Το αφεντικό της Gresini ξεκαθαρίζει πως η ομάδα θα επωφεληθεί από τους χορηγούς του Marquez
Μπορεί να μην αμείβεται με τον ίδιο παχυλό μισθό ο Marquez το 2024, ωστόσο οι προσωπικοί χορηγοί του τον ακολουθούν σε κάθε του αγωνιστικό βήμα
Από τον
Γιάννη Τσινάβο
18/1/2024
Έχουμε αναφέρει πως ο Marc Marquez στην ομάδα της Gresini Racing Team δεν θα αγωνίζεται αμισθί και πως ο Ισπανός απαρνήθηκε τον ετήσιο παχυλό μισθό των 15 εκατομμυρίων του HRC ώστε να βρεθεί ξανά στον δρόμο των αγωνιστικών επιτυχιών καβάλα στην Ducati GP23 το 2024. Ταυτόχρονα όμως η μεταγραφή του Marquez στην ιταλική ομάδα φέρνει για αυτήν πολλά οφέλη κυρίως σε οικονομικό επίπεδο, ανεξάρτητα από το αγωνιστικό που μένει να το δούμε εντός πίστας όταν ξεκινήσει το πρωτάθλημα.
Το γεγονός πως ο πολυπρωταθλητής του MotoGP δεν θα λαμβάνει πλέον αντίστοιχα υψηλό μισθό με όσα έπαιρνε στην Repsol-HRC –αυτή η είδηση κυκλοφορεί στα paddock, αν και μόνο ο Marc Marquez γνωρίζει τα χρήματα τα οποία λαμβάνει από την Gresini– δεν φαίνεται να ανησυχεί ιδιαίτερα τον Ισπανό καθώς οι προσωπικοί χορηγοί του έχουν εξασφαλίσει πως δεν πρόκειται να μείνει οικονομικά παραπονεμένος. Εκτός όμως από τον ίδιο τον Marquez τη φετινή χρονιά θα επωφεληθεί από τους προσωπικούς χορηγούς του Ισπανού και η ομάδα του Gresini Racing Team.
Το αφεντικό της ομάδας Nadia Padovani ξεκαθάρισε τα όσα ακούγεται για το εν λόγω ζήτημα καθώς και για την είδηση που ακούγεται πως από το 2025 η Repsol θα ακολουθήσει τον Marquez: “O Marc έχει μόνο προσωπικούς χορηγούς, για την Repsol δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον και μεγάλη ικανοποίηση από τους ήδη υπάρχοντες συνεργάτες μας αλλά και από νέους οι οποίοι θέλουν να έρθουν στην ομάδα μας.”
Επιπρόσθετα είχατε διαβάσει στο MOTO πως η Red Bull η οποία είναι προσωπικός χορηγός του Marc Marquez τερμάτισε την συνεργασία της με την Repsol Honda, ενώ αναμένουμε να δούμε στις 20 Ιανουαρίου στην παρουσίαση της Gresini Racing Team, τα λογότυπα της εταιρείας ενεργειακών ποτών να βρίσκονται πάνω στις GP23. Εκτός όμως από την Red Bull στις μοτοσυκλέτες της Gresini θα δούμε το 2024 και την ισπανική εταιρεία μπύρας Estrela Galicia η οποία είναι χορηγός και των δύο αδελφών Marquez. Με λίγα λόγια η Gresini χάρη στον Marquez θα αυξήσει τον οικονομικό μποναμά της ενώ αν ο Ισπανός ξεκινήσει να κερδίζει ξανά αγώνες τότε τα πράγματα θα πάνε ακόμη καλύτερα στον εμπορικό και οικονομικό στίβο ο οποίος παίζει σημαντικό ρόλο για την ομάδα της Nadia Padovani.
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: