Ανανεώνει η Triumph στην Moto2 για άλλα τρία χρόνια
Θα συνεχίσει να δίνει τρικύλινδρους 765 στα MotoGP
Από τον
Θάνο Αμβρ. Φελούκα
28/8/2021
Ο τρικύλινδρος που αποτελεί εξέλιξη του κινητήρα στο Street Triple RS θα συνεχίσει να αποτελεί την βάση της Moto2 και για όλο το 2024. Αποδίδει περισσότερους από 140 ίππους, μία αύξηση περίπου 17% από τους 123 στην πολιτική του έκδοση, και ξεκίνησε την αγωνιστική του καριέρα στα MotoGP το 2019.
Σε αυτό το διάστημα 14 διαφορετικοί αναβάτες έχουν κερδίσει τουλάχιστον έναν αγώνα και 34 φορές έχει σπάσει το ρεκόρ γύρου σε διάφορες πίστες ενώ παράλληλα ο κινητήρας αυτός είναι η αιτία που έσπασε το φράγμα των 300 χιλιομέτρων στο πρωτάθλημα, έστω και οριακά με το ρεκόρ τώρα να είναι 301,8 στο Phillip Island στην Αυστραλία.
Ο Steve Sargent Triumph Motorcycles Chief Product Officer δήλωσε:«Η Moto2 αποδείχτηκε το καλύτερο πεδίο για να αναδείξουμε τις αρετές του κινητήρα μας αλλά και την αξιοπιστία του. Το επίπεδο του ανταγωνισμού έχει ανέβει τόσο, που πλέον θεωρείται φυσιολογικό να έχεις τις πρώτες 20 θέσεις στρυμωγμένες μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Αυτό βέβαια έχει δώσει ώθηση στην αναγνώριση μας παγκοσμίως και στην αξιοπιστία μας, όπως επίσης έχει αναβαθμίσει το πάθος προς την Tiumph και την επιθυμία να αγωνιστεί κανείς με μία μοτοσυκλέτα μας. Είμαι περήφανος που έχω συνδράμει στην επιτυχία αυτής της συνεργασίας και χαρούμενος που μπορώ να ανακοινώσω την επέκτασή της για ακόμη τρία χρόνια. Τώρα θα επικεντρωθούμε στην βελτίωση των κινητήρων μας για να υποστηρίξουμε ακόμη καλύτερα τις ομάδες και τους αναβάτες».
Ο Carlos Ezpeleta, Managing Director της Dorna είπε:«Αυτά τα πρώτα τρία χρόνια της συνεργασίας μας με την Triumph ήταν μία μεγάλη επιτυχία και θέλουμε να τους ευχαριστήσουμε για την αφοσίωσή τους, την υποστήριξη και το πάθος που έχουν δείξει αυτές τις τρεις σεζόν, ιδιαίτερα τώρα στο τέλος με τις ταραχώδεις φάσεις της πανδημίας. Οι FIM, IRTA και Dorna είναι στην ευτυχή θέση να δηλώσουν πως ένα από τα αποτελέσματα αυτής της συνεργασίας είναι και το γεγονός πως οι κατηγορίες των MotoGP έχουν σταθεροποιήσει την θέση τους και δείχνουν συνεπεία στην μεταξύ τους απόσταση. Τώρα κοιτάμε μπροστά, έτοιμοι για ακόμη τρία χρόνια συνεργασίας».
Δημοπρασία της θρυλικής MV Agusta 500c 1965 των Agostini - Hailwood
Ένα πολύτιμο κομμάτι ιστορίας σε τιμή που θα πλησιάσει τις 250.000 ευρώ
Από τον
Κώστα Γκαζή
13/2/2026
Ο οίκος Bonhams βγάζει σε δημοπρασία μια ιστορική και δαφνοστεφανωμένη αγωνιστική μοτοσυκλέτα, την τετρακύλινδρη MV Agusta 500 του 1965 που σημάδεψε την αλλαγή σκυτάλης στην κορυφή, από τον πρώην απλησίαστο Mike “the bike” Hailwood, στον τότε ανερχόμενο 22χρονο αστέρα και κατόπιν θρύλο των αγώνων Giacomo Agostini ο οποίος θα κατακτούσε 7 συνεχόμενους Παγκόσμιους Τίτλους με τις μοτοσυκλέτες του κόμη Agusta.
Ο κόμης Agusta είχε αναγνωρίσει σωστά το μεγάλο ταλέντο του “Ago”, ενώ ο Hailwood που μέχρι τότε κέρδιζε χωρίς ανταγωνισμό καβάλα στις κόκκινες-ασημί ιταλικές μοτοσυκλέτες -για 4 χρόνια είχε μόνο νίκες, χάνοντας την πρωτιά μόλις σε 3 αγώνες! Στο ντεμπούτο του στην τετρακύλινδρη Agusta ο Ιταλός τερμάτισε 2ος πίσω από τον Hailwood στους πρώτους 5 αγώνες του 1965, κερδίζοντας τον 6ο, και κάνοντας τον “Mike the bike” να αλλάξει στρατόπεδο, για να περάσει στη Honda. Άδικος κόπος, η δύση του Hailwood είχε ξεκινήσει, με την εποχή του Agostini να κρατάει γερά για τα επόμενα 7 χρόνια.
Η τετρακύλινδρη μοτοσυκλέτα των 497 κ.εκ. του 1965 είχε δυο εκκεντροφόρους επικεφαλής, 4 βαλβίδες στον κύλινδρο, και συμπίεση 10,4:1. Ο κινητήρας τροφοδοτούνταν από 4 Dell’Orto 28άρια καρμπιρατέρ, ο συμπλέκτης ήταν ξηρός πολύδισκος, και το κιβώτιο είχε 5 σχέσεις. Η ανακοινώσιμη απόδοση έφτανε τους 65 hp / 10.500 rpm και η τελική ταχύτητα τα 261 χλμ/ώρα. Το συμβατικό πιρούνι ήταν 38 mm, και πίσω έφερε δυο αμορτισέρ Girling. Ταμπούρα ήταν τα φρένα εμπρός-πίσω, στα 230 και 220 mm αντίστοιχα, και στους τροχούς 19 ιντσών η μοτοσυκλέτα φορούσε ελαστικά 100/90 Roadrunner της Avon. To βάρος έφτανε τα μόλις 138,8 κιλά με υγρά!
Τη μοτοσυκλέτα της δημοπρασίας οδήγησε τόσο ο Agostini, όσο και ο και Hailwood, συμβάλλοντας στη σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της MV Agusta στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα εκείνης της περιόδου.
Η τετρακύλινδρη διάταξη προσέφερε κορυφαία απόδοση, δίνοντας στην MV Agusta σαφές πλεονέκτημα απέναντι στους μονοκύλινδρους και δικύλινδρους ανταγωνιστές της. Ο κινητήρας τοποθετούνταν σε ελαφρύ σωληνωτό πλαίσιο, ενώ η μοτοσυκλέτα συνεχίζει να θεωρείται -δικαίως- και σήμερα μία από τις σημαντικότερες και ομορφότερες GP μοτοσυκλέτες που κατασκευάστηκαν ποτέ.
Η χρυσή εποχή του Giacomo Agostini με την MV Agusta
Το 1964 ο κόμης Agusta είχε στραμμένο το βλέμμα του σε έναν νεαρό Ιταλό αναβάτη: τον Giacomo Agostini, ο οποίος είχε ξεχωρίσει με τη Moto Morini και υπέγραψε με την MV Agusta. Δεν μπορούσε ακόμη να ανταγωνιστεί τον Mike Hailwood, που κέρδιζε σχεδόν όλους τους αγώνες και συχνά έριχνε γύρο σε όλους τους υπόλοιπους αναβάτες -εκτός από τον Agostini. Η MV Agusta έστειλε τον Ago στη Φινλανδία, όπου είχε ακόμη πιθανότητες για τον τίτλο των 350cc, καθώς ο πρωτοπόρος Jim Redman (Honda) δεν μπορούσε να ξεκινήσει λόγω τραυματισμού. Ο Agostini συμμετείχε και στον αγώνα των 500cc στη Φινλανδία -και τον κέρδισε .
Η πρώιμη επιτυχία του τον οδήγησε στην εργοστασιακή ομάδα της MV Agusta για το 1965, όπου θα αγωνιζόταν στις κατηγορίες 350cc και 500cc για την επόμενη δεκαετία. Στα 22 του, ξεκίνησε εντυπωσιακά, τερματίζοντας δεύτερος και στις δύο κατηγορίες πίσω από τον teammate και μέντορά του, Mike Hailwood.
Το 1966 ο Hailwood μετακινήθηκε στη Honda, αφήνοντας τον Agostini ως πρώτο αναβάτη της MV Agusta. Αν και έχασε τον τίτλο των 350cc, ο Ago κατέκτησε το πρώτο του Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στα 500cc, κερδίζοντας δραματικά τον τελευταίο αγώνα της χρονιάς όταν ο Hailwood εγκατέλειψε. Το 1967 οι δύο μονομάχησαν ξανά, με τον Agostini να διατηρεί οριακά τον τίτλο -ισοβαθμώντας σε βαθμούς και νίκες με τον Hailwood, αλλά υπερισχύοντας χάρη σε περισσότερες δεύτερες θέσεις.
Κι αν μέχρι τότε υπήρχε κάποια ισορροπία δυνάμεων μεταξύ Ago και Hailwood, τα επόμενα χρόνια ο Agostini πέρασε σε άλλο επίπεδο, κυριαρχώντας απόλυτα όπου κι αν αγωνιζόταν. Το 1968 ο “Ago” κέρδισε όλους τους αγώνες που έτρεξε σε 350cc και 500cc, ενώ το 1969 επανέλαβε τον ίδιο άθλο, και το 1970 το έκανε ξανά!
Το σερί έσπασε στο Isle of Man TT του 1971, όταν η MV Agusta του Ago έμεινε στον πρώτο γύρο του Junior TT. Μέχρι τότε είχε κερδίσει… 58 (!) συνεχόμενους αγώνες -26 στα 350cc και 32 στα 500cc. Αν εξαιρέσουμε λίγες εγκαταλείψεις το ’71 και ’72, ο Agostini κέρδισε κάθε αγώνα που τερμάτισε σε διάστημα πέντε ετών, με μόλις δύο εξαιρέσεις!
Ο Agostini αποσύρθηκε το 1977, αφήνοντας πίσω του εξωπραγματικά στατιστικά: