Από τον

Μπάμπη Μέντη

6/11/2017

Το DCR-017 δεν είναι απλώς μια custom μοτοσυκλέτα που σχεδιάστηκε γύρω από ένα φίλτρο αέρα της DNA. Πρόκειται για ένα απόσταγμα τεχνολογίας, εμπειρίας, μηχανουργικής τελειότητας και ανθρώπινου πάθους για δημιουργία. Με άλλα λόγια, αποκωδικοποιεί το DNA της τέχνης

Η EICMA έχει γίνει τα τελευταία χρόνια η πιο λαμπρή γιορτή της μοτοσυκλέτας. Στις αίθουσές της, τα μεγαλύτερα εργοστάσια κατασκευής μοτοσυκλετών στον κόσμο προσπαθούν να κλέψουν την παράσταση και να τραβήξουν πάνω τους τα φώτα της δημοσιότητας.

Χωρίς αμφιβολία είναι το Champion League της μοτοσυκλέτας, αφού εδώ “παίζουν μπάλα” οι καλύτερες ομάδες σχεδιαστών και μηχανικών στον κόσμο.

Το γεγονός ότι ο Μάριος και ο Ντίνος Νικολαΐδης αποφάσισαν να φτιάξουν μια μοτοσυκλέτα, που εκ των πραγμάτων θα συγκριθεί με ό,τι καλύτερο υπάρχει στον κόσμο, δείχνει από μόνο του πόσο ψηλά έβαλαν τον πήχη. Όμως σε καμία περίπτωση δεν είχαν άγνοια κινδύνου. Η εταιρεία φίλτρων επιδόσεων DNA που έχουν στην ιδιοκτησία τους, έχει ήδη διεθνή αναγνώριση.

Οι άνθρωποι αυτοί γνωρίζουν πολύ καλά τι χρειάζεται να κάνεις για να είσαι ανταγωνιστικός στο διεθνές περιβάλλον μετά από δύο βραβεία Red Dot. Επίσης ξέρουν πολύ καλά και πώς να μάχονται και πώς να κερδίζουν σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Εδώ δεν έχεις φιλαράκια και κολλητούς, δεν υπάρχουν κόμματα και κρατικές παρεμβάσεις να διευκολύνουν εσένα και να εξοντώσουν τον ανταγωνιστή σου. Εδώ πέρα κερδίζει μόνο ο καλύτερος και ο πιο ικανός.

Τι θα πει όμως καλύτερος και τι θα πει πιο ικανός; Ο καθένας μπορεί να δώσει τη δική του περιγραφή. Η DCR-017 είναι η μορφή που έδωσε η DNA σε αυτές τις λέξεις, αλλά ταυτόχρονα μπορείς να πεις ότι είναι η τρισδιάστατη απεικόνιση του μοριακού κώδικα της τέχνης.

Η βάση του αγάλματος

Όπως οι γλύπτες της αρχαιότητας εξέταζαν τον χώρο που θα τοποθετηθεί το άγαλμα πριν το φτιάξουν, ώστε να γνωρίζουν πώς πέφτει το φως πάνω του κατά την διάρκεια της ημέρας, έτσι και ο Μάριος με τον Ντίνο αφιέρωσαν πάρα πολύ χρόνο για να βρουν την κατάλληλη μοτοσυκλέτα πριν αρχίσουν να σκαλίζουν το αλουμίνιο.

Μία από τις οκτώ KTM RC8R που πουλήθηκαν στην Ελλάδα έφτασε στις εγκαταστάσεις της DNA και από εκείνη την στιγμή η κάθε ημέρα της οικογένειας Νικολαΐδη είχε 36 ώρες αντί για 24.

Το βασικό σχέδιο ήθελε μια μοτοσυκλέτα με σχέση κιλών ανά ίππο κάτω από το 1:1 και σε κάθε της σημείο να αναδεικνύει τις ικανότητες και την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει η DNA όλα αυτά τα χρόνια δραστηριότητας στο tuning, το customizing και κυρίως στον μηχανοκίνητο αθλητισμό. Το τελικό αποτέλεσμα;

Η DCR 017 έχει 870 γραμμάρια ανά ίππο, ούτε καν κιλό! Πάνω στο δυναμόμετρο της DNA έδειξε 186 ίππους στις 10.400 και το εξωφρενικό νούμερο 13,55kgm ροπής στις 7.100 στον πίσω τροχό.

Πέρα από το ειδικό φίλτρο αέρα MK3 της DNA, ο κινητήρας έχει αρκετά εξαρτήματα από το αγωνιστικό κιτ της KTM, αγωνιστικό μονόδρομο συμπλέκτη της Sutter, έχουν καταργηθεί οι δευτερεύουσες πεταλούδες του ψεκασμού και έχει νέα χαρτογράφηση μέσω Power Commander.

Όμως το πιο σπάνιο από τα εξαρτήματα που δεν έχει φτιαχτεί μέσα στο εργοστάσιο της DNA είναι το τελικό της εξάτμισης της Akrapovic. Πρόκειται για custom κατασκευή, ειδικά για την DCR 017 και έρχεται κατευθείαν από τον κόσμο των MotoGP!

Όλη αυτή η δύναμη θα πρέπει με κάποιο τρόπο να σταματάει κιόλας. Οπότε η αναβάθμιση των ακτινικών Brembo με full floating δίσκους που έχουν τεχνολογία direct link των 320mm εμπρός και 220mm πίσω, συμπληρώνει τις υψηλές προδιαγραφές της.

Το ρυθμιζόμενο σταμπιλιζατέρ της HyperPro ολοκληρώνει το αγωνιστικό pedigree των μηχανικών μερών.

Και τώρα πάμε στα δύσκολα! Διότι ό,τι διαβάσατε μέχρι τώρα ήταν η εύκολη δουλειά…

Σκαλίζοντας τις αισθήσεις

Παρά το γεγονός ότι υπήρχε από την αρχή μια ξεκάθαρη εικόνα για το πώς ήθελαν να δείχνει η μοτοσυκλέτα τους, χρειάστηκαν δύο μήνες σχεδιασμού μέχρι τη στιγμή που οι εργαλειομηχανές CNC θα έπιαναν δουλειά.  

Ένα τεράστιο κομμάτι μασίφ αλουμινίου, βάρους 146 κιλών μπήκε μέσα στο μηχάνημα CNC για να σκαλίσει το ρεζερβουάρ και άλλα δύο μπλοκ αλουμινίου 60 και 24 κιλών για τα δύο κομμάτια που αποτελούν την ουρά-υποπλαίσιο. Ακόμα κι εδώ όμως το υλικό έχει εξωτική καταγωγή.

Το αλουμίνιο 5083 Η112 είναι αυτό που χρησιμοποιείται στην αεροναυπηγική, δηλαδή είναι ο τύπος αλουμινίου που φτιάχνονται τα πλαίσια των αεροπλάνων. Καθώς δεν πωλείται στα σιδεράδικα της γειτονιάς, χρειάστηκε να βρουν μια εταιρεία που προμηθεύει με τέτοιο υλικό τους κατασκευαστές αεροπλάνων.

Το τελικό φινίρισμα που θυμίζει δακτυλικό αποτύπωμα, είναι άλλη μια “καλλιτεχνική” πρωτοτυπία της DNA.

Σχεδόν 400 εργατοώρες χρειάστηκαν για την κατασκευή του ρεζερβουάρ και από 146 κιλά αλουμινίου έμειναν πάνω στην εργαλειομηχανή μόλις τα 3,6 από αυτά! Το τελικό πάχος των τοιχωμάτων του είναι 2mm και η χωρητικότητα 11 λίτρα.

Ο custom εξωτερικός δείκτης βενζίνης και η τάπα του ρεζερβουάρ με το ειδικό κλειδί D, είναι το κερασάκι της τούρτας.

Από το ίδιο υλικό και με τον ίδιο τρόπο φτιάχτηκαν τα φτεράκια και οι βάσεις τους για τον εμπρός και πίσω τροχό. Η λεπτομέρεια που συναρπάζει είναι ότι η καμπύλη που έχουν οι βάσεις του εμπρός φτερού δεν έγινε στραβώνοντας μια ίσια λάμα, αλλά σκαλίστηκαν από την αρχή με την συγκεκριμένη καμπυλότητα. Όποιος καταλαβαίνει την διαφορά, τότε σίγουρα θα έχει καταλάβει ότι αυτή η μοτοσυκλέτα είναι κατασκευασμένη με ψυχαναγκαστική εμμονή στην τελειότητα.  

Η ηλεκτροστατική βαφή του κυρίως πλαισίου και ψαλιδιού σε ένα απίστευτο σαγρέ-ματ, σου θυμίζει το καλοκαιρινό ουρανό με τα χιλιάδες αστέρια να λαμποκοπούν. Μέσα σε αυτό είναι ο V2 κινητήρας του RC8R, απαλλαγμένος από κάθε περιττό καλώδιο και σωληνάκι που τον αγκάλιαζε όσο ήταν κριμένος μέσα στο φαίρινγκ της superbike της KTM.

Μετά από ατελείωτες ώρες σχεδιασμού, ξενύχτια πάνω από το μηχάνημα CNC και πατροπαράδοτα ελληνικά μπινελίκια, ο Μάριος με τον Ντίνο κατάφεραν να απαλλάξουν την μοτοσυκλέτα τους από 30 κιλά περιττού λίπους καλωδιώσεων, σωληνώσεων και πλαστικών.

Σίγουρα μπορεί ο καθένας μας να πάρει έναν κόφτη και να αρχίζει να αφαιρεί ό,τι δεν του αρέσει στο μάτι, αλλά το θέμα είναι να δουλεύει η μοτοσυκλέτα μετά την εγχείρηση, κάτι όχι εύκολο με την τεχνολογία can/bus των σύγχρονων μοτοσυκλετών.

Πόσω δε μάλλον σε μια μοτοσυκλέτα υπερεπιδόσεων, όπου πέρα από την απλή λειτουργία θέλεις και υψηλή απόδοση. Η μετατροπή του υγρόψυκτου ψυγείου λαδιού σε αερόψυκτο και η τοποθέτησή του κάτω από τον προβολέα ήταν ένας τεράστιος πονοκέφαλος.  

Όλα τα ηλεκτρικά και η μπαταρία μπήκαν μέσα στο υποπλαίσιο/ουρά, που από τα 84 κιλά μασίφ αλουμινίου έμειναν μόλις 5,2 κιλά. Για να δεις όμως ολόκληρη την προσπάθεια που έχει γίνει, θα πρέπει να αφιερώσεις πολλές ώρες χαζεύοντας τις λεπτομέρειες.

Από το κοντέρ μέχρι τα μαρσπιέ και από τον εμπρός προβολέα LED, μέχρι το πίσω κρυφό φωτάκι και τις δεκάδες βίδες τιτανίου που κοστίζουν μια περιουσία η κάθε μία τους, η DCR-017 ανεβάζει το επίπεδο των custom μοτοσυκλετών στη στρατόσφαιρα.

Ναι, το ΜΟΤΟ έχει ήδη οδηγήσει αυτή τη μοναδική μοτοσυκλέτα και κυρίως έχει ζήσει μαζί με τον Μάριο και τον Ντίνο Νικολαΐδη σχεδόν όλη τη διαδικασία κατασκευής της. Ζήσαμε από πρώτο χέρι το πάθος, τη δημιουργική έξαρση, τις αναποδιές, τις αγωνίες και όλη τη συναισθηματική φόρτιση του καλλιτέχνη που συνοδεύουν αυτό το έργο τέχνης.

Για μας η DCR-017 δεν είναι απλώς μια hi-end custom μοτοσυκλέτα που αναδεικνύει τις ικανότητες και την τεχνογνωσία της DNA. Η DCR-017 είναι ο αφηγητής μιας υπέροχης ιστορίας και αυτή την ιστορία θα σας παρουσιάσουμε στο τεύχος Δεκεμβρίου του ΜΟΤΟ.

Τα custom εξαρτήματα που σχεδιάστηκαν και κατασκευάστηκαν μέσα στις εγκαταστάσεις της DNA:

   Η φωτογράφιση και το video είναι της Phunxions Media

Απολαύστε και το Photo Gallery που ακολουθεί: