MotoGP - Οι αδερφοί Marquez τερματίζουν μαζί στο βάθρο και γράφουν ιστορία
Τα πρώτα αδέρφια που τερματίζουν μαζί στο βάθρο με τετράχρονες μοτοσυκλέτες στη μεγάλη κατηγορία - Ισοφάρισαν τους αδερφούς Aoki
Από τον
Θοδωρή Ξύδη
11/7/2024
Αναμενόμενο ήταν να δούμε τον Alex και τον Marc Marquez να ανεβαίνουν κάποια στιγμή μαζί σε βάθρο MotoGP με το επίτευγμα να γίνεται τελικά στο γερμανικό GP του 2024.
Ο Francesco Bagnaia (Ducati Lenovo Team) μπορεί να κέρδισε τον αγώνα της Κυριακής στο Sachsenring όμως αυτό δεν εμπόδισε τους Marc και Alex Marquez (Gresini Racing) να γιορτάσουν δεόντως τον δικό τους τερματισμό στο βάθρο, στη δεύτερη και τρίτη θέση αντίστοιχα.
Δύο αδέρφια στο βάθρο του ίδιου αγώνα είναι κάτι που συμβαίνει πρώτη φορά στην τετράχρονη MotoGP εποχή, ενώ τελευταία φορά που είδαμε να συμβαίνει κάτι αντίστοιχο στην κορυφαία κατηγορία του Παγκόσμιου Πρωταθήματος Ταχύτητας ήταν το 1997 με τους αδερφούς Nobuatsu και Takuma Aoki.
Οι Ιάπωνες έγραψαν τα δικά τους ονόματα στην ιστορία του αθλήματος στον αγώνα που πραγματοποιήθηκε στην Imola και τον κέρδισε ο μεγάλος Mick Doohan, στον δρόμο για την κατάκτηση του 4ου σερί πρωταθλήματος του, με τον Nobuatsu να τερματίζει πίσω του στη δεύτερη θέση και τον Takuma να ακολουθεί τρίτος.
Όπως και τώρα έτσι και τότε οι Aoki οδηγούσαν την ίδια μάρκα μοτοσυκλέτας αλλά όχι και την ίδια μοτοσυκλέτα, όπως πιστεύουν πολλοί, ενώ αγωνίζονταν και για διαφορετικές ομάδες.
Ο Nobuatsu έτρεχε με την V4 Honda NSR500 της Rheos Elf-Honda και ο Takuma με την εργοστασιακή ομάδα της Repsol Honda και την NSR500V, την δικύλινδρη 500άρα της ιαπωνικής εταιρείας που ήταν σαφώς ελαφρύτερη από την 4κύλινδρη αλλά υπολειπόταν σαφώς σε ισχύ, ίσως και περισσότερους από 60 ίππους.
Μία εξάτμιση σε κάθε πλευρά για τη δικύλινδρη NSR500V
Τώρα, οι αδερφοί Marquez επαναλαμβάνουν τον τερματισμό των Aoki 27 χρόνια μετά, και ισοφαρίζουν το κατόρθωμά των Ιαπώνων, ενώ το φετινό κοινό βάθρο ήρθε με τους αδελφούς Marquez να αγωνίζονται στην ίδια ομάδα, με την ίδια 4χρονη μοτοσυκλέτα, κάτι που κάνει αυτό το ιστορικό γεγονός μοναδικό. Οι Ιάπωνες παραμένουν οι μόνοι που το έχουν καταφέρει με διαφορετικές μοτοσυκλέτες και ομάδες στη δίχρονη εποχή των GP, κάτι που δεν θα αλλάξει ποτέ. Πλέον οι πιθανότητες για τους Marquez να ξεπεράσουν τους Aoki με δεύτερο τερματισμό στο βάθρο είναι με το μέρος τους.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: