Ένα από τα βασικά εργαλεία στην συντήρηση της μοτοσυκλέτας είναι το WD-40 που φέτος γιορτάζει τα 60α γενέθλιά του. Αναπτύχθηκε το 1953 από τον Norm Larsen, έναν χημικό από το Σαν Ντιέγκο στην Καλιφόρνια, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής της Rocket Chemical Company. Ο Larsen προσπαθούσε να δημιουργήσει μια φόρμουλα για την πρόληψη της διάβρωσης πυραύλους. Έφτασε σε μια επιτυχημένη φόρμουλα στην 40η προσπάθειά του -εξ ου και το όνομα! Μετά ο Larsen πούλησε το WD-40 και την Rocket Chemical για 20.000 δολάρια (χωρίς μελλοντικά δικαιώματα αφού ο ίδιος πίστευε ότι θα είναι πάντα σε θέση να εφεύρει κάτι καλύτερο!). Το WD-40 χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από την Convair για την προστασία του εξωτερικού φλοιού του διηπειρωτικού πυραύλου Atlas από την σκουριά και τη διάβρωση, και αργότερα βρέθηκε ότι έχει και πολλές άλλες χρήσεις. Το προϊόν διατέθηκε για πρώτη φορά σε καταστήματα του Σαν Ντιέγκο το 1958. Όπως και η σύνθεση της Coca Cola, έτσι και του WD-40 είναι ένα εμπορικό μυστικό, αλλά το βασικό συστατικό της αρχικής εφεύρεσης του Larsen ήταν... το ιχθυέλαιο!
Πατέντα Toyota για ηλεκτρικό σκούτερ με ανταλλάξιμες φιάλες υδρογόνου
Σημαντικό βήμα στην ανάπτυξη ηλεκτρικών οχημάτων με κυψέλες υδρογόνου
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
26/5/2026
Οι Ιάπωνες συνεχίζουν να επενδύουν επίμονα στο υδρογόνο ως εναλλακτικό καύσιμο για το μέλλον, έχοντας συστήσει κοινοπραξίες όπως η HySE, πάνω στην οποία η Kawasaki έχει δημιουργήσει την πρωτότυπη μοτοσυκλέτα Ninja H2 SX Hydrogen.
Σε αντίθεση με τη μοτοσυκλέτα της Kawasaki ωστόσο, η οποία καταναλώνει το υδρογόνο ως καύσιμο σε κινητήρα εσωτερικής καύσης, η πρόταση της Toyota στρέφεται σε μια διαφορετική λογική. Εδώ μιλάμε για ηλεκτρικό κινητήρα που τροφοδοτείται από κυψέλες υδρογόνου (fuel cell), δηλαδή χρησιμοποιεί το υδρογόνο για να παράγει ηλεκτρική ενέργεια και όχι απευθείας ως καύσιμη ύλη.
Στο σχέδιο της Toyota η φιάλη υδρογόνου αποθηκεύεται χαμηλά στο πάτωμα του σκούτερ, στη θέση 8 στο σχέδιο
Το πιο ενδιαφέρον για μας είναι το σχέδιο που κατοχύρωσε η Toyota, ένα σκούτερ. Η δε ευρεσιτεχνία της ιαπωνικής εταιρείας δεν αφορά σε καθαυτή την τεχνολογία κυψελών υδρογόνου, αλλά στο γεγονός πως προτείνει ένα σύστημα με ανταλλάξιμες φιάλες υδρογόνου.
Η λογική της Toyota στρέφεται σε ένα άλλο πρόβλημα του υδρογόνου, τις υποδομές, προσφέροντας ως λύση έτοιμες φιάλες με αέριο υδρογόνο αποθηκευμένο υπό υψηλή πίεση. Κατά την πατέντα της, ο ιδιοκτήτης του σκούτερ θα μπορεί στο μέλλον να ανεφοδιάζεται σε ελάχιστα δευτερόλεπτα απλώς ανταλλάσσοντας την άδεια φιάλη με μια γεμάτη.
Η θήκη της φιάλης υδρογόνου περιστρέφεται και αποκαλύπτει το ανοικτό της άκρο, από το οποίο αντικαθίσταται η φιάλη (#60 στο σχέδιο) με νέα
Ο μηχανισμός του σκούτερ που φιλοξενεί τις φιάλες υδρογόνου είναι απλούστατος, καθώς αποθηκεύονται σε μια θήκη που εδράζει σε σταθερή βάση στο ένα άκρο της και γύρω από το οποίο μπορεί να περιστραφεί αποκαλύπτοντας το άλλο άκρο, κάνοντας την όλη διαδικασία πολύ εύκολη και γρήγορη.
Η λύση αυτή προφανώς μοιάζει πιο βιώσιμη από το να περιμένουμε να στηθούν σταθμοί ανεφοδιασμού με υδρογόνο, κάτι που είναι αρκετά πιο δύσκολο να συμβεί συγκριτικά με μια σειρά μηχανημάτων με έτοιμες φιάλες που θα λειτουργεί περίπου στην ίδια λογική με τις ανταλλάξιμες μπαταρίες για ηλεκτρικά δίκυκλα, σχέδιο που έχει προτείνει και η Honda με τις μπαταρίες Power Pack e.
Η δε στενή σχέση της Toyota με τη Yamaha ενισχύει το όλο σχέδιο με μια επιπλέον πτυχή ρεαλισμού.