Piaggio - Πατέντα για εναλλακτικό μπροστινό σε Beverly!

Παρόμοιο με το σύστημα που φορά η Vespa
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

19/8/2022
Πατέντες που κατέθεσε στις Η.Π.Α. η Piaggio, δείχνουν ένα Beverly με μοχλικό σύνδεσμο Watt αντί για τηλεσκοπικό πιρούνι στην μπροστινή ανάρτηση, σύστημα παρόμοιο με εκείνο που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στα μικρότερα scooter του group, όπως στη Vespa, ή στο ηλεκτρικό Piaggio 1.
 
Φυσικά μια πατέντα δεν βρίσκει πάντα τον δρόμο της προς την παραγωγή, όμως σημαίνει πως η ιταλική εταιρεία επεξεργάζεται διάφορες επιλογές.
 
Η διαφορά του συγκεκριμένου συστήματος από ένα τηλεσκοπικό πιρούνι βρίσκεται στη δυνατότητα αλλαγής της γεωμετρίας της ανάρτησης, ώστε να προστεθεί κάποιο σύστημα που να αποτρέπει την υπερβολική βύθιση (anti-dive) σε συγκεκριμένες συνθήκες όπως στο φρενάρισμα, ενώ το σύστημα έχει μονόμπρατση διάταξη.
Ο μοχλικός σύνδεσμος του Watt είναι από τα παλαιότερα συστήματα ανάρτησης, καθώς είχε κατατεθεί σε πατέντα το 1784 από τον Σκωτσέζο εφευρέτη James Watt.
 
Αποτελείται από τρεις ράβδους που ενωμένες σχηματίζουν αρθρωτό σύστημα. Και οι τρεις ράβδοι μπορούν να περιστρέφονται γύρω από τα άκρα της μεσαίας. Η κίνηση δεν είναι ευθεία, όπως σε ένα τηλεσκοπικό πιρούνι, αλλά περιγράφεται ως η καμπύλη του Watt.
 
Χρησιμοποιείται ευρέως ακόμα και σήμερα σε αναρτήσεις αυτοκινήτων, όμως στη μοτοσυκλέτα αντίθετα έχει επικρατήσει το τηλεσκοπικό πιρούνι στο μπροστινό μέρος.
Αξίζει να σημειωθεί πως το παρόμοιο σύστημα που χρησιμοποιεί η Vespa μπροστά, προέρχεται από τις μέρες της εταιρείας ως κατασκευάστριας αεροπλάνων, τα οποία είχαν αντίστοιχο σύστημα ανάρτησης!
 
Στα πλεονεκτήματα του συστήματος θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε την μικρότερη βύθιση στην πέδηση όπως προαναφέραμε, το μικρότερο βάρος, και την ευκολία αλλαγής του μπροστινού τροχού. Αλλά τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι δραματικά διαφορετικό / καλύτερο από ένα τηλεσκοπικό πιρούνι, οπότε δεν υπάρχει κάποιος εύκολα αντιληπτός λόγος για να περάσει ένα εναλλακτικό σύστημα στην παραγωγή στο Beverly.
Παράλληλα με την πατέντα με το Beverly, η Piaggio κατέθεσε και μια ακόμα πατέντα για ένα τρίκυκλο scooter της, στα πρότυπα των MP3, που θα χρησιμοποιεί αναρτήσεις με μοχλικό σύνδεσμο Watt.
 
Πιστεύουμε πως η εφαρμογή του συστήματος του Watt σε κάποιο τρίκυκλο της Piaggio ίσως να είναι πιο ρεαλιστική από ότι σε δίκυκλο scooter, καθώς στα τρίκυκλα το σύστημα δεν είναι εμφανές, ενώ αντίθετα στα δίκυκλα… βγάζει μάτι, και ίσως ξενίσει τους αγοραστές που έχουν συνηθίσει το τηλεσκοπικό πιρούνι.

Sanrivatti: Hypercar με θέση οδήγησης superbike

Υπόσχεται αίσθηση και επιδόσεις μοτοσυκλέτας με την ασφάλεια και την άνεση ενός hypercar
Sanrivatti
Από τον

Φίλιππο Σταυριδόπουλο

26/6/2026

Μπορεί άραγε ένα αυτοκίνητο να προσφέρει την αίσθηση μιας superbike; Η ολλανδική Sanrivatti υποστηρίζει πως ναι και παρουσιάζει ένα hypercar με θέση οδήγησης εμπνευσμένη από τις μοτοσυκλέτες, φιλοδοξώντας να γεφυρώσει δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους.

Για τους περισσότερους μοτοσυκλετιστές, η εμπειρία μιας superbike είναι αλληλένδετη με τα στοιχεία του καιρού, την αμεσότητα και την έκθεση. Ωστόσο, υπάρχει και ένα κοινό που γοητεύεται από τη θέση οδήγησης, την αίσθηση και την επαφή με το όχημα, χωρίς όμως να θέλει να αποχωριστεί την προστασία που προσφέρουν τέσσερις τροχοί, η οροφή, οι αερόσακοι και ο κλιματισμός.

Αυτό ακριβώς το ιδιαιτέρως συγκεκριμένο κοινό στοχεύει η Sanrivatti, μια νεοσύστατη εταιρεία από την Ολλανδία, η οποία αποκάλυψε τα πρώτα σχέδια ενός hypercar με εξαιρετικά ασυνήθιστη διάταξη. Αντί για τη συμβατική θέση οδήγησης, ο οδηγός τοποθετείται στο κέντρο του αυτοκινήτου (μη βιαστείτε να αναπολήσετε την F1 της McLaren), σε στάση που θυμίζει έντονα superbike, με τα πόδια προς τα πίσω και το σώμα σκυμμένο πάνω από το τιμόνι.

Sanrivatti

Η εταιρεία υποστηρίζει ότι σχεδιάζει το αυτοκίνητο "από τον άνθρωπο προς τα έξω", επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση οδηγού και μηχανής. Στόχος δεν είναι να αντιγράψει μια μοτοσυκλέτα, αλλά να μεταφέρει ένα μέρος της εμπειρίας της σε ένα τετράτροχο όχημα.

Βέβαια, η πραγματικότητα απέχει αρκετά από τη θεωρία. Η εμπειρία οδήγησης μιας μοτοσυκλέτας δεν καθορίζεται μόνο από τη στάση του σώματος. Ο αναβάτης αγκαλιάζει το ρεζερβουάρ με τα γόνατα, πλαγιάζει, μεταφέρει συνεχώς το βάρος του στις στροφές, αντιστέκεται στον αέρα και γίνεται ουσιαστικά μέρος της ίδιας της μοτοσυκλέτας. Όλα αυτά δύσκολα μπορούν να αναπαραχθούν απλώς αλλάζοντας τη θέση του οδηγού μέσα σε ένα αυτοκίνητο.

Sanrivatti

Παράλληλα, η Sanrivatti δεν έχει ακόμη παρουσιάσει λειτουργικό πρωτότυπο. Μέχρι στιγμής υπάρχουν μόνο ψηφιακά προσχέδια και υποσχέσεις, γεγονός που αφήνει πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Πώς θα εξασφαλίζεται η παθητική ασφάλεια σε μια τόσο ασυνήθιστη θέση οδήγησης; Πώς θα είναι η ορατότητα; Θα είναι εργονομικό σε πολύωρη χρήση; Και κυρίως, μπορεί όλο αυτό να περάσει ποτέ στην παραγωγή;

Από την άλλη, η αυτοκινητοβιομηχανία ανέκαθεν αποτελούσε πεδίο δοκιμών για τολμηρές ιδέες. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου ένα παράξενο concept εξελίχθηκε σε εμπορικό προϊόν ή έστω επηρέασε τον σχεδιασμό μελλοντικών μοντέλων.

Sanrivatti

Στην περίπτωση της Sanrivatti, πάντως, δύσκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για εναλλακτική απέναντι σε μια μοτοσυκλέτα. Περισσότερο μοιάζει με μια προσπάθεια να προσφέρει ένα μικρό κομμάτι της εμπειρίας της οδήγησης δικύκλου σε ανθρώπους που δεν πρόκειται ποτέ να φορέσουν κράνος ή να αποδεχθούν τους συμβιβασμούς που έρχονται μαζί με μια superbike.

Αν τελικά το εγχείρημα φτάσει ποτέ μέχρι την παραγωγή, θα πρόκειται σίγουρα για ένα από τα πιο ιδιαίτερα hypercars που έχουμε δει. Αν όχι, θα παραμείνει μία ακόμη ενδιαφέρουσα άσκηση επί χάρτου με έμπνευση από τον κόσμο των μοτοσυκλετών.

 

Ετικέτες