Τρία νέα ρεκόρ με Royal Enfield

Από την ομάδα stunt Janbaz Daredevil Motorcyle Team της BSF
OPEN
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

27/12/2022

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα νέα που έρχονται από την Ινδία είναι κάπως… παρατραβηγμένα. Υπάρχει μία πληθώρα από βίντεο και άρθρα που αν ψάξει κανείς θα δει πως οι Ινδοί δοκιμάζουν συχνά ακραία ακροβατικά με τις μοτοσυκλέτες τους. Δεν έχει περάσει άλλωστε πολύς καιρός από τότε που Ινδός “Youtuber” προσπάθησε να προσομοιώσει με την μοτοσυκλέτα του την ταινία Ghostrider, βάζοντας φωτιά στα λάστιχά του, έχοντας μαζί του και συνεπιβάτη. Και όλα αυτά χωρίς ούτε καν την ύπαρξη του στοιχειώδους προστατευτικού εξοπλισμού και φορώντας… σανδάλια!

Εδώ, δεν μιλάμε για κάποιον τύπο στο Youtube αλλά για την ριψοκίνδυνη μοτοσυκλετιστική ομάδα Janbaz της Ασφάλειας των Συνόρων (BSF), η οποία έχει καταφέρει αρκετά διαφορετικά ρεκόρ με Royal Enfield, ενώ έχει συχνή παρουσία στην παρέλαση που γίνεται κάθε χρόνο στις 26 Ιανουαρίου για την Ημέρα της Δημοκρατίας, από τότε που συγκροτήθηκε το 1990.

ALL_2

Τα τρία τελευταία αφορούν τη μεγαλύτερη διαδρομή που έχουν κάνει δύο άνθρωποι πάνω σε μία σκάλα 3,88 μέτρων τοποθετημένη πάνω σε μία Royal Enfield 350 κυβικών, την συνεχόμενη για πάνω από δύο ώρες οδήγηση ξαπλωμένος καλύπτοντας από 80 χιλιόμετρα και την οδήγηση σε όρθια θέση για πάνω από έξι ώρες καλύπτοντας πάνω από 175 χιλιόμετρα.

Το πρώτο έγινε στις 16 Δεκεμβρίου κατά τη διάρκεια των εορτασμών για το τέλος του Ινδο-Πακιστανικού πολέμου (Vijay Diwas) στην 25η Μονάδα της BSF στο χωριό Chhawla στο Νέο Δελχί από τον Επιθεωρητή της ομάδας Awadesh Kumar Singh και τον αρχηγό της Sudhakar. Οδήγησαν για 5 ώρες και 26 λεπτά κάνοντας 174,1 χιλιόμετρα.

Το δεύτερο – ίδια μέρα με το προηγούμενο – έγινε από τον Επιθεωρητή Vishwajeet Bhatia, μέλος της BSF Daredevil Motorcyle Team, καταφέρνοντας να καλύψει…ξαπλωμένος 70,2 χιλιόμετρα σε 2 ώρες και 6 λεπτά αδιάκοπης οδήγησης.

Για το τρίτο επιστρατεύτηκε η Επιθεωρητής Himanshu Sirohi, μέλος της γυναικείας ομάδας της BSF, μένοντας όρθια για 6 ώρες και 3 λεπτά πάνω στο ντεπόζιτο της μοτοσυκλέτας, χωρίς διακοπή, καλύπτοντας 178,6 χιλιόμετρα.

Και τα τρία ρεκόρ εισήχθησαν στο Limca Book of Records, το ινδικό βιβλίο που καταγράφει τα διάφορα ρεκόρ που γίνονται στην χώρα.

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.