Αρκετές διαφορές θα έχουν τα νέα Tiger 800 και 1200 που θα εμφανιστούν στο περίπτερο της Triumph στο Μιλάνο σε λίγες ημέρες. Το γεγονός ότι έρχεται νέα Tiger είναι παλιά είδηση, ενώ τις πρώτες τους φωτογραφίες τις είχαμε δημοσιεύσει εδώ, στις αρχές του έτους. Τώρα επιβεβαιώνεται πως στην EICMA τα Tiger θα είναι και νέα και περισσότερα από ένα. Εμφανισιακά οι βρετανοί έχουν κάνει μια προσπάθεια να μειώσουν τον συνολικό όγκο, με μικρότερης επιφάνειας πλαστικά και παράλληλα πιο αιχμηρή σχεδίαση.
Στην κατασκοπική φωτογραφία, τα εμπρός φώτα του Tiger 1200 είναι Full-Led και τα όργανα είναι TFT, πιθανότατα πρόκειται για τα έγχρωμα όργανα που υπάρχουν ήδη στο Street Triple 800 RS και είναι από τα πιο πλήρη και σύγχρονα σε ενδείξεις και λειτουργίες. Όπως και στο υπάρχον μοντέλο, θα υπάρχουν διαφορετικά επίπεδα εξοπλισμού, με την κορυφαία έκδοση να διαθέτει ημί-ενεργητικές αναρτήσεις της WP.
Αντίστοιχες αλλαγές σε επίπεδο εξοπλισμού και εμφάνισης αναμένονται και για το μικρότερο Tiger 800, όμως εδώ έχουμε και μεγάλες διαφοροποιήσεις στον κινητήρα (πιθανότατα η Triumph θα βάλει και σε αυτό το μοντέλο της, τον τρικύλινδρο του Street Triple), όπως επίσης και στην εργονομία της θέσης οδήγησης, αλλά και της θέση του συνεπιβάτη.
Νέο entry-level μοντέλο με δικύλινδρο σε σειρά, βασισμένο στην Aprilia RS457
Από τον
Φίλιππο Σταυριδόπουλο
1/8/2025
Η Moto Guzzi ετοιμάζει το μεγαλύτερο τεχνολογικό άλμα εκτός παράδοσης εδώ και δεκαετίες. Αντί για τον κλασικό εγκάρσια τοποθετημένο V2, η νέα της μικρή μοτοσυκλέτα θα χρησιμοποιεί δικύλινδρο σε σειρά 457 κ.εκ., προερχόμενο από την Aprilia, με στόχο την παγκόσμια αγορά και ιδιαίτερα την Ασιατική
Το καλοκαίρι του 2023 η Aprilia παρουσίασε την RS457, εξοπλισμένη με νέο δικύλινδρο εν σειρά κινητήρα. Το μοτέρ αυτό γρήγορα έγινε η βάση για ολόκληρη οικογένεια μοντέλων, την RS457, την Tuono 457 και σύντομα την Tuareg 457. Όλα παράγονται στο εργοστάσιο της Piaggio στην Ινδία, διασφαλίζοντας χαμηλότερο κόστος και άμεση πρόσβαση σε αναδυόμενες αγορές.
Η Moto Guzzi, μέλος του ίδιου ομίλου (Piaggio) από το 2004, αποφάσισε να υιοθετήσει τον κινητήρα, φέρνοντας για πρώτη φορά εδώ και σχεδόν έναν αιώνα έναν δικύλινδρο σε σειρά σε μοντέλο παραγωγής της. Αν και η Guzzi είχε φτιάξει εν σειρά κινητήρες τη δεκαετία του ’30, αυτοί περιορίζονταν σε αγωνιστικές εφαρμογές. Από το 1967 και μετά, η εταιρική ταυτότητα της, ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εγκάρσιο αερόψυκτο V2. Η εισαγωγή της υδρόψυξης με το V100 Mandello ήταν ήδη μεγάλο βήμα αλλά η εγκατάλειψη του V2 αποτελεί πραγματική επανάσταση.
Η νέα naked της Guzzi θα μοιράζεται τον κινητήρα και ορισμένα περιφερειακά με την Tuono 457, αλλά θα έχει ολοκληρωτικά δική της αρχιτεκτονική στηριζόμενη σε σωληνωτό ατσάλινο πλαίσιο αντί για αλουμινίου, με στόχο να προσδώσει διαφορετική γεωμετρία αναβάτη για μια πιο άνετη θέση οδήγησης αλλά και μια μια πιο παραδοσιακή σχεδίαση ρεζερβουάρ και φωτιστικών σωμάτων.
Η κατηγορία 350-500 κ.εκ. αναπτύσσεται ραγδαία, ιδιαίτερα στην Ασία. Για μικρές εταιρείες όπως η Guzzi (15.000 μονάδες ετησίως), η διείσδυση σε αυτές τις αγορές είναι ζήτημα επιβίωσης. Η παραγωγή στην Ινδία, όπως ήδη γίνεται με την Aprilia, ανοίγει τον δρόμο για οικονομικά προσιτά μοντέλα που θα μπορούν να πωλούνται τόσο σε Ασία όσο και σε Ευρώπη.
Παράλληλα, η Moto Guzzi ακολουθεί το παράδειγμα άλλων κατασκευαστών: KTM- Bajaj, Triumph-Bajaj και εργοστάσια στην Ταϊλάνδη, BMW-TVS. Όλοι προσαρμόζουν την παραγωγή τους σε μικρότερες και πιο οικονομικές μοτοσυκλέτες για να κερδίσουν μερίδιο αγοράς σε χώρες με εκρηκτική ζήτηση.
Αν και είχε ακουστεί ότι η Guzzi θα επαναφέρει το όνομα “Eldorado”, αυτό φαίνεται απίθανο, καθώς ιστορικά αφορούσε μεγάλες cruiser. Μια πιο ταιριαστή επιλογή θα ήταν ίσως το “Airone”, το πρώτο μεταπολεμικό Guzzi μαζικής παραγωγής που έφερε την ελευθερία ταξιδιού σε χιλιάδες αναβάτες, ακριβώς όπως στοχεύει να κάνει και η νέα, μικρή Moto Guzzi.
