150hp και 225 κιλά στο πρώτο στάδιο εξέλιξης του project
Από τον
Κώστα Γκαζή
1/7/2022
H Ducati αποκάλυψε τα κυριότερα τεχνικά χαρακτηριστικά της πρωτότυπης ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας της για το Παγκόσμιο Κύπελο MotoE, χαρακτηριστικά που στο πρώτο στάδιο εξέλιξης είναι πανομοιότυπα με εκείνα της απερχόμενης Energica Ego Corsa MotoR.
Ο κωδικός εξέλιξης της πρώτης ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας της Ducati είναι ο V21L, ένα πρωτότυπο μοντέλο που από το 2023 θα αποτελέσει το αποκλειστικό αγωνιστικό όχημα των 18 αγωνιζομένων του Παγκοσμίου Κυπέλου MotoE, της ηλεκτρικής υποστηρικτικής κατηγορίας του MotoGP.
Το project έχει μεγάλη στρατηγική σημασία για το ηλεκτρικό μέλλον της Ducati, οδηγώντας στην ανάπτυξη πολύτιμης τεχνογνωσίας για τα επερχόμενα ηλεκτρικά μοντέλα παραγωγής της εταιρείας.
Για τη δημιουργία της μοτοσυκλέτας, το εργοστάσιο της Bologna ένωσε μηχανικούς, σχεδιαστές και τεχνικούς από τη Ducati και την Ducati Corse, το αγωνιστικό τμήμα της φίρμας, δημιουργώντας μια μοναδική ομάδα, ενώ η εταιρεία συμβουλεύτηκε και τους τεχνικούς του Volkswagen Group που ειδικεύονται στην ηλεκτροκίνηση.
Επιπλέον για την περαιτέρω εξέλιξη του V21L, οι Ιταλοί βρίσκονται σε συνεχή επαφή με το Κέντρο Αριστείας του Salzgitter στη Γερμανία (κέντρο του Volkswagen Group που ειδικεύεται στην εξέλιξη και στην ανακύκλωση των μπαταριών) αλλά και με μάρκες του Group, όπως την Porsche και Lamborghini.
Το τμήμα R&D της Ducati ανέλαβε τη διοίκηση του project, μαζί με τον σχεδιασμό και τις εργαστηριακές δοκιμές του ηλεκτροκινητήρα, ενώ το Centro Stile Ducati είναι υπεύθυνο για το design και την τελική εμφάνιση της μοτοσυκλέτας.
Το αγωνιστικό τμήμα Ducati Corse εξελίσσει τα ηλεκτρονικά, το λογισμικό, την αεροδυναμική και τελικά τη συναρμολόγηση της μοτοσυκλέτας, τις δοκιμές στην πίστα και την διαδικασία απόκτησης και ανάλυσης δεδομένων.
Το αποτέλεσμα σήμερα είναι ήδη ικανοποιητικό, αναφέρει η Ducati. Η MotoE πρωτότυπη μοτοσυκλέτα της εταιρείας ζυγίζει 225 κιλά (12 κιλά λιγότερα από το ελάχιστο βάρος των κανονισμών των Dorna & FIM για την κάλυψη της απόστασης του αγώνα), και μέγιστη ιπποδύναμη 110 Kw (150 hp) και 14,27 kgm ροπής, για μια τελική ταχύτητα 275 χλμ/ώρα στην πίστα του Mugello.
Η μπαταρία του V21L χαρακτηρίζεται από ένα σχήμα που ακολουθεί τις γραμμές της μοτοσυκλέτας στο μέσο της, ενώ ζυγίζει 110 κιλά και έχει χωρητικότητα 18 kWh με πρίζα φόρτισης 20 kW στην ουρά. H μπαταρία αποτελείται από 1.152 κυλινδρικές κυψέλες τύπου 21700.
Ο εναλλάκτης ζυγίζει 5 κιλά, ενώ το μοτέρ 21 κιλά με μέγιστη ταχύτητα περιστροφής τις 18.000 rpm σχεδιάστηκε από συνεργάτη της Ducati (για την ώρα δεν μας δίνουν το όνομα του), ενώ το όλο σύστημα βασίζεται σε τάση 800V.
Μια από τις πιο προηγμένες τεχνολογικές λύσεις της μοτοσυκλέτας αφορά στο σύστημα ψύξης. Το V21L διαθέτει αποδοτικό και εξελιγμένο σύστημα υγρόψυξης, με διπλό κύκλωμα σχεδιασμένο για τις διαφορετικές ανάγκες του μοτέρ / εναλλάκτη και της μπαταρίας.
Έτσι επιτυγχάνεται σταθερή απόδοση κινητήρα και ταχύτητα φόρτισης, καθώς δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς τη μπαταρία να κρυώσει για να ξεκινήσει τη διαδικασία. Η MotoE μοτοσυκλέτα της Ducati μπορεί να ξεκινήσει τη φόρτιση αμέσως μόλις μπει στα pits, ενώ χρειάζονται περίπου 45 λεπτά για να φορτιστεί από το 0 στο 80%.
H θήκη της μπαταρίας κατασκευάζεται από carbon fibre, ζυγίζει 3,7 κιλά, ενώ αποτελεί φέρων τμήμα του πλαισίου, όπως με το αλουμινένιο μονοκόκ μπροστινό πλαίσιο του Panigale V4.
Το αλουμινένιο ψαλίδι ζυγίζει 4,8 κιλά ενώ έχει γεωμετρία παραπλήσια με της Desmosedici MotoGP μοτοσυκλέτας. Το υποπλαίσιο που φέρει τη σέλα και την ουρά είναι και αυτό κατασκευασμένο από carbon fibre.
Αξίζει να σημειωθεί εδώ η εντελώς διαφορετική προσέγγιση της Ducati σε σχέση με την Energica, την προκάτοχο της στο MotoE, όσον αφορά στην αρχιτεκτονική της ηλεκτρικής της μοτοσυκλέτας. Συγκρίνετε την V21L με την Energica Ego Corsa MotoE (φωτό άνω), που διαθέτει πλαίσιο χωροδιοκτύωμα, διαφορετική θέση στο αμορτισέρ αλλά και στα ηλεκτρονικά, μπαταρία που δείχνει λες και μπήκε σαν... τελευταία σκέψη, κατόπιν σχεδιασμού της μοτοσυκλέτας, κ.α. Σαφώς πληρέστερη, πιο ολιστική και πιο λειτουργική είναι η μοτοσυκλέτα της Ducati, πολύ πιο κοντά στις βενζινοκίνητες μοτοσυκλέτες απ' ότι η προσπάθεια της Energica.
Στις αναρτήσεις η μοτοσυκλέτα φορά ανάποδο πιρούνι Ohlins NPX 25/30 με διάμετρο καλαμιών 43 mm, προερχόμενο από τη Superleggera V4, και ένα μονό αμορτισέρ TTX36 πίσω. Το σύστημα ολοκληρώνεται με σταμπιλιζατέρ της Ohlins, ενώ οι αναρτήσεις είναι πλήρως ρυθμιζόμενες.
Την πέδηση έχει αναλάβει η Brembo, που έχει προβλέψει για τις ειδικές ανάγκες της βαριάς για την ώρα κατηγορίας MotoE. Μπροστά το V21L φορά δυο ατσάλινους δίσκους 338.5 mm μεγάλου πάχους με φτεράκια εσωτερικά για καλύτερη απαγωγή της θερμότητας στην ακραία χρήση στην πίστα.
Τους δίσκους “δαγκώνουν” δυο ακτινικές δαγκάνες GP4RR M4 32/36, ενώ ακτινική είναι και η αντλία φρένου PR19/18. Πίσω η δαγκάνα P34 πιάνει σε δίσκο 220 mm, και πάχους 5 mm, με αντλία φρένου PS13. Οι αγωνιστικές ομάδες μπορούν να επιλέξουν να εφοδιάσουν τη μοτοσυκλέτα και με μανέτα ενεργοποίησης του πίσω φρένου στο αριστερό γκριπ.
Η Ducati συνεχίζει να εξελίσσει και να δοκιμάζει τη μοτοσυκλέτα σε πίστες Παγκοσμίου, με κορυφαίους αναβάτες εξέλιξης τους Michele Pirro, Alex De Angelis και Chaz Davies, υπό την επίβλεψη του Υπεύθυνου Εξέλιξης των MotoGP μοτοσυκλετών της εταιρείας, Marco Palmerini.
Εξελίσσοντας τα ηλεκτρονικά, στόχος της Ducati ήταν να αποκτήσει το V21L απόκριση γκαζιού ανάλογη με εκείνη ενός βενζινοκίνητου μοντέλου, με αντίστοιχα παραπλήσια αίσθηση στα ηλεκτρονικά βοηθήματα (Ducati Traction Control, Ducati Slide Control, Ducati Wheelie Control και Riding Modes).
Το project του V21L συνεχίζει να προχωρά με αμείωτο ρυθμό προς το 2023, το έτος όπου η Ducati θα αναλάβει ως “μονομάρκα” το Παγκόσμιο Κύπελο MotoE.
Το επόμενο στάδιο του σχεδίου της Ducati είναι να εξελίξει περαιτέρω τη μοτοσυκλέτα αλλά και την τεχνογνωσία της μέσω των αγώνων του MotoE, στοχεύοντας -μόλις το επιτρέψει η τεχνολογία όπως αναφέρουν και οι ίδιοι- στη δημιουργία μιας ηλεκτρικής μοτοσυκλέτας παραγωγής που θα είναι σπορ, ελαφριά και συναρπαστική, ικανή να ικανοποιήσει όλους τους ενθουσιώδεις οπαδούς της φίρμας.
MotoGP: Η Yamaha φλερτάρει τον Pecco Bagnaia και δεν είναι η μόνη
Το γαϊτανάκι των μεταγραφών ενόψει 2027 εξελίσσεται σε τυφώνα και το όνομα ενός δις παγκόσμιου πρωταθλητή δεν θα μπορούσε να απουσιάζει από τη συζήτηση.
Από τον
Σπύρο Τσαντήλα
2/2/2026
Κανονικά το σημείο αιχμής της σεζόν του 2027 στο MotoGP είναι οι νέες αγωνιστικές μοτοσυκλέτες με κινητήρες 850 cc, αλλά να που μια ξαφνική καταιγίδα μεταγραφών έχει μεταφέρει όλο το ενδιαφέρον στα πρόσωπα. Τις τελευταίες μέρες η επικαιρότητα ταρακουνήθηκε για τα καλά με τις πληροφορίες περί τριών πρωτοκλασάτων αναβατών που αναμένεται να αλλάξουν στρατόπεδα το 2027.
Η αρχή έγινε με τη φερόμενη μετακίνηση του Fabio Quartararo από τη Yamaha στη Honda, κάτι που δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως, ωστόσο ο ίδιος ο Γάλλος πρωταθλητής του 2021 έχει παραδεχτεί πως μιλά με τη Honda.
Στη συνέχεια ακολούθησε ο Jorge Martin, ο οποίος επίσης φέρεται έτοιμος να αφήσει την Aprilia για να πάει στη Yamaha, ενώ το τρίτο χτύπημα θέλει τον Pedro Acosta να έχει ήδη συμφωνήσει με τη Ducati για μια εργοστασιακή σέλα το 2027 δίπλα στον Marc Marquez που πρόσφατα ανανέωσε το συμβόλαιό του.
Οι παραπάνω μετακινήσεις φέρονται ως σχεδόν τελειωμένες και πρακτικά περιμένουμε τις επίσημες ανακοινώσεις, ωστόσο υπάρχουν και τα απόνερά τους. Αν όντως ο Acosta οδεύει για εργοστασιακός παρτενέρ του Marquez, τότε αυτομάτως ο Pecco Bagnaia θα πρέπει να λογίζεται εκτός ομάδας.
Σύμφωνα με έγκυρα δημοσιεύματα από την Ιταλία, ο παγκόσμιος πρωταθλητής 2022 και 2023 έχει ήδη προσεγγιστεί από τη Yamaha, η οποία τον θέλει για τη δεύτερη εργοστασιακή της μοτοσυκλέτα δίπλα στον Martin. Οι Ιάπωνες μάλιστα λέγεται πως είχαν προσπαθήσει να πάρουν τον Marco Bezzecchi, ωστόσο ο ίδιος εύλογα δεν θέλησε να αφήσει την Aprilia με την οποία κούμπωσε τόσο καλά το 2025 και μόλις έβαλε την υπογραφή του σε νέο συμβόλαιο και μάλιστα για δύο χρόνια.
Ισχυρό χαρτί για τους Ιάπωνες αποδεικνύεται ο Paolo Pavesio, με τον οποίο έχουμε μιλήσει αρκετές φορές απευθείας και είναι ο άνθρωπος που ανέλαβε να τρέξει την ομάδα στη θέση του Lin Jarvis. Ήδη χρεώνεται την επιτάχυνση του προγράμματος V4, καθώς και την άφιξη του Toprak Razgatlioglu στη δεύτερη ομάδα, Pramac Racing.
Έχοντας έναν προϋπολογισμό της τάξης των 10 εκατομμυρίων ευρώ στη διάθεσή του για τη στελέχωση της ομάδας, ο Ιταλός μάνατζερ μπορεί τώρα να φτιάξει ένα πολλά υποσχόμενο δίδυμο με τους Martin και Bagnaia. Το μόνο ερώτημα είναι αν η Yamaha παίζει μόνη της στο κυνήγι του Bagnaia, καθώς ακούγεται πως και η Aprilia ενδιαφέρεται έντονα να τον εντάξει στο δυναμικό της δίπλα στον Bezzecchi, ωστόσο θεωρείται δύσκολο να μπορέσει να χτυπήσει τη Yamaha που φέτος φέρεται να κινείται πολύ επιθετικά στο οικονομικό κομμάτι για να εξασφαλίσει τους αναβάτες που επιθυμεί.