτοσυκλετών αλλά και σε ποιους τα οφείλει!

Οι πιστωτές της Norton, έχουν χωριστεί σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: Οι Ασφαλισμένοι (αυτοί που θα πάρουν σίγουρα τα χρήματά τους), οι Προνομιούχοι και οι Ανασφάλιστοι. Στην πρώτη κατηγορία υπάγονται οι τράπεζες που χορήγησαν δάνεια στην βρετανική εταιρεία, ενώ στη δεύτερη ανήκουν –όπως και στις περισσότερες περιπτώσεις- οι υπάλληλοι της Norton (ανέρχονταν στους 64 όταν η BDO ορίστηκε ως διαχειριστής της, όμως τώρα έχουν μειωθεί στους 58 με έξι υπαλλήλους να έχουν παραιτηθεί). Ανασφάλιστοι θεωρούνται στη προκείμενη περίπτωση οι αναβάτες που έχουν δώσει προκαταβολή για την αγορά μιας Norton μοτοσυκλέτας, οι συνεργάτες της αγγλικής φίρμας και το HMRC (Her Majesty’s Revenue and Customs), που είναι η υπεύθυνη υπηρεσία για τα έσοδα και τελωνεία της Βρετανίας.

Σε ό,τι αφορά τα συνολικά χρέη των εταιρειών του Stuart Garner, η ανάλυση της BDO αναφέρει πως ανέρχονται στα 31.986.674,26 ευρώ. Συγκεκριμένα, τα χρέη των εταιρειών του Garner στους Ασφαλισμένους πιστωτές – στη προκείμενη περίπτωση είναι μόνο η τράπεζα Metro, η οποία μάλιστα ήταν αυτή που έθεσε ως διαχειριστή την BDΟ – ανέρχονται στα €8.021.463,74. Από αυτά, τα 4,55 εκατομμύρια είναι οφειλές της Norton Motorcycles UK Ltd, ενώ τα υπόλοιπα 3,46 είναι χρέη της Donington Hall Estates Ltd και είναι τα μοναδικά χρήματα που θα επιστραφούν σίγουρα.

Τώρα, σχετικά με τα χρέη στους Προνομιούχους πιστωτές, δηλαδή τους 58 υπαλλήλους όπως αναφέραμε και πιο πάνω, ανέρχονται στις μόλις €52.348,23, τα οποία προκύπτουν απ’ τις €902,56 που αναλογούν σε κάθε εργαζόμενο για την καθυστέρηση κατάθεσης της μισθοδοσίας του.

Στην τρίτη και τελευταία κατηγορία, τους Ανασφάλιστους πιστωτές, οι οφειλές του Garner φτάνουν τα 8.010.181,80 εκατομμύρια ευρώ με τα 3.723.042,24 από αυτά να ανήκουν στους 466 αναβάτες που έχουν δώσει προκαταβολή για την αγορά μιας Norton μοτοσυκλέτας. Επιπλέον τα χρέη του Garner στο HMRC αγγίζουν τις €784.204,70 και με βάση τα λεγόμενα της BDO ούτε αυτά πρόκειται να αποπληρωθούν. Από τη στιγμή που οι εταιρείες του Garner τέθηκαν υπό καθεστώς διαχείρισης, οι καταθέσεις τους στην τράπεζα δεν ξεπερνούσαν τις €338.458,39 και αυτά τα χρήματα θα πάνε στον μοναδικό Ασφαλισμένο πιστωτή, τη Metro. Συγκεκριμένα αυτό που αναφέρεται στην ανάλυση της BDO είναι: “Αυτά τα χρήματα δεν περιλαμβάνονταν σε ξεχωριστό τραπεζικό λογαριασμό και συνεπώς δεν θα επιστραφούν σε όσους τα κατέθεσαν”

Ανάμεσα στη λίστα των Ανασφάλιστων Πιστωτών, αποδείχτηκε ότι βρίσκεται και ο John McGuiness, ο οποίος όπως φαίνεται δεν πληρώθηκε βάσει συμβολαίου για τη συμμετοχή στους Road Racing αγώνες ως εργοστασιακός αναβάτης της εταιρείας.

https://bit.ly/MOTO_679

Από τον

Παύλο Καρατζά

22/4/2026

Οι καταγγελίες των κατοίκων που μένουν κοντά σε πίστες είναι συχνό φαινόμενο, όμως στο Κάνσας των Ηνωμένων Πολιτειών θεσπίστηκε νόμος για την προστασία των χώρων μηχανοκίνητου αθλητισμού.

Η Πολιτεία του Κάνσας λοιπόν θέσπισε νόμο με στόχο να διασφαλίσει το μέλλον των πιστών της από αστικές αγωγές σχετικά με τον θόρυβο και την κυκλοφορία, υπό την προϋπόθεση ότι η πίστα υπήρχε πριν μείνουν εκεί οι γείτονες.

Στην ουσία, το επιχείρημα είναι ότι αν επιλέξεις να αγοράσεις ή να χτίσεις δίπλα σε μια υπάρχουσα πίστα, δεν μπορείς στη συνέχεια να αλλάξεις γνώμη και να παραπονεθείς για τον θόρυβο που κάνει αφότου μετακομίσεις.

Οι καταγγελίες των ανθρώπων που μένουν κοντά σε μία πίστα δεν είναι βέβαια αποκλειστικά αμερικανικό ζήτημα και με την κίνηση αυτή στο Κάνσας αποκλείονται οι αξιώσεις όσων μετακόμισαν σε ακτίνα πέντε μιλίων μετά την ύπαρξη μιας πίστας.

Ωστόσο, υπάρχουν περιορισμοί στο νομοσχέδιο, όπως το ότι η προστασία δεν ισχύει αν διαπιστωθεί ότι μια πίστα έχει παραβιάσει τους όρους λειτουργίας της – για παράδειγμα, λειτουργώντας εκτός των επιτρεπόμενων ωρών ή αν δεν έχει φιλοξενήσει αγώνα τα τέσσερα χρόνια πριν από την κατασκευή των γειτονικών ακινήτων.

Ακόμη και μερικές από τις πιο γνωστές πίστες της Αμερικής δεν γλιτώνουν. Η Laguna Seca αντιμετωπίζει συνεχείς διαμάχες με τους κατοίκους της περιοχής λόγω του θορύβου. Νομοθεσίες όπως αυτή δεν διαφυλάσσουν απλώς την κληρονομιά των αγώνων, αλλά αναγνωρίζουν και την οικονομική αξία που προσφέρουν αυτές οι εγκαταστάσεις μέσω της απασχόλησης, του τουρισμού και των εκδηλώσεων.