Yamaha MT-09 Tracer: Το κοσκίνισμα του τιμονιού και η απάντηση της εταιρίας

Θάνο Αμβρ. Φελούκα
Από τον

Θάνο Αμβρ. Φελούκα

2/10/2015

Τον περασμένο Απρίλιο, όταν δοκιμάσαμε το Yamaha MT-09 Tracer, ήρθαμε αντιμέτωποι μ' ένα πρόβλημα που μας παρουσιάστηκε αναπάντεχα. Ζήσαμε δηλαδή την στιγμή ακριβώς της δημιουργίας του. To τιμόνι του Tracer άρχισε να κουνά μετά τα 180Km/h, όταν λίγο πριν πήγαινε με άνεση στην τελική του, χωρίς κανένα πρόβλημα. Είχαμε γράψει τότε, στο τεύχος 546 - Μάιος 2015, ότι η μοτοσυκλέτα κουνούσε μετά τα 180Km/h, και μάλιστα σε ξεχωριστό BOX, με κόκκινο χρώμα για να ξεχωρίζει, και αυτή ήταν μία από τις πρώτες αναφορές σε ολόκληρο τον κόσμο, γι’ αυτό το θέμα. Από τότε έχουμε ξανά αναφερθεί στο κοσκίνισμα του Tracer, όπως έπραξαν αργότερα αι κάποιοι από τους ιδιοκτήτες του, όταν άρχισαν να γράφουν χιλιόμετρα, όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή – αρχή. Για να υπάρχει συγκεντρωμένο ολόκληρο το ιστορικό, με όσα διαπιστώσαμε εμείς, την επικοινωνία μας με την Yamaha και τις αναφορές ορισμένων ιδιοκτητών.

Το κόκκινο Tracer που δοκιμάσαμε στις αρχές του χρόνου, ήταν ένα από τα πρώτα που είχαν έρθει, με λιγότερα από χίλια χιλιόμετρα στο κοντέρ. Φορούσε Dunlop Sportsmart, αλλά την πρώτη έκδοσή τους, όχι τα Sportsmart II. Το περισσότερο που είδα στο κοντέρ, ήταν 224 κι αυτό σε κατηφόρα, γιατί αυτά τα χιλιόμετρα δεν έρχονται γρήγορα και χρειάζεσαι απόσταση. Στην περιοχή των διακοσίων είκοσι πήγα πολλές φορές, γιατί ήθελα να δω πώς τα πιάνει και πώς συμπεριφέρεται. Δεν κούνησε ποτέ. Μετά άρχισαν οι σούζες, χωρίς καμία από αυτές να ακολουθείται από απότομη προσγείωση, και αρκετές ακόμα φορές που το Tracer πήγε μέχρι τα 224-225. Αναφέρομαι στην ένδειξη του κοντέρ βέβαια, αφού η πραγματική ταχύτητα είναι πολύ μικρότερη, και η απόκλιση μεγαλώνει όσο ανεβαίνουν τα νούμερα στην ευμεγέθη οθόνη των οργάνων. Το Tracer δεν ξεπερνά τα 208Km/h λόγο κόφτη ταχύτητας. Συνολικά στο τέλος είχαμε ήδη περάσει δέκα μέρες με μεγάλες αποστάσεις, δικάβαλο ταξίδι, σούζες κτλ… Κανένα κούνημα ποτέ.

 

Μετά όμως ήρθε η ώρα των μετρήσεων!

Η διαδικασία των μετρήσεων αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δοκιμής του περιοδικού, όπως και η δυναμομέτρηση και το ζύγισμα, πρακτικές που – δυστυχώς για την διατήρηση του ανταγωνισμού- είμαστε οι μόνοι στην Ελλάδα που τις πραγματοποιούμε. Ξεκινήσαμε λοιπόν να μετράμε την επιτάχυνση από στάση με το Tracer και αμέσως μετά, τον ρυθμό επιβράδυνσης. Ολοκληρώσαμε το φρενάρισμα και αρχίσαμε την διαδικασία μέτρησης των ρεπρίζ, και εκεί παρουσιάστηκε το πρόβλημα για πρώτη φορά. Επιταχύνοντας δυνατά, το Tracer ξεκινούσε ένα έντονο κοσκίνισμα που δεν το έκανε προηγουμένως, ακόμα και όταν επιταχύναμε με τον ίδιο ρυθμό. Οπότε δεν ήταν η επιτάχυνση η αιτία του προβλήματος… Μετρήσαμε τις ρεπρίζ, όχι όμως χωρίς φόβο, καθώς έπρεπε να κρατάμε το γκάζι τέρμα ανοικτό, όσο το τιμόνι δεν ήταν καθόλου σταθερό… Και για επιβεβαίωση ότι δεν ευθυνόταν ο ρυθμός επιτάχυνσης, το Tracer συνέχισε το κοσκίνισμα, κάθε φορά που άγγιζε εκείνα τα χιλιόμετρα. Όσο συνέχιζε να γράφει χιλιόμετρα, το πρόβλημα εμφανιζόταν όλο και νωρίτερα. Για εμάς η διαφορά ήταν μεγάλη, ακριβώς γιατί νιώσαμε τη στιγμή που συνέβη, έχοντας και την σύγκριση άμεσα, έτσι όπως παρουσιάστηκε σε εμάς το πρόβλημα.

Επιστρέψαμε την μοτοσυκλέτα, επισημάναμε το πρόβλημα και περιμέναμε απάντηση για την αιτία που συνέβησαν τα παραπάνω.

Δέκα μέρες μετά όμως, κι ακόμα δεν υπάρχει πόρισμα. Και δεν υπάρχει πόρισμα, γιατί παρά την δοκιμή των ανθρώπων της Yamaha, το πρόβλημα δεν παρουσιάστηκε ξανά! Καθώς όμως είχε προηγηθεί και αλλαγή ελαστικών, θεωρήσαμε – από τη στιγμή που τίποτα άλλο δεν βρέθηκε – ότι ευθυνόντουσαν τα ελαστικά. Μια κατασκευαστική αστοχία στο ελαστικό, είναι πολύ πιθανό να εξηγεί το πρόβλημα, αλλά δεν υπάρχει τρόπος να επιβεβαιωθεί, παρά μόνο με την απαγωγή σε άτοπο. Από τη στιγμή που όλα είναι καλά, και μονάχα τα ελαστικά διαφέρουν, άρα έφταιγαν τα ελαστικά. Άλλωστε μόλις πριν λίγο καιρό, είχαν αναφερθεί κατασκευαστικά λάθη σε συγκεκριμένες παρτίδες Continental, που οδήγησαν μάλιστα την KTM να συζητά αλλαγή στην πρώτη τοποθέτηση. Δεν είχε άμεση σχέση με την περίπτωση του Tracer, απλά αυτό το περιστατικό αποδεικνύει ότι τέτοια πράγματα συμβαίνου, και ήταν μέρος της ειδησεογραφίας των ημερών… όλα τα στοιχεία εκείνη τη στιγμή συνηγορούσαν ότι ένα κατασκευαστικό λάθος του ελαστικού, είναι μια πιθανή εξήγηση.

 

Το θέμα είναι ότι μέχρι να μετρήσουμε φρένα, δεν είδαμε κανένα κοσκίνισμα στο τιμόνι και η μοτοσυκλέτα είχε γράψει τότε, άλλα χίλια χιλιόμετρα.

 

Με τον χρόνο να πιέζει για την έκδοση του τεύχους, δημοσιεύουμε την δοκιμή και γράφουμε σε ξεχωριστό μποξάκι, κατακόκκινο να φαίνεται, αυτό ακριβώς που είδαμε μέχρι εκείνη τη στιγμή.

 

Άλλες δέκα μέρες μετά, και σε επικοινωνία με την αντιπροσωπεία, μαθαίνουμε ότι τελικά εντόπισαν το πρόβλημα. Από ένα μικρό λάθος, εξέτασαν την πρώτη φορά διαφορετικό Tracer, από εκείνο που τους επιστρέψαμε. Το Tracer που είχαμε για δοκιμή, πήγε στην Κρήτη σε test ride και μετά από λίγο, άρχισε να κουνά από τα 100-120 ακόμα, πράγμα που οι υπεύθυνοι διαπίστωσαν αμέσως, και έβγαλαν κατευθείαν από την ομάδα των test rides, για λόγους ασφαλείας. Είχαν δύο κόκκινα Tracer για δοκιμή, και όταν επιστρέψαμε εμείς το ένα από αυτά επισημαίνοντας το πρόβλημα, εκ παραδρομής ελέγχθηκε διαφορετική μοτοσυκλέτα, που δεν το παρουσίαζε. Πιθανότατα γιατί δεν είχε κάνει όσα εμείς είχαμε υποβάλει την δίδυμη αδερφή της, κάνοντας το πρόβλημα να βγει γρηγορότερα στην επιφάνεια… Στην εξέταση της αντιπροσωπίας, διαπιστώθηκε ότι το ρουλεμάν του λαιμού χρειαζόταν ρύθμιση, και πράγματι αμέσως μετά από αυτό, η μοτοσυκλέτα που σε εμάς ξεκίνησε το κοσκίνισμα έπειτα από δυνατό φρενάρισμα, ήταν και πάλι σταθερή. Και παρέμεινε σταθερή, έπειτα από αρκετά απότομα φρεναρίσματα, όπως ζητήσαμε από την Yamaha να την υποβάλλει… Άλλωστε το συγκεκριμένο Tracer συνέχισε τα test rides και αφού έγραψε και άλλα χιλιόμετρα δοκιμών, επέστρεψε στα χέρια μας, πριν από δύο μήνες, όταν το χρειαστήκαμε για τις ανάγκες μιας συγκριτικής δοκιμής, με τις υπόλοιπες της κατηγορίας. Στις μέρες που το είχαμε στη διαθεσή μας, δεν διαπιστώσαμε ξανά το πρόβλημα.

Στο διαδίκτυο όμως, σε forum και στην ηλεκτρονική επικοινωνία του περιοδικού, υπήρχαν παράπονα από ιδιοκτήτες, που είχαν το ίδιο ακριβώς πρόβλημα με αυτό που κι εμείς διαπιστώσαμε. Έπειτα αρχίσαμε να βλέπουμε τέτοιες μεμονωμένες περιπτώσεις και σε άλλες χώρες, τόσο με μια πρόχειρη ματιά στο internet, όσο και πιο επιστεμμένα. Επικοινωνώντας οι ίδιοι με συναδέλφους του εξωτερικού, που μπορεί να μην γνώριζαν το πρόβλημα αλλά είχαν ακούσει και αυτοί μεμονωμένες περιπτώσεις, είδαμε ότι τελικά δεν ήταν κάτι τυχαίο. Ποιος ξέρει, ίσως τα ρουλεμάν τιμονιού κάτω από έντονη χρήση, όπως συνεχή δυνατά φρεναρίσματα και απότομες επιταχύνσεις, να ξεσφίγγουν και να θέλουν ρύθμιση, ίσως αν συνεχίσεις αυτές τις πρακτικές και μετά την ρύθμιση, να υπάρχει και πάλι το ίδιο πρόβλημα… Για αυτό λοιπόν ψάξαμε και τελικά βρήκαμε ορισμένες περιπτώσεις παραπόνων σε Αμερική, Αγγλία και Ισπανία, μία στην Αυστρία και μετά κάτι μεγαλύτερο: ένα επίσημο γράμμα προς την Yamaha στην Ιταλία, με υπογραφές ιδιοκτητών που ζητούσαν απάντηση στο πρόβλημα που είχαν επισημάνει.

Από την στιγμή που το «ξεσφίξιμο» του λαιμού δεν ήταν κάτι τυχαίο σε εμάς και μόνο, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι που μέχρι στιγμής δεν είχε πράξει άλλο περιοδικό, από όλα όσα ψάξαμε στην Ευρώπη, ζητώντας επίσημες απαντήσεις από την Yamaha. Πράγμα που θα είχαμε πράξει νωρίτερα, αν από την αρχή είχε εντοπιστεί το πρόβλημα, και δεν είχαν μπερδέψει τις μοτοσυκλέτες, όμως δεν υπάρχει κάτι να προσθέσει ο οποιοσδήποτε σ’ αυτό, κι αυτά μπορούν να συμβούν… Ακολουθούν οι ερωτήσεις μας προς την Yamaha, και οι απαντήσεις τους:

 

Κατά την δοκιμή του Yamaha MT-09 Tracer, και συγκεκριμένα όταν μετρούσαμε τον ρυθμό επιβράδυνσης (μια συγκεκριμένη διαδικασία μέτρησης επιδόσεων, που το περιοδικό υποβάλλει όλες τις μοτοσυκλέτες δοκιμής) αντιμετωπίσαμε αστάθεια κα κοσκίνισμα του τιμονιού. Αυτό είναι κάτι που έχει παρουσιαστεί και σε άλλα MT-09 Tracer;

Μετά τον απαραίτητο έλεγχο που πραγματοποιήσαμε, διαπιστώσαμε ότι στο συγκεκριμένο και μόνον test ride, το ρουλεμάν του συστήματος διεύθυνσης ήταν αρρύθμιστο. Αυτό είναι κάτι σπάνιο, αλλά όχι απίθανο για ένα όχημα του οποίου η διαδικασία στρωσίματος δεν έχει ολοκληρωθεί. Η εργασία ελέγχου και ρύθμισης των ρουλεμάν συστήματος διεύθυνσης είναι μια standard εργασία που εκτελείται ως μέρος της περιοδικής συντήρησης κατά τη διάρκεια του πρώτου service. Αυτό ακριβώς κάναμε μετά την δοκιμή στο συγκεκριμένο, εξαλείφοντας το φαινόμενο που περιγράφετε.

Απαιτείται πιο επισταμένος έλεγχος των ρουλεμάν τιμονιού στο Yamaha MT-09 Tracer, σε σύγκριση με τα υπόλοιπα μοντέλα της σειράς MT;

Δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Οι μηχανικοί του Συμβεβλημένου Δικτύου μας γνωρίζουν τη σημασία του πλήρους και σωστού ελέγχου κάθε δικύκλου, αμέσως μετά την διαδικασία στρωσίματος. Το πρώτο service του ΜΤ-09 Tracer έχει τις ίδιες απαιτήσεις που έχει κάθε πρώτο service, και οι μηχανικοί μας διαθέτουν άρτια εκπαίδευση και πολύτιμη εμπειρία να φέρουν εις πέρας τις συνήθεις εργασίες.         

Με δεδομένο ότι υπάρχουν ιδιοκτήτες που παραπονιούνται για «κοσκίνισμα» του τιμονιού στις υψηλές ταχύτητες, τι συνιστάτε σε όσους ιδιοκτήτες αντιμετωπίσουν τέτοιο θέμα;

Καταρχήν να στραφούν σ’ ένα Συμβεβλημένο Συνεργείο προκειμένου να αποφανθεί εάν υφίσταται πράγματι πρόβλημα, και εάν ναι, να προχωρήσει στις απαραίτητες ενέργειες. Μήπως αυτό που περιγράφουν ως «πρόβλημα» είναι τελικά κάτι απόλυτα φυσιολογικό – εάν όχι το ζητούμενο -  για ένα sport-touring δίκυκλο, με τον χαρακτήρα, την ιπποδύναμη, το βάρος και τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά του Tracer? 

Σε περίπτωση που υπάρχει αστάθεια της μοτοσυκλέτας σε υψηλές ταχύτητες, υπάρχουν και άλλα σημεία της μοτοσυκλέτας που χρειάζονται πρόσθετο έλεγχο, πέραν των ρουλεμάν τιμονιού;

Επιγραμματικά, μερικά από αυτά που πρέπει ως μοτοσικλετιστές να ελέγχουμε όταν πρόκειται να κινηθούμε παρατεταμένα σε υψηλές ταχύτητες με κάθε «όρθιο» δίκυκλο, είναι τα εξής:

•         Η ικανότητα και η αντοχή μας για τέτοιου είδους οδήγηση

•         Το ντύσιμο αναβάτη και συνεπιβάτη

•         Οι αεροδυναμικές ενοχλήσεις που προκύπτουν σε αυτές τις ταχύτητες από άλλα οχήματα, γεωγραφικές ιδιομορφίες ( πλευρικοί άνεμοι, τούνελ κλπ)

•         Η κατάσταση όλων των τμημάτων του πλαισίου ( ρουλεμάν τιμονιού - ψαλιδιού, πιέσεις - κατάσταση ελαστικών, σωστή συναρμογή περιφερειακών ( βαλίτσες, ανεμοθώρακας) και άλλα πολλά).

•         Η σωστή ρύθμιση των αναρτήσεων, σύμφωνα με το φορτίο που φέρει η μοτοσυκλέτα.

•         Σε κάθε περίπτωση πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι κινούμενοι με ταχύτητες διπλάσιες του συνηθισμένου, οι αντιδράσεις και η γενικότερη συμπεριφορά της μοτοσυκλέτας διαφοροποιείται σημαντικά – κάτι για το οποίο πρέπει να είμαστε έτοιμοι και αντίστοιχα «διαφοροποιημένοι».

Ανδρέας Κοσκινάς
Δ/ντης Τεχνικών Υπηρεσιών
ΜΟΤΟΔΥΝΑΜΙΚΗ Α.Ε.Ε.

 

Για τον επίλογο, να επισημάνουμε ότι λάβαμε θετική πρόθεση από την πλευρά της Yamaha να εξετάσει τυχών παράπονα ιδιοκτητών, οι οποίοι δεν έχουν παρά να απευθυνθούν στο δίκτυό της, σε περίπτωση που θεωρούν ότι έχουν το παραμικρό πρόβλημα

 

 

Θυμηθείτε το video της δοκιμής του Tracer:

 

Ετικέτες

Επεισοδιακό ταξίδι του Κωνσταντίνου Μητσάκη στη Λευκορωσία-Ουκρανία με KOVE 800X PRO [Photos]

Ο Έλληνας αναβάτης έζησε από κοντά το πολεμικό κλίμα
cover
Από τον

Παύλο Καρατζά

28/5/2026

Η ΓΚΟΡΓΚΟΛΗΣ Α.Ε. συνεργάστηκε για ακόμη μία φορά με τον Κωνσταντίνο Μητσάκη, στηρίζοντας ένα απαιτητικό οδοιπορικό με πρωταγωνίστρια την KOVE 800X PRO και προορισμό τη Λευκορωσία και την Ουκρανία.

Το ταξίδι αυτό μόνο εύκολη υπόθεση δεν ήταν αφού η Ουκρανία βρίσκεται σε πόλεμο, με όποιους κινδύνους και εμπόδια μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Χαρακτηριστικά είναι και τα λόγια του Μητσάκη: “Η Λευκορωσία και το Γεωγραφικό Κέντρο της Ευρώπης, στη Λιθουανία, συνιστούσαν τους δύο εξεζητημένους ταξιδιωτικούς προορισμούς του KOVE ΛΕΥΚΟΡΩΣΙΑ / ΟΥΚΡΑΝΙΑ 2026, ενός οδοιπορικού που θα διέτρεχε 10 ευρωπαϊκές χώρες, περνώντας από την περιοχή των Σκοπίων, τη Σερβία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, την Πολωνία, τη Λευκορωσία, τη Λιθουανία, την Ουκρανία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Όμως, κορύφωση του οδοιπορικού στην Ανατολική Ευρώπη θα αποτελούσε η διάσχιση της εμπόλεμης Ουκρανίας, με προορισμό την πόλη Λβιβ και την πρωτεύουσα Κίεβο.

kove

Η γνωστή, μόνιμη εμμονή μου για συναρπαστικές δίτροχες εμπειρίες και πιο αλλόκοτες ανθρώπινες ιστορίες, αυτή τη φορά θα με οδηγούσε στα μονοπάτια μιας πραγματικά ριψοκίνδυνης περιπέτειας. Αψηφώντας τον θανάσιμο κίνδυνο που εγκυμονεί ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα στην εμπόλεμη ζώνη της Ουκρανίας, είχα αποφασίσει να επιχειρήσω το τολμηρό εγχείρημα να οδηγήσω την KOVE 800X PRO σε μία από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του κόσμου, ευελπιστώντας να μην αποτελέσω τον στόχο ρωσικών πυραύλων ή drones!”

Ο Έλληνας αναβάτης διέσχισε Σκόπια, Σερβία, Ουγγαρία, Σλοβακία και Πολωνία με μόλις τρεις διανυκτερεύσεις, γράφοντας τα πρώτα 2.650 χιλιόμετρα, ενώ αφιέρωσε και λίγο χρόνο στον αγαπημένο του ποταμό Δούναβη. Κάπως έτσι έφτασε στη Λευκορωσία, που αποτελεί έναν από τους πιο αινιγματικούς προορισμούς της Ευρώπης.

Η είσοδος του Μητσάκη στην χώρα έγινε μετά από αυστηρό έλεγχο, όπως λήψη βιομετρικών δεδομένων, σφραγίδα εισόδου στο διαβατήριο, έλεγχο στις φωτογραφίες του κινητού και του προσωπικού προφίλ στα social media, μία διακριτική ανάκριση από τους ευγενέστατους συνοριοφύλακες αλλά και έλεγχο της KOVE 800X PRO με μηχάνημα X-Ray!

Ακολουθούν οι πρώτες εντυπώσεις του ταξιδιώτη: “Παρόλο που η Λευκορωσία ανεξαρτητοποιήθηκε από την πρώην ΕΣΣΔ το 1990, η Brest ήταν γεμάτη με σύμβολα-μνήμες της σοβιετικής εποχής: αστικά αρχιτεκτονήματα σοσιαλιστικού ρεαλισμού, περίτεχνα σοβιετικά ψηφιδωτά με ιδεολογικά μηνύματα, σφυροδρέπανα, σοβιετικά αστέρια και λογότυπα, αγάλματα του Λένιν και κομμουνιστικά σφυροδρέπανα λειτουργούσαν σαν μια χρονομηχανή που με μετέφερε πίσω, σε αλλοτινές ιστορικές περιόδους!

"Απογευματινή άφιξη στο Minsk, check-in στο κατάλυμα, ένα καθαρό hostel στο κέντρο της πρωτεύουσας, γρήγορο μπάνιο και μια πρώτη βόλτα στους δρόμους του Minsk. Πριν ο ήλιος γύρει να κοιμηθεί, επισκέφθηκα το εκπληκτικό Μουσείο-Στούντιο Γλυπτικής 'Zair Azgur Memorial Studio', τον χώρο όπου ο διάσημος γλύπτης Zair Azgur κατασκεύαζε για το σοβιετικό καθεστώς γλυπτά και αγάλματα ιστορικών μορφών και συμβόλων της σοβιετικής εποχής. Εδώ είχα την ανεπανάληπτη εμπειρία να βρεθώ περιτριγυρισμένος από τον Λένιν, τον Στάλιν και τον Μαρξ.”

kove

Στο Minsk ο Κωνσταντίνος Μητσάκης έμεινε για τρεις ημέρες και ύστερα προσπάθησε να περάσει τα σύνορα της Λιθουανίας, χωρίς όμως αποτέλεσμα, αφού απαγορευόταν η διέλευση μοτοσυκλετών από τη Λευκορωσία στη Λιθουανία! Αυτό σήμαινε πως ο Έλληνας αναβάτης θα έπρεπε να διανύσει επιπλέον 1.200 χιλιόμετρα και να περάσει από την Πολωνία για να φτάσει στον προορισμό του.

Μάλιστα δύο ημέρες πριν την άφιξή του στην Ουκρανία σημειώθηκε ο φονικότερος βομβαρδισμός της χώρας από την αρχή του έτους, με πάνω από 1.100 drones και δεκάδες βαλλιστικούς πυραύλους, όμως αυτό δεν στάθηκε εμπόδιο και ο Κωνσταντίνο Μητσάκης ήταν αποφασισμένος να περάσει τα σύνορα της Ουκρανίας. Μετά από μία ακόμη ανάκριση από τους συνοριοφύλακες, η είσοδος στην εμπόλεμη ζώνη είχε γίνει πραγματικότητα.

Η πρώτη διανυκτέρευση στην Ουκρανία έγινε στην πόλη Λβιβ, χωρίς να γίνεται αντιληπτός ο πόλεμος και η ζωή κυλούσε φυσιολογικά σε κανονικούς ρυθμούς, ενώ στη συνέχεια ο Μητσάκης άρχισε να κατευθύνεται προς την ουκρανική πρωτεύουσα, με τα αισθήματα της αγωνίας και της ανασφάλειας να εμφανίζονται, όπως είναι λογικό. Ο ίδιος αφηγείται: “Η απογευματινή άφιξή μου στο Κίεβο έγινε κάτω από βροχή και με απρόσμενο μποτιλιάρισμα στο κέντρο της πόλης. Στην ουκρανική πρωτεύουσα είχα προγραμματίσει (εκτός απροόπτου) τρεις διανυκτερεύσεις, ενώ καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του ξενοδοχείου έπαιξαν οι χρήσιμες συμβουλές ενός ντόπιου συντρόχου που συνάντησα στην είσοδο της πρωτεύουσας: 'ξενοδοχείο κατά προτίμηση κοντά σε σταθμό μετρό, μιας και είναι το ασφαλέστερο καταφύγιο σε περίπτωση βομβαρδισμού!' Έτσι κι έκανα τελικά…

"Την επόμενη μέρα ένας λαμπερός ήλιος οδήγησε τη δίτροχη περπατησιά μου στην κεντρική Πλατεία Ανεξαρτησίας (Maidan). Με αφετηρία την ιστορικότερη πλατεία της ουκρανικής πρωτεύουσας, που έχει συνδεθεί άρρηκτα με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Ουκρανών (Πορτοκαλί Επανάσταση–2004, Επανάσταση της Αξιοπρέπειας–2014), ξεκίνησα την περιήγησή μου στους δρόμους και στα αξιοθέατα της ουκρανικής πρωτεύουσας. Πάντα όμως με το βλέμμα ψηλά στον ουρανό, υπό τον φόβο των ρωσικών drones.”

kove

Η στιγμή που έζησε τον πόλεμο στο πετσί του δεν άργησε: “Μεσημέρι στο υπαίθριο πάρκινγκ του ξενοδοχείου λίπαινα την αλυσίδα της KOVE 800X PRO, όταν ξαφνικά άρχισαν να ηχούν αντιαεροπορικές σειρήνες συναγερμού. Πανικόβλητος άφησα παράμερα τη μοτοσυκλέτα και άρχισα να τρέχω στο εσωτερικό του ξενοδοχείου για να προστατευτώ. Φόβος και τρόμος! Μετά από περίπου 5 λεπτά ακούστηκαν τα πρώτα αντιαεροπορικά πυρά και ακολούθησαν πάμπολλες ισχυρές εκρήξεις. Εντέλει, το πολεμικό σκηνικό κράτησε περίπου μισή ώρα, και μετά ηρεμία και πάλι.

"Στο χρονικό διάστημα που μεσολάβησε και που μού φάνηκε ολόκληρος αιώνας, συνειδητοποίησα με τον πλέον δραματικό τρόπο πως δεν αποτελούσα τον νοερό θεατή μιας κινηματογραφικής ταινίας, αλλά αντίθετα πρωταγωνιστούσα σε μια ρεαλιστική περιπέτεια προσωπικής επιβίωσης. Εδώ στο Κίεβο μόλις είχα πάρει το βάπτισμα του πυρός (κυριολεκτικά) στην εμπόλεμη Ουκρανία. Οι ντόπιοι, αντίθετα, δεν φάνηκε να αναστατώνονται ιδιαίτερα, αλλά μάλλον αντιμετώπισαν με αδιαφορία το συγκεκριμένο περιστατικό. Μετά από 4 χρόνια πολέμου και δεκάδες βομβαρδισμούς, λογικό είναι να έχουν συνηθίσει τη θανάσιμη καθημερινότητα.

"Ήταν η δεύτερη μέρα μου στο Κίεβο. Την προηγούμενη μέρα είχα επισκεφθεί την Πλατεία Ανεξαρτησίας, της οποίας ένα τμήμα έχει μετατραπεί σ’ ένα συγκινητικό μνημείο με χιλιάδες φωτογραφίες πεσόντων στρατιωτών και αναρίθμητες (μικρές και μεγάλες) ουκρανικές σημαίες. Λίγο πιο μακριά, μπροστά στη Μονή του Αγίου Μιχαήλ, παροπλισμένα τανκς, κατεστραμμένα επιβατικά αυτοκίνητα, drones και πλήθος πολεμικού εξοπλισμού σε κοινή θέα, αποτελώντας τις σοκαριστικές μαρτυρίες του πολέμου.

"Την τρίτη –και τελευταία– μέρα στο Κίεβο έκανα μια μεγάλη βόλτα στους δρόμους της ουκρανικής πρωτεύουσας. Όπως στην Λβιβ, έτσι και στο Κίεβο, τα στιγμιότυπα  καθημερινότητας που αντίκριζα με τίποτα δεν μαρτυρούσαν την εμπόλεμη κατάσταση που επικρατούσε στη χώρα. Πλήθος κόσμου περπατούσε στους δρόμους της πόλης, παντού ανοικτά καταστήματα, λεωφόροι γεμάτες αυτοκίνητα και λεωφορεία, κατάμεστα τα πάρκα από κόσμο! Η ζωή κυλούσε ήρεμα και φυσιολογικά στο ηλιόλουστο Κίεβο, μέχρι τον επόμενο βομβαρδισμό! Και παρά τα τακτικά πλήγματα από drones, πουθενά στο ιστορικό κέντρο της πόλης δεν είδα βομβαρδισμένα κτίσματα ή κατεστραμμένα μνημεία – μόνο στα προάστια της πρωτεύουσας εντόπισα κατεστραμμένα κτίρια.

kove

"Νωχελικά απλωμένη στις όχθες του ποταμού Δνείπερου, η μητρόπολη της Ουκρανίας διέθετε μια γοητευτική πολεοδομική όψη, την οποία συνέθεταν οι παραποτάμιες αριστοκρατικές γειτονιές, οι περίλαμπρες Ορθόδοξες Μονές, τα κρατικά κτίρια σοβιετικής αρχιτεκτονικής, οι πολύβουες κεντρικές πλατείες, τα γαλήνια πάρκα, τα ανηφορικά καλντερίμια της Άνω Παλαιάς Πόλης και οι δενδροφυτεμένες λεωφόροι. Βασικό στοιχείο της ταυτότητας του Κιέβου συνιστούσε φυσικά το τεράστιο άγαλμα της Μητέρας Ουκρανίας (ύψος αγάλματος 62 μ.) που δέσποζε στη δεξιά όχθη του Δνείπερου και δέχθηκε την επίσκεψή μου. Κατασκευασμένο το 1981 από ανοξείδωτο χάλυβα, το εμβληματικό μνημείο υψωνόταν με μεγαλοπρέπεια στον ορίζοντα του Κιέβου και έμοιαζε να προστατεύει την ουκρανική πρωτεύουσα από τις εχθρικές επιδρομές.

Ξημερώματα, ώρα 04:10! Την τελευταία νύχτα στο Κίεβο ξύπνησα έντρομος από τις αντιαεροπορικές σειρήνες και το τηλέφωνο που χτυπούσε επίμονα. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκα στη ρεσεψιόν και μαζί με τους υπόλοιπους πελάτες του ξενοδοχείου τρέξαμε στον κοντινό σταθμό μετρό HOLOSIIVSKA που εκτελούσε χρέη τοπικού καταφυγίου. Για δύο ώρες βίωνα σιωπηλός το σοκ μιας νυχτερινής επίθεσης με drones και βαλλιστικούς πυραύλους, ενώ δύο νεαροί Ουκρανοί που μιλούσαν αγγλικά μού περιέγραφαν τον πρόσφατο εγκλωβισμό δικών τους ανθρώπων κάτω από συντρίμμια πολυκατοικιών. Κάποιοι γλίτωσαν, άλλοι όχι!

Λήξη συναγερμού, επιστροφή στο ξενοδοχείο, πρόχειρο πρωινό, πακετάρισμα αποσκευών στη μοτοσυκλέτα και αναχώρηση μέσα στην πρωινή αχλή με προορισμό τα σύνορα της Ρουμανίας, 560 χλμ. νότια. Δίχως απρόοπτα ή δυσάρεστα γεγονότα καθοδόν, αργά το ίδιο απόγευμα (μετά από 11 ώρες οδήγησης) ο Ουκρανός συνοριοφύλακας σφράγιζε το διαβατήριό μου και άνοιγε τη μπάρα να περάσω στη Ρουμανία. Πριν όμως πατήσω μίζα, κοντοστάθηκα λίγο, κοίταξα πίσω μου σιωπηλός τη λαβωμένη Ουκρανία που με αποχαιρετούσε και συλλογίστηκα με θλίψη: Τέσσερα χρόνια πολέμου και η ειρήνη ξεχάστηκε…”