Aleix Espargaro “Το Σάββατο, όταν πήγα για ύπνο, ήμουν 100% σίγουρος ότι θα κέρδιζα τον αγώνα της Κυριακής”

Άλλο ο αγώνας Sprint Race του Σαββάτου άλλο ο κυρίως αγώνας της Κυριακής
motomag Aleix Espargaro “Το Σάββατο, όταν πήγα για ύπνο, ήμουν 100% σίγουρος ότι θα κέρδιζα τον αγώνα. Ωστόσο ο χθεσινός αγώνας αποδείχτηκε εφιάλτης”
Από τον

Γιάννη Τσινάβο

11/3/2024

Ο Aleix Espargaro μετά την τρίτη θέση που πέτυχε στον Sprint Race αγώνα του Σαββάτου στο Qatar σύμφωνα με τα λεγόμενα του ήταν βέβαιος πως θα κέρδιζε τον αγώνα της Κυριακής ωστόσο τα πράγματα για τον αναβάτη της Aprilia Racing την επόμενη ημέρα στο Qatar θύμιζαν περισσότερο εφιάλτη παρά ωραίο όνειρο.

Ο Espargaro μετά το βάθρο που σημείωσε το Σάββατο ήταν για πολλούς ένα εκ των φαβορί για να κερδίσουν τον αγώνα της Κυριακής ωστόσο μετά από τον πρώτο γύρο οι προβλέψεις πήγαν περίπατο ενώ σε κανένα σημείο του αγώνα δεν μπόρεσε να βρεθεί κοντά στον ανταγωνισμό με τον ίδιο να τερματίζει στην όγδοη θέση.

Ο αναβάτης της Aprilia Racing μετά το τέλος του αγώνα χαρακτήρισε την έλλειψη ρυθμού του την Κυριακή ντροπιαστική, λέγοντας ότι ένα πρόβλημα ελαστικών θα μπορούσε να είναι η μόνη λογική εξήγηση για τα προβλήματά που είχε.

Aleix Espargaro “Το Σάββατο, όταν πήγα για ύπνο, ήμουν 100% σίγουρος ότι θα κέρδιζα τον αγώνα. Ωστόσο ο χθεσινός αγώνας αποδείχτηκε εφιάλτης”

"Είχα κάποιο πρόβλημα με το πίσω ελαστικό. Από τον γύρο προθέρμανσης ένιωσα ότι το πίσω ελαστικό ήταν σαν να βρίσκεται σε πάγο. Δεν είχε καθόλου πρόσφυση. Ήταν ένας εφιάλτης σε όλο τον αγώνα. Δεν μπορούσα να στρίψω, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Το βράδυ του Σαββάτου μετά το Sprint Race, όταν πήγα για ύπνο, ήμουν 100% σίγουρος ότι θα κέρδιζα τον αγώνα της Κυριακής. Έτσι ένιωθα.

Αλλά ο αγώνας της Κυριακής ήταν ένας εφιάλτης. Ήμουν εξαιρετικά αργός, οπότε ήταν ντροπιαστικό. Πρέπει να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε με τη Michelin και με την ομάδα τι πήγε λάθος. Το Σάββατο, ήμουν πολύ γρήγορος. Ακόμη και στον τελευταίο γύρο ένιωθα ότι μπορούσα να κινηθώ στο 1.52, την Κυριακή σχεδόν έπεφτα σε κάθε στροφή. Ήμουν πολύ τυχερός που τερμάτισα στην πρώτη 10άδα".

Aleix Espargaro “Το Σάββατο, όταν πήγα για ύπνο, ήμουν 100% σίγουρος ότι θα κέρδιζα τον αγώνα. Ωστόσο ο χθεσινός αγώνας αποδείχτηκε εφιάλτης”

Τα πράγματα όμως δεν κύλησαν καλά στο Qatar ούτε και για τον teammate του Espargaro, Maverick Vinales. Ο Vinales ο οποίος τερμάτισε δύο θέσεις πιο πίσω από τον Espargaro στην δέκατη θέση με τη σειρά του ανέφερε το τι πήγε στραβά.

"Φυσικά, δεν είμαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα επειδή το επίπεδό μας είναι πολύ υψηλότερο. Έχουμε βελτιωθεί στον τομέα της εκκίνησης ωστόσο πρέπει να βρούμε λύσεις για το φρενάρισμα.

Ειδικά τώρα με την κάθετη δύναμη και τη διαφορά στην αεροδυναμική, το μπροστινό ελαστικό πιέζεται από τη λάθος πλευρά, οπότε πρέπει προσπαθήσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα. Γενικότερα δεν φθείρω το εμπρός ελαστικό με τον τρόπο που οδηγώ ωστόσο στο Qatar συνέβη το αντίθετο, αυτό είναι μία ένδειξη πως κάτι κάνουμε λάθος όσον αφορά στο στήσιμο της RS-GP.”

Με αμφότερους τους δύο αναβάτες της Aprilia Racing να δηλώνουν προβληματισμένοι από τα ελαστικά της Michelin στο Qatar, μένει να δούμε αν σε δύο εβδομάδες στην Πορτογαλία λυθούν τα συγκεκριμένα προβλήματα.

Ετικέτες

Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood

Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
MV Agusta - Δημοπρασία θρύλου
Κώστα Γκαζή
Από τον

Κώστα Γκαζή

13/2/2026

Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.

Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.

MV Agusta 500

Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!

Ago

Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.

Ago and Mike

Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta

Ago

Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .

Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.

MV Agusta 500

Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.

Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!

Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!

Ago

Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά:

  • Επτά συνεχόμενα Παγκόσμια Πρωταθλήματα 500cc (1966–1972)
  • Επτά συνεχόμενα Πρωταθλήματα 350cc (1968–1974)
  • Ένα ακόμη Πρωτάθλημα 500cc το 1975 με Yamaha, φτάνοντας τα 15 συνολικά.

Και όλα ξεκίνησαν, με τη μοτοσυκλέτα που ο οίκος Bonhams βγάζει τώρα σε δημοπρασία, και που αναμένεται να πωληθεί στα 180.000-250.000 ευρώ.