Δοκιμή: Harley Davidson Roadster 1200 Screamin’ Eagle Stage VI

Με “αγωνιστικές” διαθέσεις
Μπάμπη Μέντη
Από τον

Μπάμπη Μέντη

7/11/2018

Η Harley Davidson Athena δεν είναι ένα τυπικό κατάστημα πώλησης μοτοσυκλετών, αξεσουάρ και service. Ζουν με τις μοτοσυκλέτες που πουλάνε και είναι πραγματικά δύσκολο να ξεχωρίσεις μέσα στο κατάστημα της Πειραιώς ποιος είναι ο πελάτης και ποιος είναι ο πωλητής. Από εκεί παίρνουμε για δοκιμή τα νέα μοντέλα της Harley Davidson και αυτοί είναι που έφεραν τις δικές τους μοτοσυκλέτες στο φετινό test Ride Event στην πίστα των Μεγάρων για να τις οδηγήσουν οι αναγνώστες μας.

Πέρα όμως από τις εμπορικές δραστηριότητες, οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγάλο πάθος για το customizing και ήδη μετράνε διεθνής επιτυχίες με την συμμετοχή τους σε διαγωνισμούς όπως το Wheels and Waves, όπου η custom μοτοσυκλέτα με την ονομασία ΝΥΧΤΑ κέρδισε πανηγυρικά την κατηγορία της. Αυτή την φορά, το τηλέφωνό μας χτύπησε για να μας ενημερώσουν πως έχουν βάλει το χεράκι τους σε ένα Roadster 1200 και μας ρώτησαν αν θέλουμε να το κάνουμε μια σύντομη δοκιμή. Προφανώς έχετε ήδη καταλάβει τι απαντήσαμε…

Πάμε πίστα!

Το Roadster 1200 είναι η πιο σπορ έκδοση της οικογένειας των Sportster. Πέρα από το Upside-Down πιρούνι, τα ισχυρά δύο δισκόφρενα εμπρός και τα ρυθμιζόμενα πίσω αμορτισέρ, έχει ταυτόχρονα και τα μεγαλύτερα περιθώρια κλίσης από οποιαδήποτε άλλη Harley Davidson, χάρη στον σχεδιασμό των εξατμίσεών του. Είναι χωρίς αμφιβολία η πιο “ευρωπαϊκή” σε στήσιμο και συμπεριφορά αμερικάνικη μοτοσυκλέτα που έχουμε δοκιμάσει μέχρι σήμερα. Πάνω σε αυτή την μοτοσυκλέτα δούλεψαν, με στόχο τις ακόμα καλύτερες επιδόσεις στις ευθείες και στις στροφές. Η συγκεκριμένη μοτοσυκλέτα έχει περάσει από αρκετά στάδια αλλαγών και όπως μας πληροφόρησαν, θα ακολουθήσουν ακόμα περισσότερα.

Στο σημείο που βρίσκεται τώρα το Project, έχει τοποθετηθεί το κιτ Screamin’ Eagle τέταρτου σταδίου στον κινητήρα, που περιλαμβάνει εκτός των άλλων, ολόκληρες κεφαλές, εκκεντροφόρους, φίλτρο ελευθέρας ροής και ηλεκτρονική με κόφτη στροφών στις 8.000rpm.

Η εξάτμιση είναι από την RSD (Ronald Sands Desing) όπως και η billet τάπα της βενζίνης και οι ρυθμιζόμενες μανέτες. Το τιμόνι του Roadster 1200 έχει αλλάξει με την τοποθέτηση clip-on στα καλάμια του πιρουνιού και τα μαρσπιέ έχουν φύγει από το κέντρο του πλαισίου και έχουν πάει πίσω, κοντά στον άξονα του ψαλιδιού. Εκεί πίσω συναντάμε και τα ρυθμιζόμενα αμορτισέρ της σειράς Screamin’Eagle (κατασκευής FOX).

Οδηγώντας την μοτοσυκλέτα μέσα στους δρόμους της Αθήνας, σε εντυπωσιάζουν δύο πράγματα. Το ένα είναι το μικρό πλάτος της που την βοηθάει να τρυπώνει ανάμεσα στα αυτοκίνητα, προκαλώντας την έκπληξη των ντελιβεράδων που δεν μπορούν να πιστέψουν ότι τους ακολουθεί μια Harley μέσα στην πυκνή κίνηση. Το άλλο που σε εντυπωσιάζει είναι πως ο δυνατός ήχος της εξάτμισης σε προστατεύει από τους πεζούς και οδηγούς-ζόμπι!

Τα μπάπα-μπούπα και οι πυροβολισμοί τους αναγκάζουν να ξεκολλήσουν το smartphone από το αυτί και να κοιτάξουν γύρο τους πριν περάσουν τον δρόμο ή πριν αλλάξουν λωρίδα… Safety Feature!

Δυστυχώς τα μαρπιέ είναι τα ίδια με αυτά που έχει η Roadster 1200 από το εργοστάσιο και είναι υπερβολικά μεγάλα σε μήκος, με αποτέλεσμα να σε δυσκολεύουν να βάλεις και να βγάλεις τα πόδια σου από πάνω τους όταν σταματά και ξεκινάς από τα φανάρια.

Αυτά τα μαρσπιέ ήταν και το μόνο πρόβλημα που είχαμε μέσα στην πίστα των Μεγάρων, καθώς έβρισκαν εύκολα στην άσφαλτο και περιόριζαν την κλίση της μοτοσυκλέτας. Το πλαίσιο, τα φρένα και ο κινητήρας έχουν πραγματικά πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες!

Σαφώς δεν είναι supersport μοτοσυκλέτα, όμως οι ικανότητές της στις στροφές είναι πολύ παραπάνω από αυτές που φαντάζεται ο περισσότερος κόσμος και η γενική αίσθηση είναι αυτή μιας γεροδεμένης μοτοσυκλέτας. Προφανώς δεν είναι η γρηγορότερη μοτοσυκλέτα που έχουμε οδηγήσει στην πίστα, όμως ήταν σίγουρα μια από τις πιο διασκεδαστικές εμπειρίες που είχαμε μέσα στην πίστα των Μεγάρων. Προσωπικά πέρασα καλύτερα πάνω στην σέλα αυτής της Harley, παρά πάνω στη σέλα του GSX-R 1000R που δεινοπαθούσε να βγάλει την δύναμή του στα σαμαράκια και στα μπαλώματα των Μεγάρων και με παρακάλαγε να πάμε στις Σέρρες…    

  

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες