Όταν η Honda ξεκίνησε το project της νέας γενιάς των CB σε 1000 και σε 400 κυβικά, υπήρχε ήδη η κατηγορία των τετρακύλινδρων neo-retro, αφού και οι υπόλοιποι τρεις Ιάπωνες κατασκευαστές είχαν αντίστοιχα μοντέλα στη γκάμα τους. Ποιος θα το φανταζόταν τότε ότι μετά από 25 χρόνια, το CB 400 SF θα ήταν το μοναδικό τετρακύλινδρο με λιγότερα από 600 κυβικά που θα έμενε στην παραγωγή. Για το 2018 η σειρά των CB δέχεται μια σειρά μικρών βελτιώσεων, που αφορά τόσο την αισθητική, όσο και την πρακτική πλευρά.
Ο κινητήρας του 400 αποδίδει πλέον 56 ίππους στις 11.000 και 4 kg/m ροπής στις 9.500, από 53 ίππους στις 10.500 και 3,9 kg/m στις 9.500 που είχε το προηγούμενο μοντέλο.
Ο εμπρός προβολέας έγινε LED, οι ζάντες απέκτησαν το χρώμα του χαλκού και οι εμπρός δαγκάνες μαζί με τα κέντρα των δισκόφρενων έγιναν μαύρα από χρυσά που ήταν πριν.
Στα μηχανικά μέρη έχουμε ένα νέο τελικό εξάτμισης στο 400, με μικρότερο εξωτερικό όγκο, αλλά και μεγαλύτερο άνοιγμα για την έξοδο των καυσαερίων. Προφανώς θέλησαν να τονίσουν την χροιά και το βάθος του τετρακύλινδρου ήχου στον μικρό κινητήρα τους. Ο αριστερός διακόπτης του τιμονιού έχει πλέον ενσωματωμένο το κουμπί των θερμαινόμενων γκριπ, λοξές βαλβίδες στις ζάντες, κλειδαριά κράνους και αποθηκευτικό χώρο κάτω από την σέλα.
Ίδιες αισθητικές αλλαγές και εξοπλισμού συναντάμε και στο μεγάλο Big-1 των 1300 κυβικών, όμως εδώ έχουμε και νέο σύστημα ABS, νέας σχεδίασης έμβολα και μονόδρομο συμπλέκτη με υποβοήθηση.
Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
26/6/2026
Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.
Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.
Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.
Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.
Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.
Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;
Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.
Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.
Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.
