Υβριδικό maxi scooter από την Yamaha

Κατέθεσαν πατέντες στο Iwata
Από τον

Λάζαρο Μαυράκη

4/11/2020

Οι πατέντες που κατατίθενται κατά καιρούς από τα εργοστάσια, έχει αποδειχθεί ότι είναι ο… χειρότερος τρόπος για να κρατήσεις κάτι μυστικό. Έτσι και τώρα, οι πατέντες που κατέθεσε η Yamaha μαρτυρούν ότι οι Ιάπωνες δουλεύουν συστηματικά πάνω στην ιδέα υβριδικών κινητήρων σε μοτοσυκλέτες.

Για την Yamaha δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνεται με το θέμα των υβριδικών κινητήρων. Οι πρώτες της απόπειρες ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίες του 2000, ενώ πριν από μερικούς μήνες είχε καταθέσει κι άλλες πατέντες για ένα υβριδικό τρίροδο scooter.

Το "φλερτ" με τα υβριδικά έχει ξεκινήσει ουσιαστικά από τότε που παρουσιάστηκαν οι πρώτοι υβριδικοί κινητήρες για αυτοκίνητα, αλλά η "αφομοίωση" στις μοτοσυκλέτες είναι δραματικά πιο αργή. Το βασικότερο πρόβλημα είναι η χωροταξία και το βάρος μιας τέτοιας τεχνολογικής λύσης που δύσκολα μπορεί να εφαρμοστεί στις μοτοσυκλέτες.

Οι πατέντες πάντως που μας έρχονται από την Ιαπωνία και την Yamaha, δείχνουν ένα υβριδικό σύστημα "εν σειρά" -αν μπορούμε να το πούμε καταχρηστικά έτσι- που χρησιμοποιεί έναν κινητήρα εσωτερικής καύσης, με κύριο ρόλο την επιμήκυνση της αυτονομίας ενός ηλεκτρικού κινητήρα. Με αυτή την επιλογή, το "συμβατικό" κομμάτι της μοτοσυκλέτας, ή πιο σωστά του maxi scooter όπως δείχνουν τα σχέδια, δεν έχει να κάνει με την απόδοση και την μεταφορά της ενέργειας, αλλά το βασικό του καθήκον είναι να παράγει ηλεκτρική ενέργεια που θα αποθηκεύεται στις μπαταρίες.

Το πλεονέκτημα ενός τέτοιου συστήματος είναι ότι ο βενζινοκινητήρας χρειάζεται να δουλεύει μόνο σε ένα συγκεκριμένο εύρος στροφών και με προκαθορισμένο φορτίο. Εξαιτίας αυτού, οι εκπομπές ρύπων του κινητήρα εσωτερικής καύσης μπορούν να βελτιστοποιηθούν στο ελάχιστο, με μείωση των καυσαερίων και ταυτόχρονη αύξηση της αποτελεσματικότητας του κινητήρα.

Προφανώς και δεν υπάρχουν τεχνικά χαρακτηριστικά γύρω από την αυτονομία του υβριδικού κινητήρα, και σίγουρα απέχουμε πολύ μέχρι να φτάσουμε σε τέτοιες λεπτομερείς αναφορές. Πρόκειται περισσότερο για μια άσκηση επί χάρτου ορισμένων "ανήσυχων μηχανολόγων του Iwata, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι βρίσκεται αποκλειστικά και μόνο στη σφαίρα της θεωρητικής προσέγγισης. Άλλωστε οι λεπτομέρειες που είναι εμφανείς στις πατέντες, ειδικά σε ό,τι έχει να κάνει με την στήριξη του κινητήρα στο πλαίσιο, μαρτυρούν ότι το όλο Project κρύβει πίσω του αρκετή και σοβαρή μελέτη.

Ισπανία: 4 πίστες στην ίδια έκταση - Στην Almería δημιουργείται η μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη

Όσες πίστες δεν έχουμε συνολικά στη χώρα μας, τις έχει η Ισπανία σε μία πόλη
almeria
Από τον

Παύλο Καρατζά

7/5/2026

Δεν γίνεται να είσαι μοτοσυκλετιστής στην Ελλάδα και να μη “ζηλεύεις” όταν μαθαίνεις πως ο ιδιοκτήτης της πίστας Almería κατασκευάζει δύο νέες πίστες στον ίδιο χώρο!

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μισή ώρα έξω από την πόλη της Αλμερίας συνορεύουν δύο πίστες, της Αλμερίας και της Ανδαλουσίας. Οι δύο πίστες είναι κυριολεκτικά η μία δίπλα στην άλλη και μπορούν κάλλιστα να ενωθούν σε μία, αποτελώντας έτσι τη μεγαλύτερη πίστα στην Ευρώπη!

Στο εσωτερικό λοιπόν της πίστας της Αλμερίας, δημιουργούνται δύο νέες πίστες, κάτι που σημαίνει πως υπάρχουν πολλές επιλογές για τη διαμόρφωσή της κάθε φορά, ενώ με τον τρόπο αυτόν μπορούν να διεξάγονται τρία track days ταυτόχρονα στον ίδιο χώρο.

maps

Μάλιστα ο ιδιοκτήτης της πίστας, είναι εκείνος που κατασκεύασε πέρυσι την πιο καινούργια πίστα στην Ευρώπη που βρίσκεται στην Σεβίλλη και το MOTO δοκίμασε εκεί τη νέα Ducati Panigale V2 S. Δεν χρειάζεται καν να αναφέρουμε και στις πίστες Portimao, Βαρκελώνης κ.λπ. που είναι μερικές ώρες πιο μακριά και δίνουν στον αναβάτη πολλές επιλογές για την προπόνησή του.

Οι πίστες αυτές δημιουργούνται από ιδιωτικές επιχειρήσεις και είναι κερδοφόρες, αφού υποστηρίζονται από ιδιώτες που συμμετέχουν μαζικά σε track days αλλά και από εταιρείες που νοικιάζουν τις πίστες είτε για δοκιμές, είτε για παρουσιάσεις.

Σίγουρα σας γεννιέται το ερώτημα, “γιατί αυτό δεν γίνεται και στην Ελλάδα”, με την απάντηση να βρίσκεται σε εμάς τους μοτοσυκλετιστές. Στη χώρα μας ένα μεγάλο ποσοστό έχει στην κατοχή του μία μοτοσυκλέτα, όμως ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα δαπανήσουν χρόνο και χρήματα, ώστε να πάνε σε μία σχολή οδήγησης και να μάθουν να οδηγούν σωστά, θα έχουν (και θα φορούν) όλον τον μοτοσυκλετιστικό εξοπλισμό τους και θα μπουν σε μία από τις δύο πίστες που έχουμε (Μέγαρα και Σέρρες) για να εξερευνήσουν και να εξελίξουν τα οδηγικά τους όρια. Δηλαδή ενώ έχουμε μοτοσυκλετιστές, μας λείπει η μοτοσυκλετιστική κουλτούρα.

Οι άνθρωποι που έχουν τα χρήματα να κάνουν μία επένδυση σε πίστα στη χώρα μας, βλέποντας πως μόλις 150 άτομα συμμετέχουν στα trackdays που γίνονται περίπου μία φορά τον μήνα – με το μεγαλύτερο ποσοστό να είναι οι ίδιοι – πολύ δύσκολα θα ρισκάρουν τα εκατομμύριά τους για ένα σχέδιο που μάλλον θα αποτύχει. Την ίδια στιγμή και οι αναβάτες (μιλάμε για Αθήνα που μένει το μεγαλύτερο ποσοστό) δεν έχουν άλλη επιλογή από τα Μέγαρα – όχι και ό,τι καλύτερο για μεγάλες μοτοσυκλέτες υψηλής απόδοσης – ενώ η πίστα των Σερρών είναι αρκετά μακριά και έτσι έχουμε έναν φαύλο κύκλο που δεν τελειώνει ποτέ.

Για να γίνει μια τέτοια επένδυση στην Ελλάδα θα πρέπει να στηριχτεί με πελατολόγιο από το εξωτερικό, δηλαδή να προωθηθεί για διεθνείς αγώνες, track days ξένων διοργανωτών, παρουσιάσεις νέων μοντέλων και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις που έχουν πολλά να ωφεληθούν από το κλίμα της χώρας μας - δεν είναι καθόλου τυχαίο που οι περισσότερες αποστολές για νέα μοντέλα που πηγαίνουμε είναι στην Ισπανία και στην Ιταλία.