Τελείωσε στην Γερμανία: Η Dainese δικαιώθηκε έναντι της Alpinestars!

Συνεχίζεται η δικαστική διαμάχη
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

10/2/2019

Ο μεγάλος δικαστικός αγώνας που η Dainese έχει χρόνια τώρα ανοίξει έναντι της Alpinestars, κατηγορώντας την πως παραβίασε δική της πατέντα στην κατασκευή αερόσακων για την προστασία του αναβάτη, μόλις ολοκληρώθηκε σε ένα μεγάλο εχθρικό μέτωπο, αυτό της Γερμανίας. Το ανώτατο δικαστικό όργανο στο Μόναχο, κατέληξε πως η Alpinestars πράγματι παραβίασε πατέντα της Dainese καθώς τα Tech-Air κρύβουν τεχνολογία που η δεύτερη έχει αναπτύξει για το D-Air. Η διαμάχη αυτή δεν είναι καινούρια, διαρκεί πολλά χρόνια τώρα κι αυτή δεν είναι η πρώτη νίκη της Dainese στην Γερμανία. Πριν από δύο χρόνια είχε επίσης κερδίσει μία δικαστική μάχη, με την Alpinestars να διαλέγει να συνεχίσει στο ανώτατο δικαστήριο, όπου τώρα, δύο χρόνια μετά, έχασε ολοκληρωτικά την μάχη. Η αγορά της Γερμανίας είναι εξαιρετικά σημαντική για τον δικαστικό αυτό αγώνα, καθώς τα μοτοσυκλετιστικά μπουφάν με αερόσακο γνωρίζουν εκεί τεράστια απήχηση. Η διαμάχη των δύο εταιριών δεν σταματά εδώ, αλλά συνεχίζει στις υπόλοιπες χώρες, ενώ υπάρχει περίπτωση και στην Γερμανία η Alpinestars να ζητήσει έφεση, χωρίς όμως ιδιαίτερες πιθανότητες για κάποια ανατροπή. Αρχικά η Dainese θέλησε να κυνηγήσει την Alpinestars σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, ωστόσο αυτό δεν θα της έφερνε άμεσα το αποτέλεσμα που ήθελε, την ακύρωση δηλαδή της εμπορικής διάθεσης του Tech-Air πράγμα που θα επιτύχει, όπως όλα δείχνουν, από χώρα σε χώρα.

Τι σημαίνει αυτό για εμάς, τους απλούς αναβάτες;

Μία τέτοια κυριαρχία μειώνει τον ανταγωνισμό και ο μειωμένος ανταγωνισμός μειώνει με την σειρά του τις πιθανότητες για καλύτερη τιμή στον τελικό ανταγωνιστή. Αυτός είναι ο γενικός κανόνας που ισχύει για κάθε αγαθό, ωστόσο στην πολύ συγκεκριμένη αυτή περίπτωση δεν θα πρέπει να μας απασχολεί κάτι τέτοιο. Κι αυτό γιατί καιρό τώρα, η Dainese έχει ήδη αδειοδοτήσει τρίτους κατασκευαστές με την τεχνολογία του D-Air και μάλιστα με λογικό κόστος, ώστε να κατασκευάζουν μπουφάν με τον δικό της αερόσακο και φθηνότερη συνολική τιμή. Η Dainese λοιπόν δεν θέλει να γίνει εκείνη η μόνη εταιρία στον κόσμο με αερόσακο σε ένα μπουφάν που δεν συνδέεται με την μοτοσυκλέτα σου αλλά ξέρει εκείνο πότε πρέπει να ενεργοποιηθεί, κι όταν τελικά συμβεί αυτό, τότε φουσκώνει ταχύτητα και προσφέρει πραγματικό αποτέλεσμα. Πρακτικά αυτός είναι και ο λόγος της διαμάχης με την Alpinestars καθώς το D-Air έχει κατακλύσει τα MotoGP με βάση την αποτελεσματικότητα του να μην ενεργοποιείται παρά μόνο όταν πρέπει. Κι όταν ενεργοποιείται προστατεύει αληθινά, σε ελάχιστο χρόνο. Κι αν δουλεύει στα MotoGP, τότε αυτό το καθιστά πρωτοποριακό από κάθε άποψη. Αναβάτες βέβαια είχε και η Alpinestars, ωστόσο αυτό σύμφωνα με την Dainese συνέβαινε διότι είχε παραβιάσει την δική της τεχνολογία.

Οι αερόσακοι στα μπουφάν δεν είναι καινούριο πράγμα, υπάρχουν πάνω από είκοσι χρόνια ως πεδίο έρευνας και τουλάχιστον δεκαπέντε ως προϊόν που μπορεί ο καθένας να αγοράσει. Τότε όμως, αφορούσαν μία αμπούλα διοξειδίου που η ασφάλειά της συνδεόταν με την μοτοσυκλέτα με φυσικό τρόπο, απαιτώντας από τον αναβάτη να ασφαλιστεί πριν ξεκινήσει, και φυσικά να μην ξεχαστεί όταν κατεβαίνει από την σέλα. Οι ακούσιες λοιπόν ενεργοποιήσεις ήταν πάρα πολλές, όπως μπορεί κανείς να φανταστεί, κάτι που μεταφράζεται σε κόστος. Μεγάλη διάδοση είχαν, κι εξακολουθούν να έχουν και τα αντίστοιχα γιλέκα, που φοριούνται πάνω από κάθε μπουφάν και δουλεύουν με τον παραπάνω τρόπο. Εισάγοντας ένα απαραίτητο μήκος σύρματος από την μοτοσυκλέτα ως την αμπούλα του μπουφάν, μαζί με ένα περιθώριο ώστε να αποφεύγονται οι ακούσιες ενεργοποιήσεις, καταλήγεις με έναν αερόσακο που έχει μεγάλες πιθανότητες να μην ανοίξει σε μία πτώση που σέρνεσαι μαζί, ή κάτω από την μοτοσυκλέτα κι αν τον φοράς, πραγματικά θα ήθελες να ανοίξει εκείνη την στιγμή. Όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα προβλήματα, όπως την απίστευτη ταχύτητα ενεργοποίησης που έχουμε δει από κοντά, ήρθε να καλύψει η «πολιτική» διάθεση στου D-Air, που εξελίχθηκε μέσα από τους πιο απαιτητικούς αγώνες του κόσμου.

Η πατέντα με αριθμό EP2412257B1 που ξεκίνησε την διαμάχη αφορά το υλικό του αερόσακου, τον τρόπο τοποθέτησης στο μπουφάν και το σχήμα του. Κατατέθηκε τον Δεκέμβριο του 2009 κι έχει δημοσιευθεί σε ισχύ από τον Μάιο του 2014. Ένα χρόνο μετά οι δύο εταιρίες βρέθηκαν για πρώτη φορά αντιμέτωπες στα δικαστήρια. Η πατέντα έχει παγκόσμια ισχύ και θα λήξει στις 04-12-2029, αν δεν ανανεωθεί.

Το μέλλον για την προστασία του αναβάτη βρίσκεται κι εδώ, στους αερόσακους. Μπορεί αυτή την στιγμή το κοινό, και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, να το θεωρεί μία ανώφελη πολυτέλεια, πως είναι καλό μονάχα για ταξίδια την στιγμή που ισχύει το αντίθετο, ή πως απλά θέλουν να του πουλήσουν ένα ακριβότερο μπουφάν, όμως στο μέλλον αυτή η νοοτροπία θα αλλάξει. Κυρίως γιατί συνδέεται άμεσα με την οικονομική στενότητα - αν δεν μπορείς να το αγοράσεις είναι εύκολο να το κοροϊδέψεις και να το υποτιμήσεις ώστε να μην αισθάνεσαι πως στερείσαι... Την ίδια στιγμή που στο παράλληλο σύμπαν θα ήθελες να είσαι ο πρώτος που δείχνει τα λαμπάκια στους φίλους του, ή που θα ήθελε να μπαίνει σε μία καφετέρια και θα συγκεντρώνει τα βλέμματα στο μπράτσο…

Φυσικά, όποιος έχει τραυματιστεί ενώ φορούσε μπουφάν, κράνος κι όλα τα απαραίτητα, δεν χρειάζεται τίποτα για να πειστεί πως η ασφάλεια δεν έχει ποτέ ανώτατο όριο, φτάνει όμως να μην εναντιώνεται στην ευελιξία και την ελευθερία κινήσεων και φυσικά να μην του στοιχίζει πολύ ακριβά. Οι αερόσακοι μόλις τώρα αρχίζουν να το υπόσχονται αυτό και είναι κάτι που μπορεί να ακούγεται απλό, αλλά για να φτάσουμε ως εδώ υπήρξε τεράστιο κόστος έρευνας και εξέλιξης, σε ένα στάδιο που διήρκεσε χρόνια. Για αυτό και η Dainese δεν πρόκειται να το αφήσει έτσι...

Η Alpinestars με την σειρά της αρνείται πως έχει καταπατήσει πατέντες, αλλά επιπρόσθετα πως ήταν η ίδια, η πρώτη που μπήκε στα MotoGP, κάτι που η Dainese επίσης δεν δέχεται. Σε κάθε περίπτωση το πρώτος δεν έχει σημασία, η διένεξη υπάρχει για το υλικό, τον τρόπο τοποθέτησης και λειτουργίας κι έχει ξεκινήσει σχεδόν μία πενταετία στο παρελθόν, με την BMW να βρίσκεται τότε στην μέση.

Η Dainese ήρθε σε συμφωνία με την BMW για την από κοινού διάθεση της τεχνολογίας D-Air, καθώς αναγνώριζε το μέγεθος της αγοράς παρόλο που ως Ιταλική εταιρία μπορούσε να έχει κοντινότερους συνεργάτες, αν το ήθελε. Αυτό μας πηγαίνει στην αρχή του άρθρου για την σπουδαιότητα της Γερμανικής αγοράς. Κάπου στην μέση όμως οι δύο εταιρίες χώρισαν του δρόμους τους. Η Dainese, που είχε και το προϊόν, συνεργάστηκε τελικά με την Ducati, βγάζοντας την έκδοση D-Air της Ducati Multistrada. Η BMW έμεινε στην μέση ενός project που είχε τοποθετήσει στον προγραμματισμό της, ένα κοινό που κάλεσε την Alpinestars να το καλύψει. Άγνωστο πώς εξελίχθηκαν από εκεί τα πράγματα, αλλά αφήσαμε μικρά κενά στην ιστορία και ο καθένας μπορεί να τα ενώσει μόνος του, αυτό που βγήκε από την συνεργασία της BMW με την Alpinestars ως προϊόν της δεύτερης, κατέληξε στα δικαστήρια…

Αυτή την στιγμή το Tech-Air πρέπει να σταματήσει να πωλείται στην Γερμανία, να αποσυρθεί από όσους το έχουν αγοράσει, και να δοθούν αποζημιώσεις στην Dainese με βάθος στο 2015. Ο πόλεμος μεταξύ τους συνεχίζει τώρα σε άλλα μέτωπα, στην Ιταλία, την Αγγλία και την Γαλλία, ωστόσο η μεγαλύτερη μάχη από όλες έχει μόλις τελειώσει…  

 

Ετικέτες

Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες

Με παρακαταθήκη μία από τις μεγαλύτερες χωμάτινες διαδρομές μοτοσυκλέτας
Πέθανε ο Sam Correro, δημιουργός του Trans-America Trail - Μεγάλο δώρο στις Adventure μοτοσυκλέτες!
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

12/3/2026

Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το Trans-America Trail και ενέπνευσε γενιές αναβατών να διασχίσουν τις ΗΠΑ εκτός δρόμου, έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω του μια διαδρομή θρύλο και μια φιλοσοφία εξερεύνησης που άλλαξε την adventure μοτοσυκλέτα.

Ο κόσμος της adventure μοτοσυκλέτας αποχαιρετά έναν πραγματικό πρωτοπόρο. Ο Sam Correro, ο άνθρωπος που δημιούργησε το θρυλικό Trans-America Trail (TAT), πέθανε αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Δεν ήταν μόνο η προσωπική του αγάπη για την περιπέτεια που τον έκανε θρύλο, αλλά το όραμα που είχε σε μια εποχή όπου κανείς δεν φανταζόταν κάτι παρόμοιο.

Sam Correro

Το Trans-America Trail είναι σήμερα μια από τις πιο γνωστές adventure διαδρομές στον κόσμο. Πρόκειται για μια τεράστια χωμάτινη διαδρομή που επιτρέπει σε αναβάτες να διασχίσουν τις Ηνωμένες Πολιτείες σχεδόν αποκλειστικά από χωματόδρομους και αγροτικές διαδρομές. Αυτό που κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακή την ιστορία είναι ότι όταν ξεκίνησε το project, ο Correro δεν είχε καμία ομάδα υποστήριξης, καμία χρηματοδότηση και φυσικά καμία από τις σύγχρονες τεχνολογίες πλοήγησης που θεωρούμε σήμερα δεδομένες.

Από ένα προσωπικό όνειρο σε μια διαδρομή που διασχίζει μια ήπειρο

To μακρινό 1984 ο Correro εργαζόταν ως φαρμακοποιός στο Tennessee, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του απολάμβανε να οδηγεί dual-sport μοτοσυκλέτες. Η ιδέα του ήταν αρχικά απλή, να ανακαλύψει χωμάτινες διαδρομές που θα συνέδεαν διαφορετικές πολιτείες των ΗΠΑ, ώστε να μπορεί να ταξιδεύει εκτός ασφάλτου μεγάλες αποστάσεις.

Σύντομα όμως κατάλαβε ότι η δυναμική άρχισε να μεγαλώνει. Από μια σειρά διαδρομών μεταξύ πολιτειών εξελίχθηκε σε ένα φιλόδοξο σχέδιο που θα διέσχιζε ολόκληρη τη χώρα. Η διαδρομή ξεκινούσε από την πατρίδα του στο Tennessee και κατέληγε στο Oregon, καλύπτοντας περίπου 6.000 με 8.000 χιλιόμετρα.

Το εντυπωσιακό είναι ο τρόπος με τον οποίο δημιουργήθηκε. Ο Correro χρησιμοποίησε απλούς χάρτες με χειρόγραφες σημειώσεις αφιερώνοντας τα Σαββατοκύριακα του στην εξερεύνηση δρόμων, μονοπατιών και χωματόδρομων με τη μοτοσυκλέτα του. Με τον καιρό, το δίκτυο των ενωμένων διαδρομών μεγάλωσε τόσο πολύ ώστε το Trans-America Trail επεκτάθηκε από την δυτική ακτή έως την ανατολική, ενώνοντας τον Ατλαντικό με τον Ειρηνικό Ωκεανό.

Ένα άθλος της εποχή του

Sam Correro

Σήμερα, με GPS, δορυφορικούς χάρτες, αυτόματα καταγραφικά και εφαρμογές πλοήγησης, η χαρτογράφηση μιας τέτοιας διαδρομής συνεχίζει να μη μοιάζει με εύκολο εγχείρημα, κάνοντας την υλοποίηση του μέσα στη δεκαετία του 1980 να δείχνει κάτι σχεδόν αδιανόητο, ένας πραγματικός άθλος.

Ο Correro κατέγραφε τις διαδρομές που ανακάλυπτε σε χάρτες που σχεδίαζε ο ίδιος. Αργότερα δημιούργησε αρχεία GPS και τα διέθετε μέσω της ιστοσελίδας του, μια αρκετά πρωτοποριακή ιδέα για την εποχή. Οι αναβάτες μπορούσαν έτσι να αγοράσουν τις διαδρομές και να ζήσουν τη δική τους περιπέτεια πάνω στο Trans-America Trail.

Με τα χρόνια η προσπάθεια απέκτησε περισσότερη υποστήριξη και αναγνώριση, όμως όσοι τον γνώριζαν λένε ότι αυτό δεν ήταν ποτέ ο βασικός του στόχος. Για τον Correro η ουσία βρισκόταν στην εξερεύνηση και στη χαρά της ανακάλυψης νέων διαδρομών και τόπων.

Ο άνθρωπος που οδήγησε κάθε μίλι της διαδρομής

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της φιλοσοφίας του ήταν ότι ο ίδιος οδηγούσε προσωπικά κάθε κομμάτι της διαδρομής. Δεν βασιζόταν σε πληροφορίες τρίτων ούτε σε χάρτες. Αν ένας δρόμος εμφανιζόταν στον χάρτη, ο Correro πήγαινε εκεί και τον κατέγραφε, οδηγώντας τον ο ίδιος.

Και δεν σταμάτησε ποτέ να ενημερώνει το Trans-America Trail. Όταν ένας δρόμος έκλεινε ή άλλαζε, έβγαινε ξανά στο πεδίο για να βρει μια νέα σύνδεση. Αυτή η συνεχής ανανέωση ήταν που κράτησε τη διαδρομή ζωντανή για δεκαετίες.

Ο Correro αποσύρθηκε από το project μόλις στα 86 του χρόνια, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή. Μέχρι τότε παρέμενε ενεργός και αφοσιωμένος στην ενημέρωση των διαδρομών που δημιούργησε.

Sam Correro

Μια κληρονομιά που συνεχίζει να εμπνέει

Σήμερα το Trans-America Trail αποτελεί σημείο αναφοράς για την adventure μοτοσυκλέτα. Χιλιάδες αναβάτες από όλο τον κόσμο ταξιδεύουν κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες για να το διασχίσουν.

Η επιτυχία του ενέπνευσε και άλλες παρόμοιες καταγραφές, όπως τo Backcountry Discovery Routes (BDR) και το πιο γνωστό σε εμάς Trans-Euro Trail (ΤΕΤ), το οποίο διασχίζει σχεδόν όλη τη Γηραιά Ήπειρο στηριζόμενο στην προσφορά εθελοντών ανά κράτος. Όλα αυτά ακολουθούν μια αντίστοιχη φιλοσοφία με αυτή που προώθησε από τα 80’s ο Correro, μεγάλες off-road διαδρομές που αποκαλύπτουν την άγρια πλευρά μιας χώρας.