Toprak Razgatlioglu: Ρέπλικα WSBK Yamaha R1 διατίθεται έναντι 70.000 ευρώ
Πρόκειται για μία από τις συνολικά 21 μοτοσυκλέτες που υπάρχουν
Από τον
Παύλο Καρατζά
20/1/2026
Ο Βρετανός dealer της Yamaha, Crescent Motorcycles διαθέτει προς πώληση μία από τις 21 ρέπλικες WorldSBK Yamaha R1 έναντι 70.000 ευρώ, με πολλά καλούδια και την υπογραφή του Toprak.
Σαμπάνιες πρέπει να άνοιξε η αντιπροσωπεία με την επιστροφή του Toprak στους κόλπους της Yamaha καθώς έχει πλέον την ευκαιρία να διαθέσει τα στοκ χρώματα του ΄21. Με τον παγκόσμιο πρωταθλητή να είναι στην BMW και μάλιστα να κερδίζει τα WSBK, η διάθεση αυτών των χρωματισμών δεν ήταν εύκολη υπόθεση. Δεν μπορούν λοιπόν να περιμένουν ούτε τον πρώτο αγώνα με την Yamaha στα MotoGP και ξεκινούν ήδη την διάθεσή των αγωνιστικών ρέπλικα!
Οι οπαδοί του World Superbike που διαθέτουν 70.000 ευρώ έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν μία Yamaha R1, καθώς η Crescent Motorcycles διαθέτει προς πώληση μία ρέπλικα του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος 2021, όπου ο Toprak Razgatlioglu κέρδισε τον πρώτο του τίτλο, ενώ η Yamaha εξασφάλισε το πρώτο της πρωτάθλημα κατασκευαστών μετά από το 2009.
Κάθε αντίγραφο κατασκευάστηκε από την Crescent’s Racing Pro Shop στο Verwood του Dorset, με την αντιπροσωπεία να είναι υπεύθυνη για τη λειτουργία της επίσημης Yamaha WSBK.
Η R1 είναι έτοιμη για πίστα, αποδίδει 205 ίππους στον πίσω τροχό – 20 ίππους περισσότερους την βασική έκδοση – χάρη σε μια σειρά βελτιώσεων, όπως μια εξάτμιση Akrapovič προδιαγραφών WSBK αλλά και ECU GYTR (Genuine Yamaha Technology Racing).
Η αύξηση της ισχύος συνδυάζεται με μια ακόμη πιο εντυπωσιακή μείωση βάρους κατά 26 κιλά, με αποτέλεσμα το δηλωμένο βάρος της μοτοσυκλέτας με υγρά να είναι μόλις 175 κιλά.
Το πλαίσιο έχει παραμείνει το ίδιο, όμως το υποπλαίσιο και το ψαλίδι έχουν αντικατασταθεί. Τα καλάμια Öhlins FGRT 219 συνδυάζονται με ένα πίσω αμορτισέρ TTX, ενώ το αμορτισέρ τιμονιού προέρχεται επίσης από την σουηδική εταιρεία. Η μοτοσυκλέτα φέρει αντλία φρένου Brembo Corsa Corta που λειτουργεί σε συνδυασμό με δαγκάνες Brembo GP4-RX, οι οποίες είναι ακόμη πιο αποτελεσματικές χάρη σε ένα ελαφρύ σετ τροχών Marchesini M7RS.
Κάθε μοτοσυκλέτα φέρει μοναδικό σήμα περιορισμένης έκδοσης, αναγνωριστικό κατασκευής και πιστοποιητικό σε κορνίζα υπογεγραμμένο από τον Toprak και τον διευθυντή της ομάδας Paul Denning.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: